patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="η ψυχολογία του κόσμου"]Πάντως η γενική τάση των διαδηλωτών ήταν ευνοϊκή στο να υπάρξει σύγκρουση με τα ΜΑΤ από τις οργανωμένες δυνάμεις των αριστερών κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των αναρχικών και οι ανοργάνωτοι να στηρίζουν άλλοι ενεργά και άλλοι με την ηθική συμπαράσταση τους. Όταν δε τα ΜΑΤ χτύπησαν το πλήθος απροκάλυπτα και οι κουκουλοφόροι πέταξαν πέτρες στα ΜΑΤ, πολλοί τους χειροκροτούσαν αρκετοί κυρίως νέοι, πήραν μέρος μαζί τους και ο κόσμος φώναζε «γαμήστε τους», κάψτε τους, ξέσκισε τους. Το δε σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» και «να καεί το μπουρδέλο η βουλή», πράγμα του εκδήλωνε την θέληση τους πως δεν ανέχονται άλλο οι μπάτσοι να προστατεύουν τους κατοχικούς κλέφτες και προδότες της χώρας.[/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
EGERSIS
Δημοσιεύθηκε: Τετ Φεβ 15, 2012 7:01 am
Θέμα δημοσίευσης:
Παραθέτω το παρακάτω κείμενο για να γελάσετε και να δείτε (όχι πως δεν το γνωρίζετε) πως σκέφτονται ορισμένοι μπετόβλακες. Αν και το κείμενο στρερείται σοβαρότητας ελπίζω να μην μεταφερθεί στη ''Παιδική χαρά'' που κανονικά είναι η θέση του...Τσιμουδιά βέβαια για την άθλια στάση του ΠΑΜΕ...
''Η διαδήλωση της Κυριακής 12/2 ήταν αναμφισβήτητα μεγαλειώδης. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, πλημμύρισαν όλο το κέντρο της Αθήνας και φάνηκαν οργισμένοι και αποφασισμένοι ενάντια σε αυτό που ψηφίζονταν την ίδια ώρα μέσα στη Βουλή. Μια Βουλή, η οποία αποδεικνύεται ένας απλός μηχανισμός παραγωγής πλειοψηφιών. Μόνο άμα σκεφτούμε πως από το Μνημόνιο 1, στο Μεσοπρόθεσμο, στην 6η δόση φτάσαμε σήμερα να ψηφίζεται το Μνημόνιο2 από περισσότερους από ότι πριν βουλευτές, σε πλήρη αντίθεση με τη δυναμική των κομμάτων που είναι στη βουλή, με αυτό που ισχύει στην κοινωνία, αλλά και σε εξόφθαλμη αντίθεση με την θέληση επί τούτου της πλειοψηφίας των ελλήνων, ιδιαίτερα των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, κατανοούμε τον παραπάνω χαρακτηρισμό.
Πέρα από τα πολλά θετικά, όπως την επιμονή του κόσμου να συρρέει στο κέντρο παρά την τρομοκρατία (ιδεολογική μέσα από τα ΜΜΕ) και κυριολεκτική μέσα από τις δυνάμεις καταστολής, την συνεχή επάνοδο του εκεί και πολλά άλλα που αναλύονται εκτενώς καλύτερα σε άλλα άρθρα, είχαμε και κάποια αρνητικά που θα θελα να επισημάνω. Και δε θα επεκταθώ στο χιλιοπαιγμένο έργο «ματ-κουκουλοφόρων» για το οποίο ο γράφων έχει συγκεκριμένη άποψη, που ξεκινάει από το αξίωμα: «ποιος ωφελείται;». Τα αρνητικά λοιπόν εδράζονται στην καλλιεργημένη αντίληψη της πλειοψηφίας του ενεργού κόσμου, η οποία επιφυλάσσεται και αποφεύγει τη λαϊκή οργάνωση με κάθε τρόπο και ταυτόχρονα εμμένει σε μια μεταφυσική πεποίθηση ότι αρκεί ένα ογκώδες συλλαλητήριο ή ένα «ντου» για να γκρεμίσει αυτά που τον ποδηγετούν.
Που βασίζονται τα παραπάνω; Αρχικά στο ότι, ενώ λάμβανε επί καιρώ -σχεδιασμένα- χώρα η δρομολόγηση αυτών των μέτρων, αρχής γενομένης από την έναρξη του «διαλόγου» ΣΕΒ-ΓΣΕΕ, ο κόσμος δεν πείστηκε για την αναγκαιότητα άμεσης και μαζικής αντίδρασης, μέσω απεργιών και συλλαλητηρίων, που έγκαιρα θα δημιουργούσαν καταστάσεις -από άποψη πλήθους και αγωνιστικότητας- σαν αυτήν της 12/2. Παρακολουθούσε διστακτικά τις 2 απεργίες που λάβανε χώρα μέσα στην εβδομάδα και είχανε μια κάπως «μέση» συμμετοχή, καθώς και τα απογευματινά συλλαλητήρια που διοργανωνόντουσαν από πλειάδα οργανώσεων. Επέμενε να περιμένει την τελευταία στιγμή για να προσέλθει στον γνώριμο χώρο του Συντάγματος, πεισμένος σε αυτό το μονοπάτι του «ενός και μοναδικού μεγάλου ξεσπάσματος».
Κάνοντας ένα flashback στο 2010 και τη μεγαλειώδη πορεία της 5/5 (Μαρφίν), τοποθετώ λίγο πριν από εκεί, χρονικά, το σημείο κατά το οποίο άρχισε να δημιουργείται μια αντίληψη κατά την οποία μεγάλες μερίδες κόσμου, που είτε δε συγκινούνταν επαρκώς από γσεε-αδεδυ, κόμματα, πάμε και άλλες οργανώσεις, είτε συνειδητά τις απέφευγαν και άρχισαν να εμφανίζονται μεμονωμένα στο χώρο της πλατείας Συντάγματος, περιμένοντας την άφιξη των δύο (ή τριών) ξεχωριστών διαδηλώσεων εκεί. Αυτή η «αντίληψη» εδραιώθηκε κατά το γνωστό «κίνημα των αγανακτισμένων». Μπορεί λοιπόν να ξενίσει κάποιους, αλλά
αυτή η αντίληψη που οδηγεί «χύμα» κόσμο κατά παρέες κλπ να εμφανίζεται και να περιφέρεται στο Σύνταγμα, ουδόλως βοηθάει τους σκοπούς ακόμα και αυτών των ιδίων που το πράττουν
, αν δεχτούμε ότι ένα μίνιμουμ μιας –περίπου- κοινής συμφωνίας όλων των διαδηλωτών είναι η καταδίκη των κάθε φορά νέων μέτρων και η προσπάθεια για καταψήφιση τους μέσω της διατράνωσης της λαϊκής διαμαρτυρίας.
Γιατί αυτό; Όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα σε όλες τις μεγάλες συγκεντρώσεις, πρώτιστος στόχος της αστυνομίας, ως μεγάλου χεριού του κράτους, είναι η διάλυση των συγκεντρώσεων, ενώ ταυτόχρονα πρώτος στόχος των «συστημικών» δυνάμεων είναι (μετά την αποτροπή της συμμετοχής),
η επικράτηση στα συλλαλητήρια αυτά ανώδυνων αντιλήψεων, αποπροσανατολιστικών αιτημάτων, κρυφοφασιστικών συνθημάτων και αοριστολογιών (όπως π.χ. «έξω οι κλέφτες», «διαφάνεια», «να καεί, να καεί», «κρεμάλες στο γουδί»).
Η «χύμα» λοιπόν προσέλευση, που φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός, οδηγεί στον κίνδυνο δημιουργίας ενός όχλου, ο οποίος εύκολα μπορεί να παραπλανηθεί από οργανωμένες δυνάμεις που δρούνε μέσα σε αυτόν (βλ. καλοκαίρι, άνω κ κάτω πλατεία) καθώς μέσα σε έναν ανοργάνωτο όχλο είναι προφανές ότι υπερισχύει μια οργανωμένη –ακόμα και μικρή- ομάδα που έχει δομή και στόχο.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει και σε χρήση και υιοθέτηση των παραπάνω είτε κρυφοφασιστικών ή αφελών συνθημάτων ή και σε χειρότερες οδούς.
Την ίδια στιγμή μια μεγάλη μάζα κόσμου, άνευ μπλοκ και μέσων προστασίας είναι βούτυρο στο ψωμί της αστυνομίας για να διαλυθεί με το πρώτο «ντου» και μια δυνατή ρίψη χημικών και μάλιστα να διαλυθεί ασύντακτα και επίφοβα, παρά την επιμονή και την αγωνιστικότητα του πλήθους, και χωρίς δυνατότητες ανασύνταξης.
Για αυτό καταλήγω στο ότι ασχέτως ποιο μπλοκ ή οργάνωση προτάσσει ο καθένας, είναι προτιμότερο ο κόσμος να διαλέγει κάτι που τον εκφράζει σε κάποιο βαθμό ή έστω να δημιουργεί δικά του μπλοκ, με άλλα λόγια να γίνει συνήθειο και βίωμα η οργανωμένη κάθοδος στις πορείες. Μαζί με το τελευταίο και συνδυάζοντάς το με τα παραπάνω, πρέπει να γίνει βίωμα και συνήθειο η οργάνωση του κόσμου στο χώρο δουλειάς του ή/και στη γειτονιά του και η ανάπτυξη καθημερινής δράσης σε αντίθεση με την αντίληψη της αναμονής για την επόμενη «κεντρική αναμέτρηση».
Στα παραπάνω, μεγάλο βάρος αναλαμβάνει το ΠΑΜΕ, που μπορεί να κάνει ότι περνάει από το χέρι του σε ό,τι αφορά τη δεύτερη πρόταση (καθημερινή δράση και οργάνωση), αλλά πρέπει να «διδάξει» οργάνωση και περιφρούρηση και στο δρόμο. Να παραδειγματίσει τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμα και τις άλλες οργανώσεις με παραδείγματα καλύτερα και αποφασιστικότερα από αυτά της 20/10. Να δώσει θάρρος-δύναμη και παράδειγμα για το πώς πρέπει να φερόμαστε στο δρόμο.
Όμως, επειδή κανείς δε δρα στο κενό, μεγάλη ευθύνη φέρουν και οι παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής και μη αριστεράς, που υποβαθμίζουν –συνειδητά συχνά- το ζήτημα ιδεολογικής και πρακτικής περιφρούρησης, αφήνοντας ανέπαφο το θέμα της «ρευστότητας του πλήθους», για να μην πω –σε κάποιες περιπτώσεις ή οργανώσεις- ενθαρρύνοντάς το. Προφανώς δεν είναι κάτι που θα γίνει σε λίγες μέρες.
Όμως η αποφασιστικότητα του ΠΑΜΕ, που έχει δώσει δείγματα γραφής και η βελτίωση και άλλων οργανώσεων, που έχουν κάνει βήματα επ’ αυτού, μπορεί να βοηθήσει.
Πιστεύω ότι θα κριθούν όλοι ΑΥΣΤΗΡΑ σε αυτό.
Η 20/10 και η 12/2 δίνουν ένα σημαντικό μήνυμα σε αυτόν τον τομέα, κρίσιμο για το ίδιο αυτό το δικαίωμα στη διαδήλωση. Ας μην κωφεύσει κανείς.
Κλείνω με δύο προβληματισμούς: Σίγουρα η ψήφιση του Μνημονίου2 και η επικράτηση της παραφιλολογίας των φωτιών είναι αρνητικά και ισοδυναμούν με μια κάποια ήττα. Η νίκη όμως αυτή «των αντιπάλων» είναι πύρρειος και μέσα στην ρευστή κατάσταση αυτή αναδύεται η δυσκολία του ζητήματος του «ποιος θα κληθεί να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα;» που είναι πέρα από καταδικασμένα στη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού και δολοφονικά. Το τελευταίο το συνδυάζω με ένα επίσης επίκαιρο ερώτημα, στα πλαίσια της αποδόμησης του προφίλ των υπαρχόντων κυρίαρχων πολιτικών σχηματισμών. Έχουμε μήπως προσπάθειες ανακατατάξεων και «ξεπλύματος» κάποιων προσώπων, έτσι ώστε να επανέλθουν «καθαρά» πλέον, μέσω ίσως και νέων κομματικών μορφωμάτων, για να οδηγήσουν και πάλι σε δημιουργίες πλαστών πλειοψηφιών μέσω «συναινέσεων και συγκυβερνήσεων».;
το κείμενο δημοσιεύτηκε εδώ
http://mygranma.wordpress.com/2012/02/14/2-2/
η ψυχολογία του κόσμου
Δημοσιεύθηκε: Τετ Φεβ 15, 2012 5:26 am
Θέμα δημοσίευσης:
Πάντως η γενική τάση των διαδηλωτών ήταν ευνοϊκή στο να υπάρξει σύγκρουση με τα ΜΑΤ από τις οργανωμένες δυνάμεις των αριστερών κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των αναρχικών και οι ανοργάνωτοι να στηρίζουν άλλοι ενεργά και άλλοι με την ηθική συμπαράσταση τους. Όταν δε τα ΜΑΤ χτύπησαν το πλήθος απροκάλυπτα και οι κουκουλοφόροι πέταξαν πέτρες στα ΜΑΤ, πολλοί τους χειροκροτούσαν αρκετοί κυρίως νέοι, πήραν μέρος μαζί τους και ο κόσμος φώναζε «γαμήστε τους», κάψτε τους, ξέσκισε τους. Το δε σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» και «να καεί το μπουρδέλο η βουλή», πράγμα του εκδήλωνε την θέληση τους πως δεν ανέχονται άλλο οι μπάτσοι να προστατεύουν τους κατοχικούς κλέφτες και προδότες της χώρας.
Kostas oikodomos
Δημοσιεύθηκε: Τρι Φεβ 14, 2012 11:37 pm
Θέμα δημοσίευσης: H ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΙΣΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ
H ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΙΣΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ
Την Κυριακή και ενώ το κάλεσμα της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα ήταν στις 5 μ.μ. σε αντιθέσει με τις προηγούμενες φορές που ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνετε μετά από 1- 2 ώρες αργότερα, γύρω στις 5.30 δεν έπεφτε καρφίτσα όχι μόνο στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους, αλλά από την Ομόνοια, το μοναστηράκι, Ακρόπολη και μέχρι τις στήλες του Ολυμπίου Διός, και με τον κόσμο να καταφθάνει με συνεχή ροή και με κάθε μέσο τις συγκοινωνίες και το Μετρό παρότι οι σταθμοί στο Σύνταγμα Ευαγγελισμός, Πανεπιστημίου, με εντολές της κυβέρνησης είχαν κλείσει αδικαιολόγητα και όταν διαπίστωσαν την μαζική προσέλευση του κόσμου έκλεισαν και το Μετρό στην Ακρόπολη και σταματούσαν τα λεωφορεία τα τρόλεϊ και τα ΙΧ, κοντά στην Αγίου Μελετίου για δυσκολεύσουν της πρόσβαση του κόσμου στο να μην κατακλυστεί το Σύνταγμα, που με βάση των δεδομένων, αν άφηναν ανεμπόδιστο τον κόσμο θα πλημμύριζε όλη η ΑΘΗΝΑ με την μεγαλύτερη συγκέντρωση στην μεταπολεμική ιστορία της χώρας.
Ο κόσμος παρότι γνώριζε από την προηγούμενη εμπειρία του, πως θα τον ψεκάσουν με χημικά και βόμβες κρότου-λάμψης, το αψήφησε και κατέβαινε μαζικά και πιο ψυχωμένος.
Οι κατοχικοί αλήτες βλέποντας αυτή την κατάσταση με τον λαό να προσέρχεται μαζικά στους δρόμους, τρομοκρατήθηκαν και βάλθηκαν να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο της αποκοπής των συγκεντωμένων από ενιαίο σώμα και στην συνέχεια της διάλυσης των πιο μαχιτικών στοιχείων που είχαν μαζευτεί έξω από την Βουλή και έψαχναν να βρούν την ευκαιρια και τον τρόπο για να εξουδετερώσουν κάποια διμοιρία των ΜΑΤ να την ξυλοκοπήσουν και εάν όχι να εισβάλουν στην Βουλή, να σπάσουν τον τσαμπουκά των ΜΑΤ και να φανεί και στον υπόλοιπο κόσμο, πως η εξουδετέρωση των ΜΑΤ δεν είναι απίθανη, αρκεί να το θελήσουν μερικές εκατοντάδες οργανωμένοι και προετοιμασμένοι αγωνιστές.
Την αφορμή για να επιτεθεί ο κόσμος στα ΜΑΤ, την έδωσαν τα ίδια τα ΜΑΤ όταν έριξαν χημικά και βόμβες κρότου-λάμψης, από τα 4 σημεία της πλατείας Συντάγματος, εντελώς απροκάλυπτα και χωρίς μέχρι τότε να έχουν ακουστεί συνθήματα κατά των μπάτσων και να έχει πέσει ούτε ένα μπουκάλι με νερό. Ο στόχος των ΜΑΤ έγινε και στον πιο δύσπιστο φανερό πως δεν ήταν άλλος από το να διώξει με την βία τον κόσμο, από το Σύνταγμα.
Τότε η κατάσταση άλλαξε συλλήβδην και από εκεί που φώναζαν συνθήματα κατά των κατοχικών προδοτών και της τρόικας το σύνθημα που μονοπωλούσε τα χείλη των χιλιάδων ανοργάνωτων διαδηλωτών ήταν το γνωστό «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και να καεί το μπουρδέλο η βουλή και όχι συνθήματα για το μνημόνιο ή την οικονομική πολιτική, που συνέχιζαν να φωνάζουν οι του Σύριζα, της Ανταρσίας και των διάφορων ομάδων αριστεριστών και Μαοϊκών.
Ο κόσμος περίμενε από αυτές τις οργανωμένες δυνάμεις να την πέσουν στα ΜΑΤ που τους έδωσαν την ευκαιρία και κοντά σε αυτούς να ακολουθήσουν το δικό τους παράδειγμα, ώστε τα ΜΑΤ να υποστούν μια ήτα, να τους σπάει ο τσαμπουκάς και ίσως να άνοιγε ο δρόμος για να κατευθυνθούν χιλιάδες διαδηλωτές προς την Βουλή, τα κατοχικά καθάρματα να τα κάνουν επάνω τους, και να φύγουν από της υπόγειες στοές πράγμα που για τον κόσμο θα ήταν μια πρώτη σημαντική νίκη, στην προσπάθεια του να ανατρέψει και τους κατοχικούς αλήτες.
Και ενώ οι συγκεκριμένες συνθήκες είχαν δημιουργήσει το πρόσφορο έδαφος για επαναστατική δράση κατά των Ματ, οι μεγάλοι επαναστάτες Μαοϊκοί, αριστεριστές, και η ΑΝΤΑΡΣΙΑ δεν εννοούσαν να ξεκολλήσουν από τις θέσεις τους.
Εξακολουθούσαν και φώναζαν γενικά, ανούσια συνθήματα, όπως εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, την κρίση να πληρώσει η κεφαλαιοκρατία, και λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, και άλλες παπαριές. Ακόμα και όταν μια μικρή ομάδα οργανωμένων αγωνιστών της Πατριωτικής Αριστεράς μαζί με απλούς πολίτες κύκλωσε μια διμοιρία των ΜΑΤ, τους την έπεσε ξαφνικά και παραλίγο να τους κάνει την ζημιά και τους χειροκρότησε θερμά ο κόσμος, με τους "επαναστάτες" να μένουν θεατές, αποδεικνύοντας πόσο πίσω είναι από τον απλό κόσμο.
Όσο για το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, αντί να επωφεληθεί από την μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί της μάχης ενάντια στα ΜΑΤ και στην καπιταλιστική εξουσία της πλουτοκρατίας που συνεχώς καταγγέλλει, και ενώ δήλωνε ότι θα φτάσει στη Βουλή με κάθε τρόπο, μόλις είδε τα πρώτα δακρυγόνα έκανε όπισθεν ολοταχώς, παρότι ο κόσμος που ήταν κοντά τους άνοιγε τον δρόμο πηγαίνοντας στα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου και παροτρύνοντάς τους, φωνάζοντας όλοι μαζί να πάμε στο Σύνταγμα.
Το παράγγελμα όμως από τους ινστρούχτορες του ΠΑΜΕ ήταν: "γυρίζουμε πίσω συντεταγμένα". Δεν άφηναν τους "δικούς τους", να πάνε προς το Σύνταγμα και προς απογοήτευση των παρεβρισκόμενων απλών πολιτών, που περίμεναν κάτι καλύτερο από το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, είδαν έκπληκτοι τα οργανωμένα μέλη ΤΟΥ ΠΑΜΕ, να κάνουν μια συντονισμένη πιρουέτα αντιστροφής που θα την ζήλευε και το καλύτερο μπαλέτο μέσα σε γιουχαΐσματα, από όσους ήταν στα πεζοδρόμια και προηγουμένως τους καλούσαν να έρθουν μαζί, μπροστά στον αγώνα κατά των ΜΑΤ και της κυβέρνησης.
Να δούμε αν θα υπάρξουν αντιδράσεις μέσα από τις γραμμές του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, για αυτή την άθλια στάση των ηγετών τους.
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας