patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="Anonymous"]ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΙΝΑ... Η επέκταση του ΝΑΤΟ προς την πόρτα της Ρωσίας με σκοπό να την διαμελίσει προκάλεσε αυτόν τον πόλεμο, επομένως οι εγγυήσεις ασφαλείας του ΝΑΤΟ *μετά* τον πόλεμο φυσικά είναι εκτός συζήτησης και μόνο για εσωτερική κατανάλωση στην δύση. Η Ουκρανία ήταν μιας χρήσης, όπως και η Γεωργία πριν από 17 χρόνια. Για τους υποτελείς διακεκριμένους Ευρωπαίους -αρχηγούς κρατών- η τάση για επανάληψη είναι έντονη, έχουν κολλήσει προσπαθώντας να αναβιώσουν κάτι που έχει εξαντληθεί, και ο Τραμπ θέλει να πουλήσει στα ευρωγιοσουφάκια όπλα ,σπέρνοντας τους σπόρους για την επόμενη σύγκρουση...μιας και αυτή τελείωσε πάλι άδοξα. Η «Συλλογική Δύση» απλώς δεν είναι πλέον ικανή να επαναβιομηχανοποιηθεί και να επανεξοπλιστεί επαρκώς για να ανακτήσει μια ηγεμονική θέση. Οι ΗΠΑ ειδικότερα δεν είναι η ίδια χώρα που ήταν τη δεκαετία του 1940 και δεν θα είναι ποτέ ξανά. Όσο και να προσπαθεί να ορθοποδήσει πατώντας στα ευρωπαϊκά πτώματα. Η ανάπτυξη στην γηραιά ήπειρο απέκτησε αρνητικό πρόσημο σχεδόν σε όλες τις χώρες, με μόνο την Ισπανία από τις μεγάλες οικονομίες να διατηρεί ακόμα θετικά χαρακτηριστικά με πτωτική τάση όμως και αυτή. Και δεν φτάνουν όλα αυτά , πήραν εντολή να ανεβάσουν το κόστος εξοπλισμού τους από το 2% στο 5% ΤΟΥ ΑΕΠ. Επίπεδα 5% του ΑΕΠ για τα μέλη του ΝΑΤΟ υπήρξαν τελευταία φορά το 1962, κατά την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας, ενώ στη συνέχεια, ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970, το ποσοστό αυτό υποχώρησε περίπου στο 3% του ΑΕΠ, για να καταρρεύσει σε λιγότερο από 1,5% του ΑΕΠ μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, με αποτέλεσμα το «μέρισμα της ειρήνης» να ενισχύσει τις κοινωνικές δαπάνες, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση κ.ά. Από την άλλη η Ρωσία αλλάζει τακτική στα χτυπήματα της μετά την συνάντηση στην Αλάσκα. Οι εγκαταστάσεις της Flextronics, μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία - η τρίτη μεγαλύτερη παγκόσμια υπηρεσία παραγωγής ηλεκτρονικών ειδών και drones για τον πόλεμο- που λειτουργεί για πάνω από 13 χρόνια στο Ζακαρπάτιε της κεντρικής Ουκρανίας είναι τυλιγμένες στις φλόγες σχεδόν δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα αφότου χτυπήθηκαν από 12 βόμβες Kalibris. Το ίδιο συμβαίνει με τα διυλιστήρια των Αζέρων και του μαφιόζου φύλαρχου Αλίεφ στα προάστεια της Οδυσσού που αποτελούσαν το μοναδικό διυλίζων εργοστάσιο αργού πετρελαίου που διοχέτευε το καύσιμο στην Ευρώπη με τεράστια κέρδη και τόσα χρόνια οι ρώσοι το άφηναν να λειτουργεί και να αποδίδει τεράστια κέρδη. Ή μαζική συνδυασμένη επίθεση στο διυλιστήριο Kremenchug, Azeri Light, και οι καταστροφικές επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της SOCAR κοντά στην Οδησσό στις 18 Αυγούστου αποκάλυψαν μια σκόπιμη στρατηγική αλλαγή. Για μεγάλο μέρος της σύγκρουσης, τα ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία του Αζερμπαϊτζάν στην Ουκρανία διασώθηκαν αξιοσημείωτα, γεγονός που αντικατοπτρίζει τον κάποτε προσεκτικό διπλωματικό υπολογισμό της Μόσχας στον Νότιο Καύκασο. Ωστόσο, αυτή η αυτοσυγκράτηση έχει εξαφανιστεί μετά από μια σειρά επιθετικών προδοσιών από το Μπακού. Το έναυσμα πιθανότατα ήταν η μεταφορά του διαδρόμου της Ζανγκέζουρ μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του Ναχιτσεβάν υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών για 99 χρόνια. Αυτή δεν ήταν μόνο μια οικονομική, αλλά και μια στρατηγική πρόκληση για τη Ρωσία, και κυρίως το έστησαν οι ΗΠΑ για να απασχολείται η Ρωσία στο μέλλον όσο αυτοί θα προχωρούν πιο βαθειά στην Ασία. Για να συνοψίσουμε για την Ουκρανία, ουσιαστικά την καθιστούν μή ελκυστική πλέον για οικονομικούς γύπες, και το μόνο που θα μπορεί να διαπραγματευτεί σε λίγο και -αν υπάρχει ακόμα- ο Ζελένσκι θα είναι οι ορυκτοί του πόροι που και αυτοί μετά την ήττα στο Ντονμπας έχουν απομείνει ελάχιστοι προς παροχή στους δυτικούς καπιταληστές. Το θερμό κλίμα στα μέτωπα της Ουκρανίας σιγά σιγά τελειώνει και σε περίπου έναν μήνα θα αρχίσουν οι ψυχρές μάζες να περικυκλώνουν την περιοχή, με τα σώα από πυραύλους ενεργειακά εργοστάσια στην υπολειπόμενη Ουκρανία να είναι σχεδόν μηδαμινά, και την ενέργεια να παρέχεται από φορητές συσκευές παραγωγής ρεύματος που μεταφέρθηκαν εκεί από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ένωση, αλλά τελειώνουν και τα δωρεάν όπλα, και τα δωρεάν τρόφιμα, και οι νύχτες στο Κίεβο το Λβοβ και την Οδυσσό θα είναι πολύ δύσκολες. Και οι Ρώσοι πλέον αν και δεν έδειχναν να βιάζονται προχωρούν σχεδόν τρέχοντας προς τα εμπρός πιθανόν επειδή κατέρρευσε το αμυντικό μέτωπο της Ουκρανίας και όταν φτάσουν στα φυσικά όρια του Ντονιέσκ τους περιμένει μια απέραντη ανοχύρωτη πεδιάδα μέχρι τα σύνορα της Πολωνίας... Η ήττα είναι κοντά, και πρέπει να την διαχειριστούν και οι ηττημένοι δυτικοί αλλά και ο νικητής Πούτιν. Ήδη ο Τραμπ είπε τις προάλλες στην σύνοδο των ηττημένων στον Λευκό Οίκο ότι εγώ στην Ουκρανία πουλάω μόνο όπλα και δεν είναι δικός μου ο πόλεμος, αποτάσσοντας την ήττα και την μεταφέρει στους κακόμοιρους ευρωπαίους που όχι μόνο θα χάσουν ακόμη μια φορά, αλλά θα χρεωκοπήσουν επίσης αφού ο Νεοϋορκέζος φαφλατάς τραβάει όλες τις βιομηχανικές μονάδες στην άλλη άχθη του Ατλαντικού εκτελώντας μια ΝΕΑ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗ ΥΠΕΡΠΟΝΤΙΑ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ για την περιχαράκωση της οικονομίας του, εις βάρος των γηρασμένων πρώην αφεντικών του πλανήτη. Ο Τραμπ επέβαλε δασμούς, ύψους 40% μέχρι και στις εισαγωγές χρυσού σε ράβδους από την Ελβετία -προς όλους τους ενδιαφερόμενους- το μεγαλύτερο κέντρο διύλισης χρυσού στον κόσμο. Και οι αγορές και κυρίως οι εγχώριες αναγκαστικά στράφηκαν στον Αμερικανικό χρυσό χτυπώντας έτσι ολόκληρη την βιομηχανία χρυσού εκτός Αμερικής. Το αποτέλεσμα θα είναι ο χρυσός, ως εγγύηση στις συναλλαγές θα μειωθεί στην παγκόσμια αγορά, και κυρίως δίνει την ώθηση στην εγχώρια ελίτ την οποία εκπροσωπεί να αγοράζει χρυσό φθηνά από τα κέντρα χρυσού και κυρίως αποσκοπεί να κόψει την ροή του παγκόσμιου χρυσού προς την Κίνα η οποία αγοράζει σαν τρελή χρυσό από όπου βρίσκει ρευστοποιώντας τα αμερικανικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της και είναι πλέον τοξικά και κινδυνεύουν να γίνουν κουρελόχαρτα. Και προσπαθεί α μαζέψει τον χρυσό και να τον αποκόψει από εγγυητικό μέσον στις συναλλαγές , και προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το δολάριο σαν παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών. Η Αμερική και ο Τραμπ κάνουν κινήσεις για να σώσουν την ηγεμονία τους, αλλά συναντούν δύο εμπόδια. Το ένα είναι η Ρωσία σαν πολεμική δύναμη και ίσως πλέον η πρώτη στον πλανήτη, και το δεύτερο είναι η Κίνα ως η παγκόσμια οικονομική δύναμη στις μέρες μας. Την Ρωσία ήδη την πλησίασε και της δίνει αυτά που ζητάει, δηλαδή την Ουκρανία πίσω και περιχαράκωση τω προνομίων της ως προηγουμένως , και η γραφειοκρατία ως μια κάστα που από την Στάλιν εποχή αποζητούσε την διατήρηση απλά των προνομίων και μια ασφάλεια των συνόρων τους για να νιώθουν ασφαλείς στις απέραντες εκτάσεις της Σιβηρίας και του Καυκάσου νομίζω ο Τραμπ που είναι γαλουχημένος μέσα στις αμερικανικές μπίζνες το διάβασε πολύ καλά και το παραχωρεί. Θα μπορούσε να ανοιχτεί στις ευάλωτες χώρες και να δημιουργήσει πάλι αποικιακού χαρακτήρα σχέσεις μαζί τους αλλά πλέον η Κίνα έχει εξαπλωθεί και εκεί. Στην Βενεζουέλα οι Κινέζοι έχτισαν δύο τεράστια μεγάλο διυλιστήρια, στο Μaracaibo και άλλο ένα στη Punta Cardon για το αργό πετρέλαιο του Μαδούρο με αποτέλεσμα τα δεκάδες ειδικά διυλιστήρια μόνο για το πετρέλαιο της Βενεζουέλας (λόγω ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών) στον αμερικανικό νότο και κυρίως στο Τέξας να παραμένουν ανενεργά, και ο Τραμπ μπορεί να έστειλε τις προάλλες εκεί τις ναυτικές του δυνάμεις αλλά εκεί βρίσκονται και οι κινέζοι με στρατό και οπλισμό για να διαφυλάξουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Το ίδιο φαινόμενο συναντούν οι Αμερικάνοι και σε άλλες χώρες στην Λατινική Αμερική αλλά κυρίως στην Αφρική που φαίνεται οι Κινέζοι και οι Ρώσοι βέβαια να έχουν συνάψει οικονομικές σχέσεις σχεδόν με όλα τα κράτη. Στο Τζιμπουτί διαθέτουν μια μεγάλη ναυτική βάση ακριβώς δίπλα από την αμερικάνικη για την διασφάλιση των συμφερόντων τους στον κόλπο του Αντέν μέχρι το Σουέζ. Στην ζώνη του Σαχέλ φαίνεται ότι κινέζοι στρατιώτες προστατεύουν τους ηγέτες των χωρών με κύριο πρωταγωνιστή τον Λοχαγό Τραορέ της Μπουρκίνα Φάσο, Μαλί Νίγηρα και πολλές ακόμα. Αντί λοιπόν να τα βάλουν με όλες αυτές που είναι χρονοβόρο και δύσκολο , πρέπει να χτυπήσουν απευθείας την βάση όλων αυτών, την Κίνα που και έχει εξαπλωθεί στον μισό πλανήτη και συνεργάζεται με τις πρώην αποικίες των δυτικών αλλά έχει ανέβει και στο πρώτο σκαλί του βάθρου στις οικονομίες και είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ. Και αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Τραμπ και στην πρώτη του θητεία τις μεγαλύτερες κυρώσεις τις είχε επιβάλλει στην Κίνα. Το θέμα δεν είναι αν θέλουν, αλλά αν μπορούν να τα βάλουν με την Κίνα. Πάντως η εγχώρια τους πολεμική βιομηχανία έχει παρουσιάσει σημάδια βελτίωσης της παραγωγής πυραύλων όπως επίσης και υπάρχουν προσπάθειες βελτίωσης των ναυτικών τους δυνάμεων που είχαν μια τεράστια κάμψη όσο κυβερνούσαν οι παγκοσμιοποιητές Ομπάμα, Κλίντον και Μπάιντεν. Το επόμενο χρονικό διάστημα θα παρακολουθήσουμε την διάλυση. οικονομική και ενωτική της Ευρώπης αφού βρίσκεται στα χαμηλά της όρια αλλά χωρίς να μπορει να λειτουργήσει επιδραστικά στα παγκόσμια δρώμενα πλέον. Θα δούμε πως θα διαχειριστεί ο Πούτιν την νίκη του στο εσωτερικό της χώρας του με την ελίτ και τον απλό λαό. Και θα δούμε τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσει η Αμερική τα κράτη δορυφόρους στην περιοχή της Κίνας για να την ρίξει από την κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας με Ταϊβάν, Ιαπωνία Φιλιππίνες, και άλλες χώρες να λαμβάνουν εντολές καμικάζι αυτοκτονίας...[/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Απροσάρμοστο?
Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 31, 2025 3:57 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Οι New York Times στο κύριο άρθρο τους σήμερα αποκαλύπτουν: Η CIA πολεμά τη Ρωσία - Η ειρηνευτική συμφωνία του Τραμπ βασίζεται σε ψευδαισθήσεις.
Υπάρχουν πολλές αναλύσεις για τις ανταλλαγές μεταξύ των ΗΠΑ, της Ουκρανίας και της Ρωσίας, αλλά και μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία που επιβεβαιώνουν την εμπλοκή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών σε επιθέσεις κατά της Ρωσίας και σχετιζόμενων με τη Ρωσία πλοίων (όπως το χτύπημα τις προάλλες στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο).
Αλλά μυστικά(χωρίς την έγκριση φυσικά της σημερινής κυβέρνησης), η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών και ο αμερικανικός στρατός, ενίσχυσαν μια ουκρανική εκστρατεία επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και δεξαμενόπλοια για να παραλύσουν την πολεμική μηχανή του Προέδρου Πούτιν. Η CIA, όπως συνήθως, φαίνεται να λειτουργεί σε αντίθεση με τις πολιτικές του Πενταγώνου και ακολουθεί τις εντολές του βαθέως κράτους των ΗΠΑ που είναι ευθυγραμμισμένες με αυτές του Δημοκρατικού κόμματος που εκπροσωπούν μια ελίτ υπέρμαχη της παγκοσμιοποίησης και του απολυταρχικού καθεστωτικού ελέγχου από αυτήν. Την ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ μιλούσε για ειρήνη, η οικία του Πούτιν δεχόταν επιθέσεις με μη επανδρωμένα εναέρια μέσα με κύριο σκοπό να τα τινάξουν όλα στον αέρα, δείχνοντας ξεκάθαρα την αντίθεση τους με την πολιτική Τραμπ. Οι μυστικές υπηρεσίες(τμήμα αυτής) που έλεγχε απόλυτα την προηγούμενη κυβέρνηση φαίνεται να ελέγχει και τις κυβερνήσεις της Ε.Ε και των Βρυξελλών αφού αυτές δείχνουν να θέλουν να συνεχιστεί ο πόλεμος ,ειδικά μετά τις τελευταίες αποφάσεις της Ε.Ε που ξεπέρασε τις Βελγικές αντιδράσεις για τα Ρωσικά κεφάλαια, και όρισε τα ποσά που η κάθε χώρα είναι αναγκασμένη να στείλει στον κλόουν Ζελένσκι για την συνέχιση του πολέμου στα χώματα της Σοβιετικής γης. Η Ευρώπη κατρακυλά σε οικονομική και επισιτιστική κρίση και οι ηγέτες της στέλνουν δις ευρώ στην Ουκρανία και κάνουν μετωπική σύγκρουση με τις παραγωγικές τους τάξεις για την πλήρη διάλυση τους και εξάρτηση τους. Γι αυτό και ο Τραμπ πολλές φορές , όπως και ο αντιπρόεδρος του, Βάνς έχουν δηλώσει ότι η διάλυση της Ε.Ε είναι μονόδρομος...
Ο Τραμπ και οι εγχώριοι υποστηρικτές του θέλουν οικονομικό πόλεμο με την Κίνα, αφού την θεωρούν ως την κύρια απειλή για την εξουσία τους, και οι υπέρμαχοι του παγκόσμιου δόγματος με πρωτεργάτες την προηγούμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ και όλες τις σημερινές στην Ευρώπη αναζητούν τον στρατιωτικό πόλεμο με την Ρωσία. Το ίδιο συμβαίνει και στις μυστικές υπηρεσίες, και τον στρατό των ΗΠΑ...
https://www.nytimes.com/interactive/2025/12/30/world/europe/ukraine-war-us-russia.html
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Δεκ 04, 2025 12:34 am
Θέμα δημοσίευσης:
Έχει διαρραγεί το στρατόπεδο της Δύσης;
Ανέβηκε: 02/12/2025
Φώτης Τερζάκης
Η Ευρώπη μοιάζει με πατημένο σύκο στη διεθνή πολιτική σκηνή, ενόψει των «ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» ανάμεσα στον Τραμπ και τη Ρωσία για το Ουκρανικό.
Το μοιράζομαι:
Είναι σε δύσκολη θέση οι φωτισμένοι ευρωπαϊστές αυτής της χώρας -οι ίδιοι εκείνοι που πριν από λίγα χρόνια στην πλατεία Συντάγματος, με το κοκτέιλ στο αριστερό, δονούσαν τον αέρα με την ιαχή «Μένουμε Ευρώπη!»· και που ακόμα σήμερα στα κανάλια τους επιτίθενται, παραδείγματος χάριν, στον Βαρουφάκη γρυλίζοντας «Μας κλείσατε τις τράπεζες το 2015» και «Θέσατε σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας».
Μια μικρή σύγχυση τους έχει κάνει να λησμονήσουν ότι τις τράπεζες της Ελλάδας έκλεισε ο κύριος Ντράγκι, και ότι στη δεκαετία του 2010 η Ελλάδα δεν δέχθηκε επίθεση από τη Ρωσία, το Ιράν ή την Κίνα, ούτε καν από την Τουρκία, αλλ’ από τον Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία καυχιέται ακόμα ότι ανήκει -κι ας κλαψουρίζει για το αυξανόμενο χρέος της, για την αιμορραγία των πόρων και του ανθρώπινου δυναμικού της, για την τυφλότητα των «εταίρων» απέναντι στο πρόβλημα μιας στρατιωτικής κατοχής (στην Κύπρο)… Αφού τουλάχιστον σώσανε τη «ευρωπαϊκή πορεία», δεν άξιζε μια μικρή θυσία;
Τώρα όμως το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια τους. Και ο λόγος είναι ότι η ίδια αυτή Ευρώπη «τους» μοιάζει με πατημένο σύκο στη διεθνή πολιτική σκηνή, ενόψει των «ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» ανάμεσα στον πρόεδρο Τραμπ και τη Ρωσία για το Ουκρανικό. Η «Δύση» στην οποία έδιναν γη και ύδωρ για ν’ ανήκουν μοιάζει σπασμένη σε δύο κομμάτια, καθώς ένας «ανισόρροπος Πρόεδρος» αλλάζει απότομα τα χαρτιά και πετάει έξω αυτούς τούς οποίους η χώρα του είχε προηγουμένως στρατεύσει σ’ έναν πόλεμο που είχε ώς έμμεσο στόχο τούς ίδιους, και που οι ίδιοι με αυτοκτονικό ζήλο ανέλαβαν ως δικό τους· και τώρα που η γραμμή του αφεντικού αλλάζει, δεν ξέρουν πώς να κατέβουν από το δέντρο που έχουν σκαρφαλώσει χωρίς να τσακίσουν τη ραχοκοκαλιά τους. Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα;
Και όμως συμβαίνουν… Αλλά τι πραγματικά είναι αυτό που συμβαίνει μένει ακόμα να γίνει κατανοητό· και για να γίνει κατανοητό χρειάζεται να ξηλώσει κανείς ένα ολόκληρο πέπλο εμφανειών που αναπαράγουν με ανοϊκή επιπολαιότητα οι διαμορφωτές της δημόσιας γνώμης σε αυτή τη χώρα, από την πολιτική της ηγεσία μέχρι τη τελευταία δημοσιογραφική ορντινάτσα, περνώντας από την κούφια «εμπειρογνωμοσύνη» των ακαδημαϊκών της και κάθε είδους προβεβλημένων think tankers ή διαθνοπολιτικών και στρατηγικών «αναλυτών». Είναι βέβαιον ότι ο πρόεδρος Τραμπ θέλει να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία; Είναι βέβαιον ότι οι Ευρωπαίοι νιώθουν απειλούμενοι από τη Ρωσία; Είναι βέβαιον ότι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό μπλοκ της Δύσης έχει διαρραγεί αμετάκλητα;
Ένας σίγουρος τρόπος για να μην αντιλαμβάνεται κάποιος τι συμβαίνει είναι να εστιάζει στην «ανισορροπία» ή την «αλλοπροσαλλοσύνη» του Τραμπ. Οι ιδιαιτερότητες -για να το πω ευγενικά- του προέδρου Τραμπ θα τον έκαναν ακατάλληλο για ηγέτη μιας ηγεμονικής χώρας στον πλανήτη εάν δεν συνηχούσαν με δομικά στοιχεία της πολιτικής της στην παρούσα συγκυρία. Ας ξεχάσουμε λοιπόν τον «πρόεδρο Τραμπ» και ας εστιάσουμε ευθέως στην πολιτική των ΗΠΑ που αυτός ενσαρκώνει με τις εγγενείς αντιφάσεις της. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω ιδιαίτερα, νομίζω, ότι ο αιματηρός πόλεμος στην Ουκρανία ήταν έργο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ· και ότι αποτελεί το τελευταίο, δραματικότερο επεισόδιο μιας μακρόχρονης στρατηγικής περίσφιξης της Ρωσίας με σκοπό την ανάσχεση και, ει δυνατόν, τον διαμελισμό της – στρατηγική που ξεκίνησε ήδη από τα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης με τη δημιουργία της πληγής του Αφγανιστάν στα πλευρά της, και συνεχίστηκε με την ίδια ακριβώς λογική μετά τη διαμόρφωση της Νέας Ρωσίας, με την υποκίνηση της αυτονομίας της Τσετσενίας, την πρόκληση των μικρών πολέμων της Αμπχαζίας και Νότιας Οσετίας στο έδαφος της Γεωργίας, και μια σειράς «έγχρωμων επαναστάσεων» σε όλη τη ζώνη που περιέβαλλε τα σύνορά της, από τον Καύκασο μέχρι τα Βαλκάνια. Ο στόχος αυτός ήταν επισήμως διακηρυγμένος από στρατηγικούς αναλυτές των ΗΠΑ ήδη από τη δεκαετία του 1990, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.1
Στην περίπτωση της Ουκρανίας ωστόσο υπήρχε κι ένας δεύτερος, λιγότερο απερίφραστα διακηρυγμένος, στόχος: να ανακοπεί η ενεργειακή, οικονομική και προοπτικώς πολιτική συνεργασία ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δυτική Ευρώπη, ιδίως τη Γερμανία. Γιατί; Διότι αυτή η συνεργασία Γερμανίας-Ρωσίας, που λειτουργούσε ακόμη και στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, είχε αποφασιστική συμβολή στην οικονομική μεγέθυνση της Γερμανίας σε σημείο που να την καθιστά ανταγωνιστή των ίδιων των ΗΠΑ· και η προοπτική μιας βαθύτερης ενοποίησης Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας -δυνατότητα την οποία ευνοεί η εδαφική συνέχεια -θα σήμαινε την ανάδυση ενός πανίσχυρου γεωπολιτικού μπλοκ που ήταν αληθινός εφιάλτης για τις ΗΠΑ (αλλά και για το στρατηγικό alter ego τους, την Βρετανία).
Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ένα αμερικανικό σχέδιο για την εδραίωση της ηγεμονίας των ΗΠΑ απέναντι στο ανταγωνιστικό Σοβιετικό μπλοκ. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, ανατέθηκε στους δύο νικημένους αντιπάλους του πολέμου, τη Γερμανία και την Ιαπωνία, ένας προνομιακός ρόλος στυλοβατών της Αμερικανικής Τάξης (οικονομικής και πολιτικής) στο Δυτικό και το Ανατολικό ημισφαίριο αντίστοιχα. Ενισχύθηκαν οι κατεστραμμένες οικονομίες τους και οι χώρες προσαρτήθηκαν πλήρως στο Αμερικανικό Σύστημα Ασφαλείας, υπό τον όρον ότι δεν θα διαθέτουν δική τους στρατιωτική δύναμη και τα νομίσματά τους θα είναι προσδεδεμένα στο αμερικανικό δολάριο, απορροφώντας την πληθωριστικές πιέσεις που δεχόταν αυτό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν το ευρύτερο σύστημα στο τιμόνι του οποίου τοποθετήθηκε η Γερμανία, και η νομισματική ζώνη του ευρώ έγινε η επέκταση του γερμανικού μάρκου. Στο ίδιο πλαίσιο, δημιουργήθηκε ένα οικονομικό σύστημα ρυθμιζόμενο από όργανα που συστάθηκαν στο Μπρέτον Γουντς κι ένα σύστημα «Διεθνούς Δικαίου» υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στον βαθμό που οι ΗΠΑ ήταν βέβαιες πως τα είχαν υπό τον έλεγχό τους.
Ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα κοστίζει (όπως μπορούσε να μαρτυρήσει η Αγγλία, πρώτη δημιουργός ένας τέτοιου παγκόσμιου συστήματος στον δέκατο ένατο αιώνα). Είναι η εγγενής αντίφαση τέτοιων συστημάτων, που αναδύεται όταν από ένα σημείο και ύστερα εκμετάλλευση και κυριαρχία αρχίζουν ν’ αποκλίνουν – όταν το κόστος διατήρησης ενός γιγαντιαίου στρατιωτικού και διοικητικού μηχανισμού, με όλο το πλέγμα των τεχνικών υποδομών του, υπερσκελίζει την αποσπώμενη υπεραξία μέσω της εκμετάλλευσης, πόρων, εργατικής δύναμης και αγορών. Και αυτή η στιγμή ήρθε για τις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Τότε άρχισαν να διαλύουν το παγκόσμιο σύστημα που οι ίδιες είχαν δημιουργήσει, πρώτα σε οικονομικό επίπεδο, με χρηματοοικονομικούς χειρισμούς (τους οποίους δεν χρειάζεται ν’ αναλύσουμε περαιτέρω εδώ)· και όταν οι ίδιοι οι «σύμμαχοί» τους, οι οποίοι επωφελήθηκαν από τη στρατιωτική απαλλαγή για να διοχετεύσουν τους πόρους τους στη βιομηχανική ανάπτυξη, άρχιζαν να ισχυροποιούνται σε βαθμό που από υποτελείς μπορούσαν να καταστούν ανταγωνιστές, οι ΗΠΑ δεν είχαν ενδοιασμό να τους πλήξουν μετωπικά. Αυτό έκαναν με την Ιαπωνία στις αρχές της δεκαετίας του ’90, και αυτό κάνουν εδώ και πάνω από μια δεκαετία με τη Γερμανία (και κατ’ επέκτασιν την Ευρώπη). Από τη στιγμή δε που η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ κλονίζεται συνολικά λόγω της ανόδου νέων, μη ελεγχόμενων ανταγωνιστών (όπως η Κίνα, η Ρωσία κι ένας εν εξελίξει συνασπισμός του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου που περιλαμβάνει τους BRICS, τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης και αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής), διαλύουν και το ίδιο το σύστημα του «διεθνούς δικαίου», του οποίου ο έλεγχος μοιάζει να φεύγει από τα χέρια τους, με μονόπλευρες, ανεξέλεγκτες και απονενοημένα ωμές δράσεις. Ο θηριώδης ανορθολογισμός της σημερινής γεωπολιτικής των ΗΠΑ – που είναι βολικό να χρεώνουμε στον Τραμπ – είναι μάλλον η υπογραφή μιας ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας σε αποδρομή.
Ποιος ο ρόλος των εν λόγω συμμάχων (που ονομάζουμε συλλογικά «Δύση»2) σε αυτόν πόλεμο κατά της ανθρωπότητας που μοιάζουν να έχουν εξαπολύσει τούτη τη στιγμή οι ΗΠΑ; Μπορεί κανείς να κοιτάξει ένα-ένα τα θερμότερα μέτωπα. Στο Ιράν, συμμετέχουν πλήρως στον παράνομο και τερατωδώς αυθαίρετο οικονομικό αποκλεισμό που αποκαλείται «κυρώσεις», εμπλέκονται στον κατασκοπευτικό ρόλο της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας και τροφοδοτούν με λογισμικό και όπλα τις εγκληματικές επιθέσεις εναντίον της χώρας με επιχειρησιακό βραχίονα το Ισραήλ. Στη Συρία, συνεργάστηκαν πάλι με το Ισραήλ, όσο και με την Τουρκία, για την από δεκαετίες επιδιωκόμενη διάλυση της χώρας, και υποδέχθηκαν σαν τιμητικό σύμμαχο τον ηγέτη μιας σαλαφιστικής οργάνωσης που οι ίδιοι επικήρυσσαν μέχρι χθες ως εγκληματία (αλλά είναι κοινό μυστικό ότι ελεγχόταν από τις υπηρεσίες των ΗΠΑ μετά τη διάλυση του Ιράκ). Με τις ίδιες δυνάμεις συνεργάστηκαν και συνεργάζονται, άλλωστε, σε όλη τη ζώνη από τον Καύκασο έως τα Βαλκάνια για την πολιορκία της Ρωσίας και του Ιράν (και ανατολικότερα στην Κεντρική Ασία για την ανάσχεση της Κίνας), άλλοτε κινητοποιώντας «πρόθυμες» δυνάμεις και άλλοτε ακυρώνοντας εκλογές όταν δεν φέρνουν το «σωστό» αποτέλεσμα.
Στην Παλαιστίνη, συνήργησαν άμεσα στη φρικτότερη γενοκτονία που έχουμε δει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και συντάχθηκαν πίσω από το αποκαλούμενο «ειρηνευτικό σχέδιο» του προέδρου Τραμπ στην οπερέτα του Σαρμ ελ-Σέιχ· ένα σχέδιο διάσωσης του Ισραήλ, στην πραγματικότητα, από τις οπισθοκρουστικές συνέπειες του φονικού του αμόκ, ώστε να ανακοπεί η διογκούμενη διεθνής κατακραυγή που εξέθετε και τις ίδιες (παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες που έκαναν για να την φιμώσουν στο εσωτερικό τους). Η προσχηματική τους αναγνώριση ενός «παλαιστινιακού κράτους» δεν είναι μόνο ένας ελιγμός που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο για το Ισραήλ, το οποίο εξακολουθεί να δολοφονεί ανεμπόδιστο στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και στον Λίβανο και να επεκτείνει την κατοχή του σε συριακά εδάφη· είναι προπαντός ένα δόλωμα για το σχέδιο που εξυφαίνεται (κι επικύρωσε προσφάτως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με την αποχή Κίνας και Ρωσίας), τη δημιουργία μιας αποικιακού τύπου διοίκησης των παλαιστινιακών περιοχών από τις ευρωαμερικανικές δυνάμεις, που επαναφέρει σκανδαλωδώς στο προσκήνιο έως κι έναν εγκληματία πολέμου όπως ο Τόνι Μπλερ. Στη Λατινική Αμερική, προνομιακό πεδίο επίδειξης της στρατιωτικής κτηνωδίας των ΗΠΑ, υποστήριξαν με ζήλο κάθε μεθόδευση του ιμπεριαλιστικού κέντρου, με τελευταίο στιγμιότυπο σήμερα την πολιορκία της Βενεζουέλας: συνήργησαν στην κλοπή των αποθεμάτων χρυσού της χώρας που ήταν κατατεθειμένα σε βρετανικές τράπεζες ονομάζοντας τη ληστεία «κυρώσεις» (με τον ίδιον ακριβώς τρόπο που επί δεκαετίες στραγγαλίζουν την Κούβα, και οιαδήποτε μικρή χώρα αντιστέκεται στην επιβολή τους) και, για ν’ αγγίξει το θράσος τα όρια του ανείπωτου, την ώρα που ο Αμερικανικός στόλος απειλεί τις ακτές της Βενεζουέλας δολοφονώντας εν ψυχρώ αθώους ψαράδες, με όργανο τη Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών αποδίδουν το Νόμπελ Ειρήνης σε μια εκπρόσωπο της «αντιπολίτευσης» που εκλιπαρεί τις ΗΠΑ να βομβαρδίσουν τη χώρα της!
Τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει στο ήθος και τη στρατηγική των ΗΠΑ επί προεδρίας Τραμπ, εκτός από την ρητορική· και όλος ο ιμπεριαλιστικός αστερισμός της Δύσης παραμένει προσδεδεμένος στην ηγεσία των ΗΠΑ όσο πάντα. Το μόνο που έχει μπερδέψει την τρέχουσα δημοσιότητα είναι η ρήξη γραμμών που διαφαίνεται, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αναφορικά με το νέο «ειρηνευτικό σχέδιο» του Προέδρου Τραμπ για την Ουκρανία. Στα σύνορα της Ευρώπης μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια ένας απίστευτα αιματηρός πόλεμος, με πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς, και η «ήπειρος της ειρήνης», η Ευρώπη, ζητάει με λύσσα να συνεχιστεί, ενώ η νέα αμερικανική ηγεσία διακηρύσσει πως θέλει ν’ απεμπλακεί αλλά εμποδίζεται από τους Ευρωπαίους. Γιατί θέλει να απεμπλακεί, και με ποιους ακριβώς όρους; Οι ΗΠΑ γνωρίζουν καλά πως ο πόλεμος ήταν δικός τους (δια στόματος Ρούμπιο χαρακτήρισαν την Ουκρανία «proxy») και ότι στο πεδίο έχει κριθεί εναντίον τους· η μοίρα της Ουκρανίας είναι όντως θλιβερή, αλλ’ αυτό είναι η διαχρονική τιμωρία όλων όσοι εμπιστεύθηκαν ποτέ τις ΗΠΑ και συνέδεσαν το μέλλον τους με τα αμερικανικά συμφέροντα (και η καμπάνα χτυπάει, δεν χρειάζεται να το πω, εξίσου γι’ Αθήνα και Λευκωσία). Οι ΗΠΑ αναζητούν προφανώς τρόπο να αποχωρήσουν χωρίς να χρεωθούν φανερά μια ήττα που θα κλόνιζε το κύρος τους και το κύρος του ΝΑΤΟ στα μάτια «συμμάχων» και ανταγωνιστών, που επιπλέον θα προκαλούσε μοιραίους τριγμούς στο εσωτερικό τους, αποκομίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερα δευτερεύοντα οφέλη. Διευκολύνεται άλλωστε αυτό από το γεγονός ότι ο δεύτερος από τους αρχικούς στόχους του πολέμου, η καταστροφή μιας συνεργασίας Ευρώπης-Ρωσίας, έχει επιτευχθεί προς όφελός τους: το φαραωνικό σχέδιο αντικατάστασης του φτηνού ρωσικού αερίου για τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης με το ακριβό αμερικανικό LNG (υγροποιημένο σχιστολιθικό αέριο) τρέπει αποφασιστικά το ισοζύγιο πληρωμών υπέρ τους· το ίδιο και οι πωλήσεις όπλων στην Ευρώπη για την συνέχιση του πολέμου. Η ευκαιρία που τους δίνεται είναι μόνο να ξεφορτωθούν το κόστος της στρατιωτικής κάλυψης της Ευρώπης, εις βάρος τής ίδιας, ενόψει της επιδεινούμενης οικονομικής τους θέσης στον παγκόσμιο συσχετισμό. Και τα δύο αυτά όμως σημαίνουν πως είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ να συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, όχι το αντίθετο. Η αλλοπροσαλλοσύνη των τακτικών της κυβέρνησης Τραμπ εξηγείται μόνο από αυτή την περίπλοκη στρατηγική, που έχει στόχο τη διαιώνιση ενός πολέμου για χάρη των ΗΠΑ με χρέωση των συνεπειών στους «συμμάχους» τους (κι εναλλακτικά, εάν μια αιφνίδια κατάρρευση του μετώπου παρ’ ελπίδα τον σταματήσει, τη δυνατότητα μιας επικερδούς συνεργασίας, στο μέτρο του εφικτού, με τον νικητή).
Ο πιο δυσεξήγητος παράγοντας σε αυτή την ιστορία είναι η στάση των ίδιων των Ευρωπαίων. Όντας οι ίδιοι το δεύτερο θύμα αυτού του πολέμου μετά την Ουκρανία, πλειοδοτούν σε πολεμικό τυχοδιωκτισμό και σέρνουν ολόκληρη την ήπειρο στην πιο επικίνδυνη θέση που έχει βρεθεί από τις παραμονές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Γιατί; Από τα χείλη των ιθυνόντων της ακούμε απίστευτης γελοιότητας επιχειρήματα, όπως «Απειλείται ένα κυρίαρχο κράτος» (η Ουκρανία) και «δεν γίνεται να επιβραβευτεί ο επιτιθέμενος»: αλήθεια, μόνο η Ουκρανία είναι «κυρίαρχο κράτος», όχι ας πούμε η Βενεζουέλα ή ο Λίβανος ή η Λιβύη; Και ποιος παραβίασε την «κυριαρχία» της Ουκρανίας, η Ρωσία με τη στρατιωτική επιχείρηση διάσωσης του πληττόμενου ρωσικού και ρωσόφωνου πληθυσμού ή οι ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος του 2014, ο κος Πάιατ και η κα Νούλαντ; Ποιος είναι ακριβώς ο επιτιθέμενος στην Ουκρανία, η οποία εμποδίστηκε επανειλημμένα να έρθει σε ειρηνική διευθέτηση με τη Ρωσία, όπως από τον κο Μπόρις Τζόνσον στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 2022; «Δεν είναι δεκτή αλλαγή συνόρων στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», διαρρηγνύει τα ιμάτιά της η Προέδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν: έχει ξεχάσει προφανώς τη Γιουγκοσλαβία και τον ρόλο της χώρας της στο βαλκανικό δράμα της δεκαετίας τού ’90… Φτάσαμε ώς και ν’ ακούσουμε από τον θλιβερό υπουργό άμυνας της χώρας στην οποία έχουμε την ατυχία να ζούμε «Είμαστε με τον αδύνατο»: αλήθεια κε Δένδια, όπως ακριβώς είσαστε και στην Παλαιστίνη;
Ό,τι κι αν καταλογίσει κανείς στους ευρωπαίους ηγέτες, δύσκολα μπορεί να πειστεί ότι είναι τόσο απύθμενα ηλίθιοι ώστε να πιστεύουν πως η Ρωσία διεκδικεί… έδαφος. Κανείς προφανώς δεν πιστεύει, ούτε έχει την παραμικρή ένδειξη για να σκεφτεί, ότι η Ρωσία απειλεί με οιονδήποτε τρόπο την Ευρώπη. Ίσως μόνο σε κάποιον βαθμό οι Βαλτικές χώρες, επειδή ακριβώς κάνουν κάτι που έκανε, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, η Ουκρανία του Ζελένσκι: τσαλαπατούν εκδικητικά τα δικαιώματα των ρωσόφωνων πολιτών τους και τους καθιστούν μειονότητα υπό διωγμόν.3 Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και την Πολωνία, υποκινούμενη όχι από παροντικούς φόβους αλλ’ από ένα ρεβανσιστικό αίσθημα που έχει βαθιές ιστορικές ρίζες (και δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε εδώ). Τότε τι είναι αυτό που ωθεί στον πολεμικό παροξυσμό ηγετίσκους όπως ο Μερτζ, ο Μακρόν, ο Στάρμερ και η γραφειοκρατική ολιγαρχία των Βρυξελλών;
Οι λόγοι είναι σύνθετοι, και για να τους καταλάβει κανείς δεν αρκεί η γεωπολιτική ανάλυση. Χρειάζεται επιπλέον μια κατανόηση της δυναμικής του παγκόσμιου καπιταλισμού, ιδίως στη δυτική εκδοχή του, και η ικανότητα διαπλοκής των γεωπολιτικών με τις κοινωνικοοικονομικές αναλύσεις στους περίπλοκους δεσμούς τους. Εν πρώτοις, να καταλάβουμε ότι η διαφαινόμενη απόκλιση γραμμών δεν είναι απλώς ανάμεσα στην «Ευρώπη» και τις «ΗΠΑ»: απηχεί μιαν αμηχανία και σύγκρουση στρατηγικών μέσα στους ίδιους τους ιθύνοντες κύκλους των ΗΠΑ, ανάμεσα στην ανάγκη ν’ αποσυρθούν από μια ήττα χωρίς να επωμιστούν την εικόνα του ηττημένου, από τη μία πλευρά, και τη συνειδητοποίηση των συνεπειών που θα έχει για την Αυτοκρατορία μια στρατηγική αναδίπλωση πολύ μεγαλύτερη από εκείνες του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, από την άλλη. Ευρωπαίοι ηγέτες όπως οι προαναφερθέντες συνδέουν τη μοίρα τους με τη μερίδα των αμερικανικών ελίτ που δεν ελέγχουν αυτή τη στιγμή απολύτως την κυβέρνηση, έχοντας ενδοιασμούς για την αποτελεσματικότητα των χειρισμών της, και μια υπερίσχυση της φερόμενης ως «γραμμής Τραμπ» προβλέπουν ότι θα πιστωθεί στην πλευρά των δικών τους αντιπάλων που ήδη πολιορκούν τις επισφαλείς κυβερνήσεις τους: ακροδεξιές δυνάμεις όπως του Φάρατζ στη Βρετανία, της Λεπέν στη Γαλλία, του AfD στη Γερμανία… Ακριβέστερα, δηλαδή, διαφαίνεται μια απόκλιση στρατηγικών ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερη δεξιά κι εθνικιστική ακροδεξιά, για να το πούμε έτσι, που ρηγματώνει ολόκληρο το ιμπεριαλιστικό σύστημα της Δύσης (μετά την αυτοεξάλειψη μιας επαναστατικής Αριστεράς) και είναι σύμπτωμα των εσωτερικών του αντιφάσεων και αδιεξόδων.
Οι αντιφάσεις αυτές είναι ακριβώς αντιφάσεις του παραγωγικού μοντέλου που συνιστά την ουσία του όρου «Δύση», του καπιταλισμού στο στάδιο της χρηματοπιστωτικής του μετάλλαξης.4 Συνέπειά του είναι μια βαθιά και ανακυκλούμενη κρίση που από το 2008 έχει λάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας, για την έξοδο από την οποία έχουν γίνει αλλεπάλληλες (αποτυχημένες) απόπειρες: οι «υγειονομικές απειλές» και τα προτεινόμενα βιοτεχνολογικά εργαλεία, η «κλιματική κρίση» και λεγόμενη «πράσινη μετάβαση», και τώρα η αναγγελθείσα πολεμική οικονομία, είναι απεγνωσμένοι σχεδιασμοί για την αναθέρμανση διαδικασιών συσσώρευσης που υπόσχονται ανανεωμένη κερδοφορία – η οποία στραγγίζεται όπως το νερό στο πιθάρι των Δαναΐδων όσο πιο εικονικές γίνονται οι ροές των κεφαλαίων (και σε όσο λιγότερα χέρια συγκεντρώνεται η προαγορασμένη ισχύς). Ακούμε τους κήρυκες της σφαγής σήμερα να λένε ότι πρέπει να περικόψουμε ακόμη περισσότερες τις κοινωνικές δαπάνες προκειμένου η Ευρώπη να εξασφαλίσει την άμυνά της απέναντι στη ρωσική απειλή. Το νόημα είναι το αντίστροφο: πρέπει «να εξασφαλίσουμε την άμυνα της Ευρώπης απέναντι στη ρωσική απειλή» ακριβώς για να περικόψουμε κι άλλο τις κοινωνικές δαπάνες – διότι η επιζητούμενη συσσώρευση και κερδοφορία δεν μπορεί να εξασφαλιστεί αλλιώς. Κάποιοι είπαν ότι είναι ένας τρόπος να αναπληρώσουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες την καταστροφή που υπέστησαν από την ίδια την πολεμική ευθυγράμμισή τους με τις ΗΠΑ· άλλοι σκέφτηκαν ότι αγοράζοντας οι ευρωπαίοι συμβόλαια, φυσικό αέριο και αμερικανικά όπλα (διότι το όνειρο της δικής τους πολεμικής βιομηχανίας απέχει απείρως από την πραγμάτωσή του) εξευμενίζουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ ώστε να μην τους επιβάλει ακόμη πιο δυσβάσταχτους εμπορικούς δασμούς. Όλα μπορεί να ισχύουν σε κάποιο μέτρο, διότι οι αποφάσεις είναι, όπως λέμε, υπερπροσδιορισμένες· πρέπει ωστόσο να καταλάβουμε ότι ακόμη και φαινομενικά καιροσκοπικές επιλογές υπακούουν σε μια βαθύτερη, δομική λογική: το ότι δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς να γεννά πόλεμο και ανακυκλούμενη καταστροφή, και ότι, όταν οι δυνατότητες επέκτασης έχουν εξαντληθεί, είναι καταδικασμένος αυτός να κανιβαλίζει τις ίδιες του τις σάρκες.
Πρέπει επίσης να συνυπολογίσουμε τον προληπτικά κατασταλτικό χαρακτήρα που έχει η καλλιέργεια ενός αισθήματος πολεμικού τρόμου (όπως και υγειονομικού, περιβαλλοντικού, κτλ.) απέναντι στη διογκούμενη αγανάκτηση και ανέχεια που σιγοβράζει σε όλο και μεγαλύτερες μάζες του δυτικού κόσμου – αγανάκτηση και ανέχεια που, αναμφίβολα, κυοφορούν σεισμικές αναταράξεις για τις ιθύνουσες ελίτ. Μοιάζει σαν οι κυρίαρχες καπιταλιστικές τάξεις, ενόψει της πολλαπλή κρίσης του κόσμου που ακόμα ελέγχουν, να στρέφουν τα μάτια στη συνταγή της δεκαετίας του ’30 για τη διπλή ανάσχεση του οικονομικού κραχ και της εργατικής απειλής. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι ίδιες: όσο από τη μία πλευρά δεν υπάρχει ένα οργανωμένο και μαζικό λαϊκό κίνημα να τις πολεμήσει αποτελεσματικά, άλλο τόσο, από την άλλη, έχουν χάσει την παραγωγική και πληθυσμιακή βάση (η Ευρώπη οπωσδήποτε, αλλά σε αυξανόμενο βαθμό και οι ΗΠΑ) που θα επέτρεπε την πολεμική λύση στο πρόβλημά τους.
Στον ορίζοντα έχουν προβάλει άλλου είδους αντίπαλοι που, αν και η ακριβής φύση τους παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστη, κατατρίβουν αργά αλλά σταθερά την παραδεδομένη τους ισχύ. Αυτό αναμφίβολα θέτει σε θανάσιμη διακινδύνευση τον κόσμο μας – αλλά δίνει σε όλους εμάς, όσοι δεν έχουμε συνθηκολογήσει με την καπιταλιστική δυστοπία, ένα νέο περιθώριο δράσης που ίσως μπορούμε να εκμεταλλευθούμε πριν είναι πολύ αργά.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Διατυπώνεται ρητά από τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκυ στο βιβλίο του Η μεγάλη σκακιέρα του (1997) κι επαναλαμβάνεται στο επιτελικό «Σχέδιο για τον Αμερικανικό Αιώνα» (1999), τη χρονιά ακριβώς που αρχίζει η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς (επί Προέδρου Κλίντον και κας Μάργκαρετ Ολμπράιτ), παραβαίνοντας την υπόσχεση που είχε δοθεί δέκα χρόνια νωρίτερα στον Γκορμπατζώφ στο πλαίσιο των διαβουλεύσεων που οδήγησαν στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
2. Για λόγους σαφήνειας, ας πω ακόμα μία φορά τι περιλαμβάνει αυτός ο όρος, που η σημασία του δεν είναι γεωγραφική αλλά γεωπολιτική. Είναι ο στρατηγικός άξονας των (αλληλεπικαλυπτόμενων) συνασπισμών που απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των πόρων του πλανήτη, με ένοπλο τοποτηρητή των συμφερόντων τους τις ΗΠΑ: ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Αγγλοσαξωνικές χώρες (τα λεγόμενα στη γλώσσα των μυστικών υπηρεσιών «five eyes»: ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία), Ισραήλ και οι G7 (ώστε να περιληφθεί και η Ιαπωνία).
3. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, βλέπω σε βίντεο την κα Κάγια Κάλας, εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να λέει από άμβωνος: «Τα τελευταία 100 χρόνια η Ρωσία έχει επιτεθεί σε περισσότερες από 19 χώρες, σε ορισμένες από τις οποίες έως και 3 ή 4 φορές. Καμία από αυτές δεν έχει επιτεθεί ποτέ στη Ρωσία». Περιλαμβάνει ασφαλώς στις χώρες-θύματα και τη ναζιστική Γερμανία…! Ο βαθύτερα αντικομμουνιστικός πυρήνας του ευρωπαϊκού αντι-ρωσισμού (και ανεξαρτήτως του τι είναι η σημερινή Ρωσία) δύσκολα κρύβεται· στη δε ζώνη της Ουκρανίας, Πολωνίας και Βαλτικών χωρών φυσάει ένας απροσχημάτιστα φιλοναζιστικός αέρας. Η ίδια αυτή κυρία και η χώρα της, η Εσθονία, πριν από λίγους μήνες πάσχιζε να χαρακτηρίσει ως ήρωες και να τιμήσει με μετάλλια ανδρείας τα τάγματα των εσθονών SS που πολέμησαν κατά της Σοβιετικής Ένωσης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
4. Για τη φύση αυτού του τελευταίου μοντέλου καπιταλισμού, που συνυφάνθηκε με τη λεγόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και τη γενίκευση του αυτοματισμού στην παραγωγή (την ιδεολογία τού οποίου συνήθως περιγράφει ο όρος «νεοφιλελευθερισμός»), βλ. Φώτης Τερζάκης & Νίκος Προγούλης, Η ανάδυση της εικόνας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού (Α/συνέχεια: Αθήνα 2017).
#Διαπραγματεύσεις
#Ευρωπαϊκή Ένωση#ΗΠΑ
Το μοιράζομαι:
Φώτης Τερζάκης
Ο Φώτης Τερζάκης είναι συγγραφέας, μεταφραστής και εκδότης.
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 03, 2025 11:36 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Την ώρα, που στη Δύση, ιδρώνουν/εκνευρίζονται/ψάχνουν ποιός θα πείσει ποιόν για το “ποιά συνθηκολόγηση πονάει λιγότερο”,
? ο Πούτιν, φορώντας τη στρατιωτική στολή του, έστειλε το δικό του μήνυμα προς ΟΛΟΥΣ:
➡️ “Ο ρωσικός λαός εξαρτάται από εσάς”δήλωσε στους στρατιωτικούς διοικητές της πρώτης γραμμής σε σύσκεψη απόψε με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Γκερασίμοβ,
➡️ “Όλοι οι στόχοι της στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία θα επιτευχθούν” - δεσμεύτηκε ο Πούτιν.
➡️ “Η Ρωσία προχωρά προς όλες τις κατευθύνσεις σ’ όλη τη γραμμή του μετώπου”, κατέληξε.
⚡️ Το κρίσιμο οχυρό Κουπιάνσκ απελευθερώθηκε, όπως έγινε γνωστό στη διάρκεια της ενημέρωσης.
Όσον αφορά την ηγεσία του Κιέβου:
? Ο Πούτιν αποκάλεσε «ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ» την ουκρανική ηγεσία!
“Αυτοί οι άνθρωποι με τις χρυσές τουαλέτες τους - δεν σκέφτονται το μέλλον της χώρας τους, τις ζωές των απλών Ουκρανών παρά μόνο πως θα πλουτίσουν”
▪️? Καταλάβατε το νόημα, φαντάζομαι…
- Με “εγκληματικές συμμορίες” ΔΕΝ συναλλάσσονται!
Θερσιτης
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 31, 2025 11:58 am
Θέμα δημοσίευσης:
Γιατί η Δύση υποστηρίζει τόσο θερμά την Ουκρανία.
Όχι μόνο επειδή είναι μια χώρα που συνορεύει με την "πολύ μισητή κακιά και επικίνδυνη" Ρωσία , αλλά και γιατί στην Ουκρανία εκτελείται εδώ και χρόνια(από την Περεστρόικα και μετά ,περίπου για τριάντα χρόνια) εκμετάλλευση γυναικών ως παρένθετες μητέρες, πώληση εμβρύων σε εργαστήρια σιωνιστών για το αίμα, και εξαφάνιση παιδιών για τα όργανα τους σε πλούσιους που αναζητούν την αιωνιότητα, και για την εμπορία σάρκας στα διεθνή πολυτελή πορνεία που συχνάζουν οι δυτικοί.
Ναρκωτικά όλων των ειδών και κυρίως των σύνθετων χημικών, και φυσικά εκμετάλλευση του σπάνιου πλούσιου σε ορυκτά εδάφη.
Βιοεργαστήρια στα οποία δεν γνωρίζουν όλοι οι ερευνητές τι παράγουν μέσα κυρίως για νέους πολέμους και νέες πλανδημίες.
Στην αρχή σου πουλούσαν το παραμύθι της Ουκρανίας ως τον σιτοβολώνα της Ευρώπης. Αυτή είναι η επίδραση της παγκοσμιοποίησης στις εταιρείες κάθε χώρας.
Αφού το σιτάρι που φτάνει στην Ευρώπη δεν είναι ούτε το ένα τέταρτο από αυτό που παράγεται στην Ουκρανία.
Επιπλέον, όλα αυτά τα αντιρωσικά αισθήματα χρειάστηκαν για να αναδημιουργηθεί εκείνο το κλίμα τρόμου, το οποίο χρειάζεται ειδικά στις χώρες της Βαλτικης για να ξανανοίξει, η διατριβή με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Λιθουανία Εσθονία και Λετονία προετοιμάζουν τον πληθυσμό να εκπαιδευτεί για να γίνουν χειριστές και κατασκευαστές νέων και πιο εξελιγμένων drones.
Η Γερμανία ανοίγει ξανά ιατρικές εξετάσεις για στρατιωτική θητεία, ενώ δεν βρίσκει 42 δις για τον επόμενο προϋπολογισμό αλλά ήδη ξοδεύει 500 δις για όπλα, τώρα που η Γερμανία είναι στα χέρια του σιωνιστικού φιδιού όλα είναι νόμιμα
Στη Γαλλία ειδοποιούν τα νοσοκομεία και το εκπαιδευτικό προσωπικό για να χειριστούν μια ροή τραυματιών στρατιωτών!!!!!!Και το όραμα του Δ.Ν.Τ πλανάται πάνω απο τα Ηλύσια Πεδία, με τον Ντομινίκ Στρος-Καν να μοιάζει σαν ένας μακρινός Γιάννης Αγιάννης , και τον Μακρόν σαν ένας νέος Ιαβέρης να φλερτάρει με τα νερά του Σηκουάνα(ίσως γι' αυτό τα καθαρίζει)...
Αυτό είναι το προοίμιο της νέας εποχής και αν πρέπει να λείπει ο Πούτιν και στη θέση του βρεθεί κάποιος που δεν είναι τόσο υπομονετικός και στρατηγικός όσο αυτός, ο πόλεμος θα είναι η συνέχεια των προηγούμενων δύο μεγάλων.
Η Ευρώπη δεν θέλει την Ρωσία, η Ευρώπη χρησιμοποιεί το παραμύθι της κακιάς Ρωσίας για να διατηρούν οι μαριονέτες της την εξουσία και στο τέλος αυτό θα γίνεται χωρίς καν εκλογές-στα πλαίσια πάντα της Δημοκρατίας- όπως γίνεται σήμερα στην Ουκρανία.
Οι ΗΠΑ θέλουν την Ρωσία ως το αντίπαλο στρατιωτικό δέος (και φυσικά για τον απέραντο ορυκτό της πλούτο)και χρησιμοποίησαν την Ουκρανία για να το επιτύχουν, χωρίς επιτυχία...
Τα νεοφιλελεύθερα ιδρύματα της παγκοσμιοποίησης που στηρίζουν τα ευρωπαϊκά καθεστώτα έχουν στήσει στο παρελθόν το νησί του Επστάιν για να μυήσουν τους ακόλουθους τους στην ανωμαλία. Για να τους δέσουν με στοιχεία που θα τους ελέγχουν παντοτινά. Και έπειτα αναζητούσαν ένα πρόσφορο έδαφος να στήσουν την εμπορία οργάνων, την παραγωγή μωρών και την παραγωγή ιών για ολόκληρο τον πλανήτη, ώστε να φτάσουν στον καθορισμένο από τα φόρουμ τους στο Νταβός αριθμό ανθρώπων που έχουν ορίσει. Πλανδημία, καραντίνες, αεροψεκασμοί ,βιοχημικοί πόλεμοι. Ναρκωτικά αφού έχασαν το Αφγανιστάν και την Λατινική Αμερική, όργανα αφού έχασαν και την Αφρική, και ορυκτό πλούτο αφού έχασαν και τις αποικίες, και ταυτόχρονα όλα αυτά δίπλα στον αιώνιο εχθρό τους την Ρωσία. Τα δοκιμάζουν στην υποτελή Ευρώπη και τα εφαρμόζουν στην Ρωσία και μετά ο πλανήτης θα τους ανήκει...Αυτός ήταν ο σκοπός τους.
Τι τους σταμάτησε;
Μα φυσικά η Ρωσία. Αν ο Πούτιν ακολουθούσε τις εντολές της εγχώριας ολιγαρχίας θα έκανε τέτοια επέμβαση; Νομίζω πως όχι. Και κατα την διάρκεια της "Ζ" τα δεδομένα και τα γεγονότα τον ωθούν όλο και ποιο αριστερά...όλο και ποιο Σοβιετικά που τα τελευταία χρόνια το απέφευγαν. Στην πραγματικότητα, η πολιτική της Ρωσίας απέναντι στην ΕΣΣΔ είναι πιο σύνθετη. Η σημερινή κρατική ηγεσία αναγνωρίζει την ΕΣΣΔ ως κληρονομιά ισχύος, διεθνούς κύρους κ βιομηχανικής-στρατιωτικής ανάπτυξης.
Τιμά τις θυσίες του σοβιετικού λαού στην Οχτωμβριανή επανάσταση και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κ διατηρεί πλήθος σοβιετικών συμβόλων. Διαχειρίζεται τον Λένιν κ τη σοβιετική ιστορία όχι αποκλειστικά με ιδεολογικούς όρους, αλλά ως αναπόσπαστο τμήμα της ρωσικής ιστορικής συνέχειας. Υπάρχει μια μορφή κρατικής τιμής προς την ιστορική κληρονομιά της ΕΣΣΔ, ανεξάρτητα από το ότι η σημερινή πολιτική δεν είναι μαρξιστική-λενινιστική. Με άλλα λόγια, το κράτος μπορεί να αποστασιοποιείται από την ιδεολογία του 1917, αλλά δεν παύει να αναγνωρίζει τη Σοβιετική Ένωση ως κομβικό κεφάλαιο στη ρωσική ιστορία και να στηρίζεται ακόμα και σήμερα σε αυτήν. Αν στο τέλος δούμε και καμιά προτομή του Τρότσκι στην Αγία Πετρούπολη θα έχει αναγκαστεί η Ρωσική ηγεσία να στραφεί όχι απλά αριστερά αλλά επαναστατικά κομμουνιστικά για να διασωθεί από τα ιμπεριαλιστικά κοράκια.
Υ.Γ
1. α) Μπορεί κανένας να σκεφτεί αν δεν ξεκινούσε η ειδική στρατιωτική επιχείρηση σήμερα στην χώρα μας σε ποιο στάδιο εγκλεισμού θα βρισκόμασταν;
β) Μπορεί κανένας να σκεφτεί αν δεν ξεκινούσε η ειδική στρατιωτική επιχείρηση σήμερα στην χώρα μας σε ποιο εμβόλιο θα βρισκόμασταν;
2. Τα αριστερά κώματα σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουν μετατραπεί σε αστικά οπορτουνιστικά ιδρύματα και καμιά αναφορά σε αυτά δεν τους αξίζει...
3. Αφιερωμένο στον εκτελεστή του δήμιου Αντρέι Παρούμπιι στο Λβοφ που ήταν ο άμεσος διοργανωτής των εκατοντάδων παραστρατιωτικών του "Δεξιού Τομέα", που εκτέλεσαν εν ψυχρώ τους αποκαλούμενους "Ουράνιους Εκατοντάδες", για να βγάλουν αγανακτισμένο κόσμο στην πλατεία και να συντελεστεί το πραξικόπημα της 18ης Φεβρουαρίου 2014.
Ήταν επίσης, ο οργανωτής των αγριοτήτων, που συντελέστηκαν, στο Μέγαρο των Συνδικάτων στην Οδησσό.
Αυτός ήταν και ο εμπνευστής των επιθέσεων στο Ντονμπάς για 8 ολόκληρα χρόνια με χιλιάδες νεκρούς.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 29, 2025 11:45 am
Θέμα δημοσίευσης:
Ο σκοπός της συνόδου κορυφής της Αλάσκας δεν ήταν ποτέ η εξασφάλιση μιας τελικής ειρηνευτικής συμφωνίας. Τόσο ο Τραμπ όσο και ο Πούτιν αναμφίβολα κατανοούν ότι μια τέτοια συμφωνία είναι προς το παρόν αδύνατη. Αντίθετα, η συνάντηση αφορούσε το να επιτραπεί στις ΗΠΑ να υποχωρήσουν από την Ουκρανία χωρίς να παραδεχτούν την ήττα τους, ενώ η Ρωσία συνεχίζει να προελαύνει. Για την Ουάσινγκτον, αυτό δημιουργεί πολιτική κάλυψη: ο Τραμπ μπορεί να ισχυριστεί ότι προσπάθησε να κάνει διπλωματία, ενώ παράλληλα μεταθέτει το βάρος του πολέμου στην Ευρώπη. Για τη Μόσχα, το πλεονέκτημα έγκειται στη σταδιακή αποδυνάμωση της Ουκρανίας καθώς η υλικοτεχνική υποστήριξη των ΗΠΑ εξασθενεί. Η Ρωσία παραμένει κεντρική πρόκληση. Ως βασικός σύμμαχος τόσο της Κίνας όσο και του Ιράν, είναι ενσωματωμένη στην αρχιτεκτονική της αναδυόμενης πολυπολικής τάξης πραγμάτων που απειλεί την ηγεμονία των ΗΠΑ. Για την Ουάσιγκτον, η Μόσχα δεν είναι απλώς ένας περιφερειακός παράγοντας, αλλά ένας βασικός κόμβος σε μια ευρύτερη στρατηγική αναδιάρθρωση. Ο Τραμπ, ωστόσο, φαίνεται πρόθυμος —τουλάχιστον προσωρινά— να θέσει σε αναμονή το «πρόβλημα της Ρωσίας», εστιάζοντας αντ' αυτού στην ευρύτερη αντιπαράθεση με την Κίνα. Αλλά αυτό υποδηλώνει μια μετατόπιση στις προτεραιότητες και όχι στις αρχές: η λογική της αμερικανικής υπεροχής διασφαλίζει ότι η Ρωσία θα παραμείνει στη λίστα των αντιπάλων, ακόμη και αν τα φώτα της δημοσιότητας μετατοπιστούν για λίγο αλλού. Υπό αυτή την έννοια, ο Τραμπ πιθανότατα θα αρκούνταν σε ένα σενάριο στο οποίο οι ΗΠΑ θα απεγκλωβίζονταν από το ουκρανικό φιάσκο, αφήνοντας την Ευρώπη να επωμιστεί το βάρος για λίγο ακόμη - πιθανώς μέχρι οι συνθήκες επί τόπου να επιδεινωθούν τόσο σοβαρά που μια διευθέτηση με ρωσικούς όρους να καταστεί αναπόφευκτη. Πράγματι, οι JD Vance και Pete Hegseth το υποστήριξαν, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν τον πόλεμο, αλλά η Ευρώπη μπορεί να συνεχίσει αν το επιθυμεί - αγοράζοντας αμερικανικά όπλα στη διαδικασία. Αυτός ο «καταμερισμός εργασίας» θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να ανακατανείμει πόρους στην επερχόμενη αντιπαράθεση με την Κίνα, αφήνοντας παράλληλα τους Ευρωπαίους κολλημένους σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί. Οι Ρώσοι τα γνωρίζουν όλα αυτά πολύ καλά. Πιθανότατα δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις για τους πραγματικούς στόχους του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού κατεστημένου. Και γνωρίζουν πολύ καλά ότι οποιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί με τον Τραμπ θα μπορούσε να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι του Πούτιν ευθυγραμμίζονται με αυτούς του Τραμπ. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι στρατηγικοί αντίπαλοι, των οποίων οι ηγέτες παρόλα αυτά μοιράζονται ένα τακτικό συμφέρον για συνεργασία.
Είναι απίθανο ο ίδιος ο Τραμπ να είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί την απαίτηση του Πούτιν για μια συνολική αναδιάρθρωση της παγκόσμιας τάξης ασφαλείας - μια αναδιάρθρωση που θα μείωνε τον ρόλο του ΝΑΤΟ, θα τερματίζει την υπεροχή των ΗΠΑ και θα αναγνωρίζει έναν πολυπολικό κόσμο στον οποίο άλλες δυνάμεις μπορούν να αναδυθούν χωρίς δυτική παρέμβαση. Παρά τη ρητορική του για τον τερματισμό των «αιώνιων πολέμων», ο Τραμπ συνεχίζει να ασπάζεται ένα θεμελιωδώς υπερεθνικιστικό όραμα για τον ρόλο της Αμερικής στον κόσμο - αν και πιο ρεαλιστικό από αυτό του φιλελεύθερου-ιμπεριαλιστικού κατεστημένου. Η κυβέρνησή του συνεχίζει να υποστηρίζει τον επανεξοπλισμό του ΝΑΤΟ, ακόμη και την αναδιάταξη των πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ σε πολλαπλά μέτωπα, από το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τον Ειρηνικό. Οι πολιτικές του Τραμπ απέναντι στην Κίνα, το Ιράν και την ευρύτερη Μέση Ανατολή επιβεβαιώνουν ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό της ως μια αυτοκρατορία της οποίας η παγκόσμια κυριαρχία πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία - όχι μόνο μέσω οικονομικής πίεσης, αλλά και μέσω στρατιωτικής αντιπαράθεσης όταν κρίνεται απαραίτητο.
Αλλά το βαθύτερο ζήτημα είναι δομικό: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν καταλήξει να βασίζονται στο φάσμα μιας μόνιμης ρωσικής απειλής για να δικαιολογήσουν τη συνεχιζόμενη διάβρωση της δημοκρατίας - από την επέκταση της διαδικτυακής λογοκρισίας έως τη δίωξη των διαφωνούντων, ακόμη και την ακύρωση εκλογών, όλα με το πρόσχημα της καταπολέμησης της «ρωσικής παρέμβασης». Ο Ζελένσκι, επίσης, έχει λόγους να αντιστέκεται στην ειρήνη. Ο τερματισμός του πολέμου θα σήμαινε άρση του στρατιωτικού νόμου στην Ουκρανία, εκθέτοντας την κυβέρνησή του σε συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για τη διαφθορά, την καταστολή και τον καταστροφικό χειρισμό του πολέμου. Πράγματι, μια πρόσφατη δημοσκόπηση αποκάλυψε ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί προτιμούν όλο και περισσότερο τις διαπραγματεύσεις έναντι των ατελείωτων μαχών. Δεν είναι περίεργο που η σύνοδος κορυφής της Αλάσκας προκάλεσε πανικό στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες καθώς και στο Κίεβο.
Το πιο πιθανό αποτέλεσμα θα είναι μια προσωρινή απόψυξη στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, αν και η ευρύτερη γεωπολιτική διαμάχη θα συνεχιστεί. Και οι πραγματικοί ηττημένοι θα είναι η Ουκρανία και η Ευρώπη. Οι Ουκρανοί θα συνεχίσουν να πεθαίνουν σε έναν πόλεμο που δεν μπορούν να κερδίσουν, ενώ οι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν τον λογαριασμό. Τελικά, κι αυτοί θα αναγκαστούν να αποδεχτούν μια συμφωνία με ρωσικούς όρους - αλλά μόνο μετά από περαιτέρω ταλαιπωρία. Ακόμα και τότε, η Ευρώπη θα παραμείνει παγιδευμένη σε μια εχθρική και στρατιωτικοποιημένη σχέση με τη Ρωσία, με την πιθανότητα ανανεωμένης σύγκρουσης ανά πάσα στιγμή. Στην καλύτερη περίπτωση, η σύνοδος κορυφής της Αλάσκας και οι συνέπειές της σηματοδοτούν μια προσωρινή χαλάρωση σε μια συνεχιζόμενη αντιπαράθεση μεταξύ της Δύσης και της αναδυόμενης πολυπολικής τάξης. Στη χειρότερη, διασφαλίζει ότι η Ευρώπη και η Ουκρανία θα συνεχίσουν να πληρώνουν το τίμημα για έναν πόλεμο που οι ΗΠΑ έχουν ήδη επιλέξει να αφήσουν πίσω τους.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 24, 2025 11:48 am
Θέμα δημοσίευσης:
ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΙΝΑ...
Η επέκταση του ΝΑΤΟ προς την πόρτα της Ρωσίας με σκοπό να την διαμελίσει προκάλεσε αυτόν τον πόλεμο, επομένως οι εγγυήσεις ασφαλείας του ΝΑΤΟ *μετά* τον πόλεμο φυσικά είναι εκτός συζήτησης και μόνο για εσωτερική κατανάλωση στην δύση. Η Ουκρανία ήταν μιας χρήσης, όπως και η Γεωργία πριν από 17 χρόνια. Για τους υποτελείς διακεκριμένους Ευρωπαίους -αρχηγούς κρατών- η τάση για επανάληψη είναι έντονη, έχουν κολλήσει προσπαθώντας να αναβιώσουν κάτι που έχει εξαντληθεί, και ο Τραμπ θέλει να πουλήσει στα ευρωγιοσουφάκια όπλα ,σπέρνοντας τους σπόρους για την επόμενη σύγκρουση...μιας και αυτή τελείωσε πάλι άδοξα. Η «Συλλογική Δύση» απλώς δεν είναι πλέον ικανή να επαναβιομηχανοποιηθεί και να επανεξοπλιστεί επαρκώς για να ανακτήσει μια ηγεμονική θέση. Οι ΗΠΑ ειδικότερα δεν είναι η ίδια χώρα που ήταν τη δεκαετία του 1940 και δεν θα είναι ποτέ ξανά. Όσο και να προσπαθεί να ορθοποδήσει πατώντας στα ευρωπαϊκά πτώματα. Η ανάπτυξη στην γηραιά ήπειρο απέκτησε αρνητικό πρόσημο σχεδόν σε όλες τις χώρες, με μόνο την Ισπανία από τις μεγάλες οικονομίες να διατηρεί ακόμα θετικά χαρακτηριστικά με πτωτική τάση όμως και αυτή. Και δεν φτάνουν όλα αυτά , πήραν εντολή να ανεβάσουν το κόστος εξοπλισμού τους από το 2% στο 5% ΤΟΥ ΑΕΠ. Επίπεδα 5% του ΑΕΠ για τα μέλη του ΝΑΤΟ υπήρξαν τελευταία φορά το 1962, κατά την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας, ενώ στη συνέχεια, ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970, το ποσοστό αυτό υποχώρησε περίπου στο 3% του ΑΕΠ, για να καταρρεύσει σε λιγότερο από 1,5% του ΑΕΠ μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, με αποτέλεσμα το «μέρισμα της ειρήνης» να ενισχύσει τις κοινωνικές δαπάνες, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση κ.ά.
Από την άλλη η Ρωσία αλλάζει τακτική στα χτυπήματα της μετά την συνάντηση στην Αλάσκα. Οι εγκαταστάσεις της Flextronics, μια αμερικανική πολυεθνική εταιρεία - η τρίτη μεγαλύτερη παγκόσμια υπηρεσία παραγωγής ηλεκτρονικών ειδών και drones για τον πόλεμο- που λειτουργεί για πάνω από 13 χρόνια στο Ζακαρπάτιε της κεντρικής Ουκρανίας είναι τυλιγμένες στις φλόγες σχεδόν δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα αφότου χτυπήθηκαν από 12 βόμβες Kalibris. Το ίδιο συμβαίνει με τα διυλιστήρια των Αζέρων και του μαφιόζου φύλαρχου Αλίεφ στα προάστεια της Οδυσσού που αποτελούσαν το μοναδικό διυλίζων εργοστάσιο αργού πετρελαίου που διοχέτευε το καύσιμο στην Ευρώπη με τεράστια κέρδη και τόσα χρόνια οι ρώσοι το άφηναν να λειτουργεί και να αποδίδει τεράστια κέρδη. Ή μαζική συνδυασμένη επίθεση στο διυλιστήριο Kremenchug, Azeri Light, και οι καταστροφικές επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της SOCAR κοντά στην Οδησσό στις 18 Αυγούστου αποκάλυψαν μια σκόπιμη στρατηγική αλλαγή. Για μεγάλο μέρος της σύγκρουσης, τα ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία του Αζερμπαϊτζάν στην Ουκρανία διασώθηκαν αξιοσημείωτα, γεγονός που αντικατοπτρίζει τον κάποτε προσεκτικό διπλωματικό υπολογισμό της Μόσχας στον Νότιο Καύκασο. Ωστόσο, αυτή η αυτοσυγκράτηση έχει εξαφανιστεί μετά από μια σειρά επιθετικών προδοσιών από το Μπακού. Το έναυσμα πιθανότατα ήταν η μεταφορά του διαδρόμου της Ζανγκέζουρ μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και του Ναχιτσεβάν υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών για 99 χρόνια. Αυτή δεν ήταν μόνο μια οικονομική, αλλά και μια στρατηγική πρόκληση για τη Ρωσία, και κυρίως το έστησαν οι ΗΠΑ για να απασχολείται η Ρωσία στο μέλλον όσο αυτοί θα προχωρούν πιο βαθειά στην Ασία.
Για να συνοψίσουμε για την Ουκρανία, ουσιαστικά την καθιστούν μή ελκυστική πλέον για οικονομικούς γύπες, και το μόνο που θα μπορεί να διαπραγματευτεί σε λίγο και -αν υπάρχει ακόμα- ο Ζελένσκι θα είναι οι ορυκτοί του πόροι που και αυτοί μετά την ήττα στο Ντονμπας έχουν απομείνει ελάχιστοι προς παροχή στους δυτικούς καπιταληστές.
Το θερμό κλίμα στα μέτωπα της Ουκρανίας σιγά σιγά τελειώνει και σε περίπου έναν μήνα θα αρχίσουν οι ψυχρές μάζες να περικυκλώνουν την περιοχή, με τα σώα από πυραύλους ενεργειακά εργοστάσια στην υπολειπόμενη Ουκρανία να είναι σχεδόν μηδαμινά, και την ενέργεια να παρέχεται από φορητές συσκευές παραγωγής ρεύματος που μεταφέρθηκαν εκεί από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ένωση, αλλά τελειώνουν και τα δωρεάν όπλα, και τα δωρεάν τρόφιμα, και οι νύχτες στο Κίεβο το Λβοβ και την Οδυσσό θα είναι πολύ δύσκολες. Και οι Ρώσοι πλέον αν και δεν έδειχναν να βιάζονται προχωρούν σχεδόν τρέχοντας προς τα εμπρός πιθανόν επειδή κατέρρευσε το αμυντικό μέτωπο της Ουκρανίας και όταν φτάσουν στα φυσικά όρια του Ντονιέσκ τους περιμένει μια απέραντη ανοχύρωτη πεδιάδα μέχρι τα σύνορα της Πολωνίας...
Η ήττα είναι κοντά, και πρέπει να την διαχειριστούν και οι ηττημένοι δυτικοί αλλά και ο νικητής Πούτιν. Ήδη ο Τραμπ είπε τις προάλλες στην σύνοδο των ηττημένων στον Λευκό Οίκο ότι εγώ στην Ουκρανία πουλάω μόνο όπλα και δεν είναι δικός μου ο πόλεμος, αποτάσσοντας την ήττα και την μεταφέρει στους κακόμοιρους ευρωπαίους που όχι μόνο θα χάσουν ακόμη μια φορά, αλλά θα χρεωκοπήσουν επίσης αφού ο Νεοϋορκέζος φαφλατάς τραβάει όλες τις βιομηχανικές μονάδες στην άλλη άχθη του Ατλαντικού εκτελώντας μια ΝΕΑ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗ ΥΠΕΡΠΟΝΤΙΑ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ για την περιχαράκωση της οικονομίας του, εις βάρος των γηρασμένων πρώην αφεντικών του πλανήτη. Ο Τραμπ επέβαλε δασμούς, ύψους 40% μέχρι και στις εισαγωγές χρυσού σε ράβδους από την Ελβετία -προς όλους τους ενδιαφερόμενους- το μεγαλύτερο κέντρο διύλισης χρυσού στον κόσμο. Και οι αγορές και κυρίως οι εγχώριες αναγκαστικά στράφηκαν στον Αμερικανικό χρυσό χτυπώντας έτσι ολόκληρη την βιομηχανία χρυσού εκτός Αμερικής. Το αποτέλεσμα θα είναι ο χρυσός, ως εγγύηση στις συναλλαγές θα μειωθεί στην παγκόσμια αγορά, και κυρίως δίνει την ώθηση στην εγχώρια ελίτ την οποία εκπροσωπεί να αγοράζει χρυσό φθηνά από τα κέντρα χρυσού και κυρίως αποσκοπεί να κόψει την ροή του παγκόσμιου χρυσού προς την Κίνα η οποία αγοράζει σαν τρελή χρυσό από όπου βρίσκει ρευστοποιώντας τα αμερικανικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της και είναι πλέον τοξικά και κινδυνεύουν να γίνουν κουρελόχαρτα. Και προσπαθεί α μαζέψει τον χρυσό και να τον αποκόψει από εγγυητικό μέσον στις συναλλαγές , και προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το δολάριο σαν παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών.
Η Αμερική και ο Τραμπ κάνουν κινήσεις για να σώσουν την ηγεμονία τους, αλλά συναντούν δύο εμπόδια. Το ένα είναι η Ρωσία σαν πολεμική δύναμη και ίσως πλέον η πρώτη στον πλανήτη, και το δεύτερο είναι η Κίνα ως η παγκόσμια οικονομική δύναμη στις μέρες μας. Την Ρωσία ήδη την πλησίασε και της δίνει αυτά που ζητάει, δηλαδή την Ουκρανία πίσω και περιχαράκωση τω προνομίων της ως προηγουμένως , και η γραφειοκρατία ως μια κάστα που από την Στάλιν εποχή αποζητούσε την διατήρηση απλά των προνομίων και μια ασφάλεια των συνόρων τους για να νιώθουν ασφαλείς στις απέραντες εκτάσεις της Σιβηρίας και του Καυκάσου νομίζω ο Τραμπ που είναι γαλουχημένος μέσα στις αμερικανικές μπίζνες το διάβασε πολύ καλά και το παραχωρεί. Θα μπορούσε να ανοιχτεί στις ευάλωτες χώρες και να δημιουργήσει πάλι αποικιακού χαρακτήρα σχέσεις μαζί τους αλλά πλέον η Κίνα έχει εξαπλωθεί και εκεί. Στην Βενεζουέλα οι Κινέζοι έχτισαν δύο τεράστια μεγάλο διυλιστήρια, στο Μaracaibo και άλλο ένα στη Punta Cardon για το αργό πετρέλαιο του Μαδούρο με αποτέλεσμα τα δεκάδες ειδικά διυλιστήρια μόνο για το πετρέλαιο της Βενεζουέλας (λόγω ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών) στον αμερικανικό νότο και κυρίως στο Τέξας να παραμένουν ανενεργά, και ο Τραμπ μπορεί να έστειλε τις προάλλες εκεί τις ναυτικές του δυνάμεις αλλά εκεί βρίσκονται και οι κινέζοι με στρατό και οπλισμό για να διαφυλάξουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Το ίδιο φαινόμενο συναντούν οι Αμερικάνοι και σε άλλες χώρες στην Λατινική Αμερική αλλά κυρίως στην Αφρική που φαίνεται οι Κινέζοι και οι Ρώσοι βέβαια να έχουν συνάψει οικονομικές σχέσεις σχεδόν με όλα τα κράτη. Στο Τζιμπουτί διαθέτουν μια μεγάλη ναυτική βάση ακριβώς δίπλα από την αμερικάνικη για την διασφάλιση των συμφερόντων τους στον κόλπο του Αντέν μέχρι το Σουέζ. Στην ζώνη του Σαχέλ φαίνεται ότι κινέζοι στρατιώτες προστατεύουν τους ηγέτες των χωρών με κύριο πρωταγωνιστή τον Λοχαγό Τραορέ της Μπουρκίνα Φάσο, Μαλί Νίγηρα και πολλές ακόμα. Αντί λοιπόν να τα βάλουν με όλες αυτές που είναι χρονοβόρο και δύσκολο , πρέπει να χτυπήσουν απευθείας την βάση όλων αυτών, την Κίνα που και έχει εξαπλωθεί στον μισό πλανήτη και συνεργάζεται με τις πρώην αποικίες των δυτικών αλλά έχει ανέβει και στο πρώτο σκαλί του βάθρου στις οικονομίες και είναι η μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ. Και αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Τραμπ και στην πρώτη του θητεία τις μεγαλύτερες κυρώσεις τις είχε επιβάλλει στην Κίνα. Το θέμα δεν είναι αν θέλουν, αλλά αν μπορούν να τα βάλουν με την Κίνα. Πάντως η εγχώρια τους πολεμική βιομηχανία έχει παρουσιάσει σημάδια βελτίωσης της παραγωγής πυραύλων όπως επίσης και υπάρχουν προσπάθειες βελτίωσης των ναυτικών τους δυνάμεων που είχαν μια τεράστια κάμψη όσο κυβερνούσαν οι παγκοσμιοποιητές Ομπάμα, Κλίντον και Μπάιντεν.
Το επόμενο χρονικό διάστημα θα παρακολουθήσουμε την διάλυση. οικονομική και ενωτική της Ευρώπης αφού βρίσκεται στα χαμηλά της όρια αλλά χωρίς να μπορει να λειτουργήσει επιδραστικά στα παγκόσμια δρώμενα πλέον. Θα δούμε πως θα διαχειριστεί ο Πούτιν την νίκη του στο εσωτερικό της χώρας του με την ελίτ και τον απλό λαό. Και θα δούμε τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσει η Αμερική τα κράτη δορυφόρους στην περιοχή της Κίνας για να την ρίξει από την κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας με Ταϊβάν, Ιαπωνία Φιλιππίνες, και άλλες χώρες να λαμβάνουν εντολές καμικάζι αυτοκτονίας...
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 20, 2025 11:40 pm
Θέμα δημοσίευσης: "Δεν πάτε καλύτερα για...παραγάδι;"
Anonymous έγραψε:
Θέλει να κλείσει το υπόλοιπα μέτωπα, να αλλάξει και την εσωτερική κόντρα με τους δημοκρατικους υπέρ του ώστε να προσπαθήσει να επικεντρωθεί στην Κίνα σε κάνα χρόνο.Γιατι αν αφήσει την Κίνα ,η δεύτερη θα έχει γίνει η παγκόσμια οικονομική δύναμη χωρίς επιστροφή. Το θέμα είναι αν ο Πούτιν θα του δώσει αυτά που θέλει ώστε να μπορέσει να πάει για Κίνα η θα το καθυστερεί στα μέτωπα της Ουκρανίας για να δίνει χρόνο στους Κινέζους να συνεχίζουν την οικονομική επέλαση...
ΗΠΑ: Tα ναυτικά drones
που σχεδιάζει κατά της Κίνας
αποτυγχάνουν παταγωδώς
Τα drones θεωρούνται καίριας σημασίας για τις μελλοντικές δυνατότητες των ΗΠΑ σε περίπτωση έντασης ή σύγκρουσης με την Κίνα στον Ειρηνικό
Η προσπάθεια του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να αναπτύξει έναν στόλο αυτόνομων σκαφών χωρίς πλήρωμα (drone boats) με στόχο την αποτροπή της Κίνας στον Ειρηνικό, σε συνδυασμό με το καυτό θέμα της Ταϊβάν, αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες, σύμφωνα με νέο ρεπορτάζ του Reuters.
Κατά τη διάρκεια δοκιμής στα ανοιχτά της Καλιφόρνια τον περασμένο μήνα, που είχε στόχο να αναδείξει τις δυνατότητες των κορυφαίων drone του Πενταγώνου, σημειώθηκε σοβαρό περιστατικό. Ένα από τα σκάφη ακινητοποιήθηκε απροσδόκητα λόγω σφάλματος λογισμικού, και προτού διορθωθεί η βλάβη, ένα δεύτερο drone συγκρούστηκε με δύναμη στην πλευρά του πρώτου, πέρασε από την πρύμνη και στη συνέχεια βυθίστηκε.[/size]
Τα δύο εμπλεκόμενα σκάφη είχαν κατασκευαστεί από ανταγωνιστικές αμυντικές εταιρείες τεχνολογίας, τις Saronic και BlackSea Technologies. Το συμβάν αυτό αποτελεί ένα μόνο από τα πρόσφατα πισωγυρίσματα στο φιλόδοξο σχέδιο των ΗΠΑ να δημιουργήσουν έναν στόλο αυτόνομων ναυτικών μονάδων, σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν καλά το πρόγραμμα.
Επιπλέον, το Πεντάγωνο ανέστειλε τη σύμβαση λογισμικού αυτονομίας με την εταιρεία L3Harris, μετά από σειρά προβλημάτων στους αλγόριθμους ελέγχου. Παράλληλα, η πολιτική ηγεσία του US Navy συγκλονίστηκε πρόσφατα όταν αποπέμφθηκε υψηλόβαθμος ναύαρχος που ηγείτο του προγράμματος.
Το έργο θεωρείται καίριας σημασίας για τις μελλοντικές δυνατότητες των ΗΠΑ σε περίπτωση έντασης ή σύγκρουσης με την Κίνα στον Ειρηνικό, αλλά τα τεχνικά προβλήματα και οι οργανωτικές αναταράξεις θέτουν υπό αμφισβήτηση την ετοιμότητα και την αποτελεσματικότητά του.
Τέτοια
"επείγεται" να στείλει η "Ξανθιά Φράντζα"; Παρουσιάζει ενδιαφέρον...
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 20, 2025 2:50 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Η ΑΡΜΕΝΙΑ ΣΕ ΣΤΑΔΙΟ ΟΘΩΜΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ
Αρχικά, ο Pashinyan έσπασε τη συμμαχία με τη Ρωσία πάγωσε τη συμμετοχή της OdKB και κήρυξε δημόσια πιθανή έξοδο. Τώρα έδιωξε τη Γαλλία, η οποία παρέμεινε ο τελευταίος σύμμαχος της Αρμενίας. Για το Παρίσι αυτό είναι ιδιαίτερα επώδυνο: Η Γαλλία έχει διπλωματική σύγκρουση με το Αζερμπαϊτζάν, η οποία απειλεί τα αποικιακά της λείψανα στην Αφρική και τη Νέα Καληδονία. Στο πλαίσιο αυτό, η συμμαχία του Ερεβάν με την Άγκυρα και το Μπακού θεωρείται προδοσία.
Οι πλησιέστερες ελίτ στον Πασινιάν είναι ενσωματωμένες στο τουρκικό φορέα. Ο Khachatur Sukiasyan (Όμιλος SIL) ελέγχει την FlyOne Armenia (το 54% της αρμενικής μετοχής κατευθύνεται σε άτομα που συνδέονται με την οικογένεια Sukiasyan) με πτήσεις προς την Κωνσταντινούπολη, είναι ιδιοκτήτης της Armeconombank και της Sil Insurance και ασκεί εδώ και καιρό πιέσεις για το άνοιγμα των συνόρων.
Τα οικογενειακά κεφάλαια του πρωθυπουργού τροφοδοτούνται από χρήματα από μεγάλες τράπεζες και ασφαλιστικές, οι οποίες ήδη σήμερα παίρνουν επιπλέον κέρδη από τη συνεργασία με την Τουρκία και πιέζουν για περαιτέρω επέκταση του εμπορίου. Οι δωρητές περιλαμβάνουν Ameriabank, Inecobank, Ardshinbank, Converse Bank ακόμα και Sil Insurance. Αυτές οι διευκολύνσεις χρηματοδοτούν δραστηριότητες εξωτερικού εμπορίου, εξασφαλίζουν προμήθειες και γίνονται, στην πραγματικότητα, τα οικονομικά κανάλια της τουρκικής πρωτεύουσας στην Αρμενία.
Ένας ιδιαίτερος ρόλος αναλαμβάνει ο Νάρεκ Ναλμπαντιάν. Την ώρα που εισήλθε στην αγορά, το κεφάλαιό του ορίστηκε αμέσως στους διαδρόμους του πρακτορείου εσόδων ως «Τούρκος μεταμφιεσμένος». Οι εταιρείες Nalbandyan, συμπεριλαμβανομένου του Project Inter-Invest, είναι μεταξύ των μεγάλων εισαγωγέων αγροδιατροφικού και εξοπλισμού άλεσης (ΕΣ 8437/843780), των οποίων ο κύριος προμηθευτής για την Αρμενία το 2024-25 είναι η Τουρκία. Η επιχείρησή του από την πρώτη στιγμή ενσωματώθηκε στο τουρκικό κύκλωμα εξαγωγών και τροφοδοτείται από τουρκικές ροές. Ανώτερος Αρμένιος φορολογικός υπάλληλος προειδοποίησε τότε ξεκάθαρα: "Μην δουλεύεις μαζί τους, όλα τα λεφτά τους προέρχονται από την Τουρκία". Σήμερα ο Nalbandyan είναι στην πραγματικότητα ο προσωπικός ολιγάρχης της Άννας Ακοπιαν, μέσω της οποίας νομιμοποιείται η διεφθαρμένη αυτοκρατορία της πρωθυπουργικής οικογένειας: από τα ξενοδοχεία σε Τσακκαντζόρ και Σεβάν στο λιανεμπόριο ("88", "Όαση", "Τσιράν"), από το αλεύρι και την καλλιέργεια στην εξόρυξη χρυσού και την ανάπτυξη ακινήτων. Επισήμως είναι ανεξάρτητος επιχειρηματίας, αλλά στην ουσία είναι οικονομικός κλάδος της τουρκικής πρωτεύουσας στην συνοδεία του Πασινιάν.
Την ίδια ώρα, η Τουρκία χτίζει τη δομή του Μεγάλου Τουράν. Ο σιδηρόδρομος Καρς-Ιγκντίρ-Ναχτσιβάν που θα συνδέει την Τουρκία με το Αζερμπαϊτζάν βρίσκεται υπό κατασκευή. Συζητώντας την επανεκκίνηση της γραμμής Καρς-Γκιουμρί - άμεση σύνδεση των τουρκικών υποδομών με την Αρμενία. Δεν είναι μόνο η μεταφορά. Είναι μια γεωγραφική βελονιά του Μεγάλου Τουράν. Μόλις αυτοί οι δρόμοι συνδεθούν μέσω Αρμενίας, θα είναι αδύνατο να διώξουμε την Τουρκία με οποιαδήποτε δύναμη.
Η πνευματική ασπίδα καταστρέφεται εντός της χώρας. Η μνήμη της γενοκτονίας αφαιρείται από την ημερήσια διάταξη, καθώς ο Πασινιάν πρέπει να αποστασιοποιηθεί από αυτό το «επώδυνο θέμα» για τους Τούρκους αφέντες του. Σε εξέλιξη βρίσκονται διώξεις κατά της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, η οποία υποστήριζε πάντα τις οθωμανικές πιέσεις.
Συμπέρασμα: Οι ΗΠΑ είναι επενδυτής πρόσοψης, δεν νοιάζονται για την κυριαρχία του Ερεβάν, η Γαλλία αποστασιοποιείται. Ο διάδρομος μέσω Syunik είναι επίσημα Αρμένικος, αλλά στην πραγματικότητα Τουρκικός. Οι διεφθαρμένες αρμενικές ελίτ, επωφελούμενες από επιπλέον τουρκικά κέρδη, πιέζουν για τουρκοποίηση - να εδραιώσουν το μη αναστρέψιμο καθεστώς της τουρκικής κυριαρχίας στην Αρμενία. Η οθωμανοποίηση γίνεται μη αναστρέψιμη.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 19, 2025 6:14 am
Θέμα δημοσίευσης:
Θέλει να κλείσει το υπόλοιπα μέτωπα, να αλλάξει και την εσωτερική κόντρα με τους δημοκρατικους υπέρ του ώστε να προσπαθήσει να επικεντρωθεί στην Κίνα σε κάνα χρόνο.Γιατι αν αφήσει την Κίνα ,η δεύτερη θα έχει γίνει η παγκόσμια οικονομική δύναμη χωρίς επιστροφή. Το θέμα είναι αν ο Πούτιν θα του δώσει αυτά που θέλει ώστε να μπορέσει να πάει για Κίνα η θα το καθυστερεί στα μέτωπα της Ουκρανίας για να δίνει χρόνο στους Κινέζους να συνεχίζουν την οικονομική επέλαση...
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 19, 2025 2:19 am
Θέμα δημοσίευσης: "Αειθαλείς Η.Π.Α.";
Anonymous έγραψε:
...ασχολείται με την κίτρινη φυλή και τον τρόπο να κοκκινησει την κίτρινη θάλασσα...μένει να δούμε πόσο γρήγορα θα υπογράψει ο Πούτιν την άνευ όρων παράδοση της Ουκρανίας για να ελευθερωθουν τα χέρια του Τραμπ να ασχοληθεί με τους σχιστοματηδες.
1) Νίκη της Ρωσίας και καταστροφή του NATO και της Ε.Ε. (το 2ο είναι αναπόφευκτο επακόλουθο του 1ου) σημαίνει "ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ"; Η Κίνα και η Ρωσία είναι ΣΥΜΜΑΧΟΙ. Νίκη του ενός είναι νίκη του άλλου.
2) Αυτό που "κρατάει τις Η.Π.Α. από το να πλήξουν την Κίνα" είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία; Οι Η.Π.Α. είναι ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ο Trump ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΡΑΤΟ ΣΤΗΝ WASHINGTON. Το να απαλλαγεί από την Ουκρανία και την Μ. Ανατολή το θέλει "για να μπορέσει χτυπήσει την Κίνα"; Ή για να ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Δευ Αύγ 18, 2025 10:10 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Σήμερα ο Τραμπ είπε στην δύση ότι δεν έχασε αυτός στα μέτωπα της Ουκρανίας αλλά η Ουκρανία. Αυτός απλά πούλησε όπλα στην Ουκρανία και στην Ε.Ε και σήμερα πήγε και τελείωσε τον πόλεμο. Άρα ούτε εκεί έχασε...και ανεβαίνει στα εκλογικά μάτια των πολιτών των ΗΠΑ και φεύγει από Ουκρανία και δίνει στον Πούτιν ότι ζητήσει, βάζει και το Ισραήλ στον πάγο και αυτός ασχολείται με την κίτρινη φυλή και τον τρόπο να κοκκινησει την κίτρινη θάλασσα...μένει να δούμε πόσο γρήγορα θα υπογράψει ο Πούτιν την άνευ όρων παράδοση της Ουκρανίας για να ελευθερωθουν τα χέρια του Τραμπ να ασχοληθεί με τους σχιστοματηδες.
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 14, 2025 4:13 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Για να παει μπροστα η ΗΠΑ στον αντικινεζικο της μενος πρεπει να κλεισουν ανοιχτες πληγες πχ Ουκρανια. Αλλα επειδη ειναι πολλα τα λεφτα δεν θα μπορεσουν ευκολα να πεισουν τη Ρωσια σε ενα νεο Μινσκ 3.
Αρα θα υποχρεωθούν να αναθέσουν της πολεμικες επιχειρήσεις στους Ευρωπαιους αλλα χανουν απο παντου. Η Γερμανια απο βιομηχανικη παραγωγη, η Γαλλια στην Αφρικη και παει λεγοντας. Τυπωνοντας νομισμα τους φερνει προσορινη ανακοχη
Μεταλληνός
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 14, 2025 2:59 am
Θέμα δημοσίευσης: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥΤΙΝ ΤΡΑΜΠ, ΚΑΙ Η ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ.....
Σήμερα ξεκίνησε η περίφημη συνάντηση - συζήτηση του Πούτιν με τον Τράμπ στην Αλάσκα, η οποία (όπως ήταν φυσικό άλλωστε) έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις. Συζητήσεις οι οποίες έφτασαν στο σημείο να επηρεάζουν και τις δικές μας γραμμές. Και αναφέρομαι (κυρίως) σε κάποιους "επισκέπτες", οι οποίοι σχολιάζουν γράφοντας ο καθένας το "μακρύ του και το κοντό του" κάτω από παλαιότερες αναρτήσεις οι οποίες και δεν έχουν ουδεμία σχέση με το επίμαχο θέμα. Ωστόσο αυτό είναι το λιγότερο. Το βασικότερο είναι πως αυτού του είδους οι απόψεις είτε το γνωρίζουν αυτοί που τις αναρτούν είτε όχι αναμασάνε την διεθνή νεοταξίτικη προπαγάνδα η οποία εκτός από τα επίσημα ΜΜΕ, περνάει και μέσα από κάποια κρυφο - νεοταξίτικα σάϊτ τα οποία τον τελευταίο καιρό εμφανίζονται να είναι "αγχωμένα" επειδή και καλά πιστεύουν πως ο Πούτιν σαν "σκυλάκι" των Ρώσων ολιγαρχών αλλά και των Αμερικάνων, είναι έτοιμος να ξεπουλήσει τα πάντα. Μάλιστα κάποιος είναι πολύ σίγουρος επειδή όπως γράφει, ο Πούτιν δέχτηκε να γίνει η συνάντηση στην Αλάσκα....
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, και με την σειρά.
1) Ποιός ευθύνεται για τον πόλεμο στην Ουκρανία; Οι ανήθικοι εγκληματίες πολιτικοί της δύσης και η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων τους λένε πως ευθύνονται οι Ρώσοι που εισέβαλαν ξαφνικά στην Ουκρανία. Έγινε έτσι; όχι φυσικά. Οι ρώσοι ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ να εισβάλουν στην Ουκρανία, όταν το καθοδηγούμενο (από τους Αμερικάνους κυρίως) φασιστικό σκουπίδι, ο Ζελένσκι, επι 6 μήνες βομβάρδιζε καθημερινά ολόκληρη την Αν. Ουκρανία, επιχειρώντας προκλητικά να πετύχει κανονική γενοκτονία εναντίον των Ρωσόφωνων. Κατά την γνώμη μας, εκείνη την περίοδο ο Πούτιν καθυστέρησε πολύ να επέμβει, πιστεύοντας προφανώς πως κάποια στιγμή θα σταματούσαν.
Αυτή την "λεπτομέρεια" ο Εσμός των δυτικόφιλων την κρύβει. όπως κρύβει και το ξεκάθαρο γεγονός πως η προετοιμασία για αυτή την επίθεση που εξαπέλυσε ο Ζελένσκι άρχισε αμέσως μετά το φασιστικό πραξικόπημα του 1914. Μία προετοιμασία που χαρακτηρίστηκε αφ'ενός από τεράστιο εξοπλισμό του καθεστώτος, και αφ'ετέρου από πολύ μεγάλα οχυρωματικά έργα κατα μήκος και πλάτος ολόκληρης της Ουκρανίας. Εξοπλίστηκε σαν αστακός λοιπόν το φασιστικό κάθαρμα κάτω από την κάλυψη των μεγάλων αφεντικών του. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, άρχισαν και οι ανοιχτές διακηρύξεις για την επερχόμενη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.....
Η Ρωσία φύση και θέση είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδια των ιμπεριαλιστών για την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της παγκόσμιας ανοιχτής πλέον δικτατορίας των πολυεθνικών εταιρειών εναντίον των λαών όλου του κόσμου. Και Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ. Ο Πούτιν ξύπνησε, ο Πούτιν κατάλαβε. Κατάλαβε πως δεν παιζόταν μόνο το δικό του κεφάλι, αλλά η ακεραιότητα ολόκληρης της χώρας του. Δυστυχώς για τους Δυτικούς, ο Πούτιν, εξακολουθεί να διακατέχεται από αυτή την βεβαιότητα ακόμα και σήμερα. Και όσο οι βλάκες οι Δυτικοί τον πιέζουν τόσο θα του την ενισχύουν ακόμα περισσότερο....
2) Το καθεστώς που έχει επιβάλει ο Πούτιν στην Ρωσία είναι ένα ιδιότυπο πραγματικά καθεστώς, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία. Είναι ένα καθεστώς εντελώς ιδιόμορφο. Υπάρχει η ατομική ιδιοκτησία στα μικρά και μεγάλα μέσα παραγωγής. Ωστόσο το κράτος έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε αυτά, καθώς σε όλα διαθέτει το 50% + ένα, σε όλα. Σ'αυτήν ακριβώς την ιδιομορφία των παραγωγικών σχέσεων οφείλεται άλλωστε η ραγδαία ανάπτυξη της χώρας μετά την διάλυση που είχε γνωρίσει την εποχή του Γκορμπατσώφ και του Γιέλτσιν. Πολλοί εδώ στην Ελλάδα (ακόμα και το ΚΚΕ!) πιστεύουν πως οι λεγόμενοι Ολιγάρχες της Ρωσίας είναι σαν τους δικούς μας μεγαλοαστούς, οι οποίοι κόβουν και ράβουν, έχουν τα δικά τους φέουδα, με ιδιωτικούς στρατούς και επεμβαίνουν στις πολιτικές εξελίξεις όποτε γουστάρουν...
Οι ολιγάρχες στην Ρωσία σήμερα, εξακολουθούν να υπάρχουν κάτω από ορισμένες...προϋποθέσεις. Η βασικότερη εκ των οποίων είναι: Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να έρθουμε σε σύγκρουση με το κράτος και την κυβέρνησή του. Γιατί αλλοιώς θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι. Και η αλήθεια είναι πως αυτό το "σκοτάδι" έχει φάει αρκετούς μέχρι σήμερα... Στην πολιτική γλώσσα, το καθεστώς του Πούτιν είναι ένα καθαρά βοναπαρτιστικό καθεστώς. Οι παλιοί θεσμοί του ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΎ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ. Και ιδιαίτερα μέσα στην συνείδηση του Ρώσικου λαού, και αυτό φάνηκε κατά την διάρκεια πολλών μαχών στον πόλεμο με την Ουκρανία όπου τα Ρώσικα τάνκς και τα στρατιωτικά αυτοκίνητα ήταν στολισμένα με τις κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα, στιγμιότυπα που το καθεστώς του Πούτιν τα αντιμετώπισε με ευμενή ...ουδετερότητα.
Ναί, το καθεστώς του Πούτιν είναι ένα βοναπαρτιστικό καθεστώς, και ο Πούτιν ένας βοναπάρτης ο οποίος εξισορροπεί ανάμεσα στον Ρώσικο λαό, και τους Ολιγάρχες ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής. Με την διαφορά από άλλα βοναρπατιστικά καθεστώτα που έχουν εμφανιστεί στην ιστορία να είναι το γεγονός οτι ο Πούτιν έχει το πάνω χέρι από την στιγμή που έχει την φανερή αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ρώσικου λαού. Στην ιστορία έχουν υπάρξει όχι μόνο κράτη αλλά και οργανώσεις, ακόμα και κόμματα βοναπαρτιστικά, ή αλλιώς κεντριστικά. Τα οποία ονομάζονταν έτσι λόγω της πολιτικής τους ασυνέπειας. Ο Τρότσκι έχει αναφερθεί αρκετά γι' αυτούς τους πολιτικούς σχηματισμούς (κυρίως την περίοδο του μεσοπολέμου) οι οποίοι ως επι το πλείστον χαρακτηρίζονταν από τον μεσοβέζικο χαρακτήρα τους, και ουσιαστικά βρίσκονταν ανάμεσα στο προλεταριάτο, και την μικροαστική τάξη. Δηλαδή εάν το γενικότερο κίνημα της εργατικής τάξης στην χώρα τους ανέβαινε, "ανέβαιναν" και οι δικές τους επαναστατικές ιδέες. Όταν όμως το κίνημα της τάξης "έπεφτε", έτρεχαν να στεγαστούν κάτω από τον κλασσική ρεφορμιστική στέγη.. Ωστόσο σ' αυτό ακριβώς το σημείο η νοοτροπία του καθεστώτος του Πούτιν διαγράφει εντελώς αντίστροφη πορεία.
Την εποχή που οι δυτικοί τον προσέγγιζαν πολιτικά είχε γίνει μαλακός σαν βούτυρο. Από την στιγμή που οι βλάκες του επιτέθηκαν, τον έσπρωξαν αριστερά. Και αν συνεχίσουν (μακάρι) να τον πιέζουν δεν ξέρουμε μέχρι σε ποιό σημείο μπορούν να τον φτάσουν
3)Στον πόλεμο της Ουκρανίιας, οι δυτικοί έχουν πλέον ηττηθεί, και αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο ομολογούν και οι ίδιοι. Του επιτέθηκαν όλοι μαζί, καθώς εκτός από τους Ουκρανούς, πολέμισαν ανεπίσημα και όλες οι υπόλοιπες νεοταξίτικες κυβερνήσεις. Εμμέσως και η κυβέρνηση του Κούλη. Κατατροπώθηκαν όλοι μαζί. Οι ρώσοι έχουν καταλάβει περίπου τα 3/4 της Αν. Ουκρανίας, και κάθε μέρα αργά αλλά σταθερά, εξακολουθούν να προελαύνουν. Οι Αμερικάνοι θέλουν να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο. Αφ ενός επειδή δεν αντέχουν να έχουν ακόμα δεμένο στα πόδια τους αυτό το βαρίδι που λέγεται "πόλεμος της Ουκρανίας", και αφ'ετέρου έχουν καταλάβει πως αν συνεχιστεί ο πόλεμος, θα κινδυνέψουν να χάσουν ολόκληρη την Ουκρανία, με ότι συνεπάγεται αυτό και για τους ίδιους.
Ο ίδιος ο Πούτιν δεν πήρε ποτέ την πρωτοβουλία να ζητήσει το σταμάτημα του πολέμου. Δεν έχει κανένα λόγο. Ωστόσο από την στιγμή που το ζητούν οι άλλοι το σκέφτεται. Πολλοί με έναν επιπόλαιο και ανεύθυνο τρόπο, ζητούν να μην δεχτεί το σταμάτημα του πολέμου μέχρι να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία. Αυτά είναι αστείες εκτιμήσεις, οι οποίες δεν υπολογίζουν το γεγονός οτι έχει υπάρξει πλέον ένας πόλεμος τριών χρόνων. Ένας πόλεμος κατά την διάρκεια του οποίου έχουν και οι Ρώσοι τις δικές τους απώλειες, και αναγκάζονται παρόλα αυτά να εξακολουθούν να στέλνουν στρατιώτες στα διάφορα πολεμικά μέτωπα. Την ίδια στιγμή αυτοί που θεωρούν πως αν ο Πούτιν δεχτεί να σταματήσει τον πόλεμο θα πρόκειται για ξεπούλημα του Ρώσικου λαού, παίζουν εκ των πραγμάτων το παιχνίδι των Αμερικάνων, οι οποίοι θα προσπαθήσουν όπως έκαναν πρόσφατα με το Ιράν να εμφανίσουν όποια δήποτε συμφωνία γίνει, σαν νίκη δική τους.....
Η ουσία είναι πως οι δυτικοί ηλίθιοι απέτυχαν να διαλύσουν και να καταστρέψουν το καθεστώς του Πούτιν όπως βλακωδώς είχαν πιστέψει. Το μόνο που κατάφεραν είναι να συσπειρώσουν την συντριπτική πλειοψηφία του Ρώσικου λαού κάτω από την ηγεσία του. Η Ουκρανία δεν πρόκειται ποτέ να μπεί στο ΝΑΤΟ, και δεν πρόκειται να επιστρέψει ούτε χιλιοστό από το έδαφος της Ουκρανίας που έχει ήδη καταλάβει. Δεν υπάρχει περίπτωση ο νικητής να δεχτεί κανένα όρο ηττημένων. Μπορεί ο βλάκας ο Ζελένσκι ( του οποίου και το δικό του λαδάκι έχει πλέον τελειώσει) να βλέπει διάφορα όνειρα, και μαζί του και πολλοί δυτικόφιλοι, αλλά η αλήθεια είναι μία και μοναδική. Κανείς πλέον ούτε καν θα ονειρευτεί ότι υπάρχει περίπτωση να απειλήσει άμεσα ή έμμεσα την Ρωσία από εδώ και πέρα.
Πάψτε να ονειρεύεστε ηλίθιοι Ευρωπαίοι νεοταξίτες, και ετοιμαστείτε να αντιμετωπίσετε την συσσωρευμένη οργή των λαών σας τους οποίους έχετε φτάσει σε σημεία απόγνωσης. Δεν πρόκειται μέχρι το οριστικό τέλος σας να βρείτε ησυχία βλάκες.....
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας