patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="Την κατασταση"]H Ρωσια επειτα απο χρόνια νεοφιλελευθερης μαφιοζοκρατιας αρχισε να ξυπνάει μετα τον πόλεμο της ουκρανιας .Ενας πολεμος που δεν πάει πολυ καλα αφου η μαφιοζοκρατια που λέγαμε εχει διαλυσει τα πάντα ακομα και το στρατευμα https://www.in.gr/2026/10/29/world/oukrania-27-maxites-apo-tin-ougkanta-pou-polemousan-gia-ti-rosia-skotothikan-i-theorountai-nekroi/ Δειλα δειλα βεβαια και ανορεχτα αρχιζει η ρωσια να παιρνει την οικονομια της στα χερια της χτυπωντας το γερμανικο κεφαλαιο https://periodista.gr/%ce%b7-%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%87%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%85%cf%80%cf%8c-%ce%ba/ Αλλα και το γιαπωνεζικο https://www.protothema.gr/world/article/1906240/rosia-kratikopoieitai-i-japan-tobacco-me-diatagma-poutin-voutia-gia-ti-metohi-tis-coca-cola-hbc/[/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Την κατασταση
Δημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 11, 2026 12:52 pm
Θέμα δημοσίευσης: Παιρνει η Ρωσια
H Ρωσια επειτα απο χρόνια νεοφιλελευθερης μαφιοζοκρατιας αρχισε να ξυπνάει μετα τον πόλεμο της ουκρανιας .Ενας πολεμος που δεν πάει πολυ καλα αφου η μαφιοζοκρατια που λέγαμε εχει διαλυσει τα πάντα ακομα και το στρατευμα
https://www.in.gr/2026/10/29/world/oukrania-27-maxites-apo-tin-ougkanta-pou-polemousan-gia-ti-rosia-skotothikan-i-theorountai-nekroi/
Δειλα δειλα βεβαια και ανορεχτα αρχιζει η ρωσια να παιρνει την οικονομια της στα χερια της χτυπωντας το γερμανικο κεφαλαιο
https://periodista.gr/%ce%b7-%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%87%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%85%cf%80%cf%8c-%ce%ba/
Αλλα και το γιαπωνεζικο
https://www.protothema.gr/world/article/1906240/rosia-kratikopoieitai-i-japan-tobacco-me-diatagma-poutin-voutia-gia-ti-metohi-tis-coca-cola-hbc/
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 08, 2026 12:24 pm
Θέμα δημοσίευσης:
O Tρότσκι Ήταν υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου και της εξάπλωσης της Επανάστασης στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τον Στάλιν που δεν πίστευε στην ελευθερία του λόγου, καθώς έβλεπε τον Τύπο ως φερέφωνα της αστικής τάξης. Ο Τρότσκι , παρομοιάζεται με τον Μαρά στη Γαλλική Επανάσταση, όπου ήταν ριζοσπαστικός και επεκτατικός και πίστευε στην απαλλοτρίωση της μεσαίας τάξης. Πίστευε επίσης στα κόμματα της αντιπολίτευσης εντός του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Στάλιν ήταν υπέρ του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού και ενός ισχυρού κέντρου.
Όταν διαβάζετε τα γραπτά του Τρότσκι, θα δείτε ότι ήταν υπέρ των 5ετών σχεδίων, τα οποία υιοθετήθηκαν από τον Στάλιν αργότερα σαν δικά του, και απο την γραφειοκρατία της Κίνας, και ήταν υπέρ του ελέγχου των Κουλάκων (στα οποία πίστευαν οι περισσότεροι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν). Οι πολιτικές του για την εκβιομηχάνιση ήταν, αν μη τι άλλο, πιο ριζοσπαστικές από αυτές του Στάλιν. Δολοφονήθηκε το 1940 από πράκτορα του Στάλιν και από τότε είναι πολύς ο χρόνος για να δυσφημίσεις κάποιον που δεν ζει. Πολλοί από αυτούς που υιοθέτησαν την πολιτική του ήταν διασπαστικοί και εξαιρετικά κακώς οργανωμένοι και καλύτεροι στο να διαφωνούν μεταξύ τους παρά να οργανώνονται.Αυτό οφείλονταν είτε στην εξορία του, είτε επειδή δεν ζούσε πιά για να τους αντιμετωπίσει. Πολλοί επίσης έγιναν Τροτσκιστές με σταλινική προβιά και με μαεστρία κατευθύνονταν από τον σταλινισμό αλλά και τον δυτικό καπιταλισμό με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάσουν τον Τροτσκισμό ως ένα κίνημα διασπαστικό αντεργατικό και αντικομμουνιστικό, και συνεργαζόμενο με τις δυτικές δυνάμεις και χρηματιζούμενο από αυτές. Καθώς απομακρυνόταν όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου απο τις πολιτικές σκέψεις, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να τον γνωρίσεις. Είπε στους πολίτες της ΕΣΣΔ να πάρουν τα όπλα και να υπερασπιστούν την ΕΣΣΔ, παρόλο που πίστευε ότι ήταν ένα «εκφυλισμένο εργατικό κράτος». Πίστευε ότι η ΕΣΣΔ έπαψε να είναι ένα γνήσιο σοσιαλιστικό πείραμα και έγινε μια κλίκα γραφειοκρατών που έλεγχαν ένα μερικώς κοινωνικοποιημένο κράτος.
Ήταν σθεναρά αντίθετος με τους Ναζί και τους θεωρούσε επί μακρόν ως απροκάλυπτη απειλή. Ωστόσο, η Σταλινική ΕΣΣΔ κατάφερε με επιτυχία να πείσει τον διεθνή σοσιαλισμό (τότε και τώρα) ότι ήταν σε συμμαχία μαζί τους. Η ΕΣΣΔ του Στάλιν αμαύρωσε το όνομά του για να προσποιηθεί ότι δεν υπήρχαν άλλες πορείες ή μονοπάτια πριν από τον Στάλιν(και ουσιαστικά τον έσβησε από την ιστορία της χώρας), παρόλο που πριν από τον Στάλιν υπήρχαν πολλά ρεύματα σκέψης που είχαν αφαιρεθεί ανελέητα από τις ρίζες τους(μέσα σε όλα και μια φωτογραφία απο ομιλία του Λένιν όπου εξαφάνισε τον Τρότσκι που βρισκόταν δίπλα του στο βήμα). Το να παραδεχτούν το αντίθετο θα είχε απονομιμοποιήσει ολόκληρη την εξουσία τους να κυβερνούν και να απολαμβάνουν τα προνόμια της κάστας τους.
Ο Στάλιν έπαιξε ένα βρώμικο πολιτικό παιχνίδι για να αρπάξει την πίστη του λαού και να δαιμονοποιήσει τον Τρότσκι. Ο Στάλιν ήθελε μια σταθερή σοσιαλιστική Ρωσία και δεν ενδιαφερόταν για μέρη, εργάτες και δικαιώματα. Σκόπιμα έδωσε λάθος ημερομηνία κηδείας του Λένιν στον Τρότσκι, ώστε να μην μπορεί να εμφανιστεί και να περάσει λάθος μυνήματα στους υποστηρικτές του. Είχε μια πιο γραφειοκρατική πρόταση που σημαίνει ότι δεν θα υπήρχε πλέον το "βάρος" της διάδοσης της ατζέντας της εξέγερσης της εργατικής τάξης και ο λαός ήταν κουρασμένος μετά από δεκαετίες μοναρχίας-βίαιης εξέγερσης-εμφύλιου πολέμου.
Προσωπικά, συμφωνώ με τον Τροτσκισμό, επειδή μια κοινωνία κατά των τάξεων, κατά του καπιταλισμού και της πατριαρχίας δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση.
Η Δύση τον μισούσε επειδή ήθελε να φέρει την Επανάσταση στην καρδιά της Ευρώπης.
Λεβ
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 24, 2026 9:13 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Ο Κόκκινος Στρατός και οι Αρχές του.
Ο παλιός ρώσος στρατιώτης, μεγαλωμένος στις πατριαρχικές συνθήκες της αγροτικής κομμούνας, διακρινόταν, πάνω απ’ όλα, από ένα τυφλό ένστιχτο αγέλης. Ο Σουβόροφ, ο αρχιστράτηγος της Αικατερίνης της 2ης και του Παύλου του 1ου, ήταν ο ανυπέρβλητος αφέντης ενός στρατού φεουδαρχικών σκλάβων. Η Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση έβαλε για πάντα στην άκρη τη στρατιωτική τέχνη της παλιάς Ευρώπης και της τσαρικής Ρωσίας. Η αυτοκρατορία, βέβαια, συνέχισε να προσθέτει γιγάντιες περιοχές στις κατακτήσεις της, αλλά δεν κέρδισε παραπέρα νίκες ενάντια στους στρατούς των πολιτισμένων εθνών. Μια σειρά από ήττες στο εξωτερικό και ταραχές στο εσωτερικό ήταν αναγκαίες για να μετατραπεί μέσα στις φλόγες τους ο εθνικός χαρακτήρας. Ο Κόκκινος Στρατός δεν μπορούσε να σχηματιστεί παρά σε μια νέα κοινωνική και ψυχολογική βάση. Στις νεότερες γενιές, το υπομονετικό αυτό ένστικτο της αγέλης και η υποτακτικότητα στη Φύση, αντικαταστάθηκαν από ένα πνεύμα τόλμης και τη λατρεία της τεχνικής. Μαζί με την αφύπνιση της ατομικότητας, ήρθε μια γοργή άνοδος του πολιτιστικού επιπέδου. Οι αγράμματοι στο στρατό γίνονται όλο και πιο λίγοι. Ο Κόκκινος Στρατός δεν αφήνει κανέναν να φύγει από τις γραμμές του χωρίς να ξέρει να διαβάζει και να γράφει. Όλων των ειδών τα σπορ αναπτύχθηκαν με ενθουσιασμό μέσα στο στρατό και γύρω απ’ αυτόν. Ανάμεσα στους εργάτες, τους αξιωματούχους και τους σπουδαστές, το διακριτικό σήμα του καλού σκοπευτή είχε μεγάλη δημοτικότητα. Τους χειμερινούς μήνες, το σκι έδινε στα συντάγματα μια άγνωστη μέχρι τώρα κινητικότητα. Εκπληκτικές επιτυχίες κατορθώθηκαν στον τομέα της πτώσης με αλεξίπτωτο, στο ανεμόπτερο και στο αεροπλάνο. Είναι γνωστές στον καθένα οι πτήσεις στην αρκτική και στη στρατόσφαιρα. Τα υψηλά αυτά σημεία μαρτυρούν ένα ολόκληρο βουνό από αλυσιδωτά επιτεύγματα. Δεν είναι ανάγκη να εξιδανικεύσουμε το επίπεδο του Κόκκινου Στρατού σε ότι αφορά την οργάνωση ή τη μαχητική του ικανότητα στη διάρκεια των χρόνων του εμφυλίου πολέμου. Για το νεαρό διοικητικό επιτελείο του, ωστόσο, εκείνα τα χρόνια ήταν τα χρόνια του μεγάλου βαπτίσματος. Απλοί στρατιώτες του τσαρικού στρατού, κατώτεροι αξιωματικοί και δεκανείς,
αποκάλυψαν το ταλέντο τους σαν οργανωτές και στρατιωτικοί ηγέτες, και σφυρηλάτησαν τη θέλησή τους σε μια πάλη τεραστίων διαστάσεων. Οι αυτοδίδακτοι αυτοί άνθρωποι ηττήθηκαν πολλές φορές, στο τέλος, όμως νίκησαν. Οι καλύτεροι απ’ αυτούς μελέτησαν στη συνέχεια με επιμέλεια. Η συντριπτική πλειοψηφία των τωρινών ανώτερων αρχηγών που πέρασαν από το
σχολείο του εμφύλιου πολέμου, αποφοίτησε επίσης από ακαδημίες ή από ειδικές σειρές μαθημάτων. Από τους ανώτερους αξιωματικούς, οι μισοί περίπου πήρανε ανώτερη στρατιωτική εκπαίδευση. Οι υπόλοιποι πέρασαν από κατώτερες σχολές. Η στρατιωτική θεωρία τους έδωσε την αναγκαία πειθαρχία στη σκέψη, αλλά δεν κατάστρεψε την τόλμη που είχαν ξυπνήσει οι δραματικές
επιχειρήσεις του εμφυλίου πολέμου. Αυτή η γενιά είναι τώρα σαράντα με πενήντα χρονών, στην ηλικία της ισορροπίας των φυσικών και πνευματικών δυνάμεων, όπου η τολμηρή πρωτοβουλία στηρίζεται πάνω στην εμπειρία χωρίς να της γίνεται ένα βάρος. Το Κόμμα, η Κομμουνιστική Νεολαία, τα συνδικάτα –ακόμα κι ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο εκπληρώνουν τη σοσιαλιστική τους αποστολή– στη διοίκηση των εθνικοποιημένων
βιομηχανιών, των κοπερατίβων, των κολχόζ, των σοβχόζ –ακόμα κι ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο εκπληρώνουν τα οικονομικά τους καθήκοντα– εκπαιδεύουν αμέτρητα νεαρά διοικητικά στελέχη, που συνηθίζουν να δουλεύουν με ανθρώπινες μάζες και με μάζες εμπορευμάτων και να ταυτίζουν τον εαυτό τους με το κράτος. Αυτοί αποτελούν τα φυσικά αποθέματα του διοικητικού επιτελείου. Ένα άλλο απόθεμα δημιουργείται από την υψηλή προετοιμασία των σπουδαστών πριν από την στρατιωτική τους υπηρεσία. Οι σπουδαστές οργανώνονται σε ειδικά εκπαιδευμένα τάγματα, που, σε περίπτωση επιστράτευσης, μπορούν με επιτυχία να μετατραπούν σε σχολεία επείγουσας ανάγκης για το διοικητικό επιτελείο. Για να μετρήσει κανείς την έκταση αυτής της πηγής, είναι αρκετό να τονίσει ότι ο αριθμός εκείνων που αποφοίτησαν από τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχει φτάσει τώρα στους 80.000 το χρόνο, ο αριθμός των φοιτητών των κολεγίων και των πανεπιστημίων ξεπερνά το μισό εκατομμύριο, και ο γενικός αριθμός σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα πλησιάζει τα 28.000.000.
Από την άποψη της οικονομίας και ιδιαίτερα της βιομηχανίας, η κοινωνική επανάσταση έχει προσφέρει στην εθνική άμυνα τέτοια πλεονεκτήματα που η παλιά Ρωσία δεν μπορούσε ούτε καν να ονειρευτεί.
Στην ουσία, σχεδιασμένη μέθοδος σημαίνει μια συνεχή κινητοποίηση της βιομηχανίας, που βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης, και έχει τη δυνατότητα να συγκεντρωθεί στην υπηρεσία της άμυνας ακόμα και όταν χτίζει και εξοπλίζει νέα εργοστάσια. Ο συσχετισμός ανάμεσα στις ανθρώπινες και μηχανικές δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού μπορεί να θεωρηθεί, γενικά, ότι βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τους καλύτερους στρατούς της Δύσης. Στον τομέα του επανεξοπλισμού του πυροβολικού, έγιναν σημαντικές επιτυχίες από την περίοδο κιόλας του πρώτου πεντάχρoνου πλάνου. Τεράστια ποσά ξοδεύονται για την παραγωγή φορτηγών και τεθωρακισμένων οχημάτων, τανκς και αεροπλάνων. Σήμερα υπάρχουν μισό περίπου εκατομμύριο τρακτέρ στη χώρα. Το 1936, πρόκειται να παραχθούν 160.000, με συνολική δύναμη 8,5 εκατομμύρια ίππους. Η κατασκευή των τανκς προχωράει με παράλληλο ρυθμό. Τα πλάνα κινητοποίησης του Κόκκινου
Στρατού προβλέπουν 30 με 40 τανκς ανά χιλιόμετρο ενεργού μετώπου. Σαν αποτέλεσμα του Μεγάλου Πολέμου, το ναυτικό ελαττώθηκε από 548.000 τόνους το 1917 σε 82.000 το 1928. Εδώ έπρεπε να αρχίσουμε σχεδόν από το μηδέν. Τον Γενάρη του 1936, ο Τουχατσέφσκι ανακοίνωσε σε μια συνάντηση της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής: «Δημιουργούμε ένα ισχυρό ναυτικό.
Συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας κυρίως στην αvάπτυξη ενός στόλου υποβρυχίων». Το γιαπωνέζικο ναυτικό επιτελείο, είναι καλά πληροφορημένο, υποθέτουμε, σε ότι αφορά τα επιτεύγματα σ’ αυτό τον τομέα. Η προσοχή που δίνουν τώρα στη Βαλτική δεν είναι λιγότερη. Ωστόσο, τα ερχόμενα χρόνια, το ναυτικό μπορεί να παίξει ένα βοηθητικό μόνο ρόλο στην υπεράσπιση των θαλάσσιων συνόρων. Αλλά και η αεροπορική δύναμη έχει κάνει μεγάλη πρόοδo. Πριν από δυο περίπου χρόνια, μια αντιπροσωπία από γάλλους μηχανικούς αεροπλάνων, έμειναν «κατάπληκτοι και ενθουσιασμένοι
από τα επιτεύγματα σ’ αυτό τον τομέα», σύμφωνα με τις περιγραφές του Τύπου. Ιδιαίτερα, είχαν τη δυνατότητα να πειστούν ότι ο Κόκκινος Στρατός παράγει σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς βαριά βομβαρδιστικά με ακτίνα δράσης 1.200 με 1.500 χιλιόμετρα. Σε περίπτωση πολέμου στην Άπω
Ανατολή, τα πολιτικά και στρατιωτικά κέντρα της Ιαπωνίας θα μπορούσαν να δεχτούν επίθεση από τις σοβιετικές ακτές. Σύμφωνα με τους αριθμούς που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο, το πεντάχρονο πλάνο του Κόκκινου Στρατού για το 1935 πρόβλεπε 62 σμήνη, ικανά να εξαπολύουν ταυτόχρονα στη γραμμή πυρός 5.000 αεροπλάνα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το πλάνο εκπληρώθηκε, και πιθανόν με το παραπάνω. Η αεροπορία είναι στενά δεμένη με έναν κλάδο της βιομηχανίας, που ήταν σχεδόν ανύπαρχτος στην τσαρική Ρωσία, αλλά που τελευταία προχωράει με άλματα –τη χημεία. Δεν είναι μυστικό ότι η σοβιετική κυβέρνηση –και παρεκβατικά και οι άλλες κυβερνήσεις του κόσμου– δεν πίστεψε ούτε για ένα λεπτό στις συνεχώς επαναλαμβανόμενες «απαγορεύσεις» της χρησιμοποίησης των δηλητηριωδών αερίων. Το έργο των ιταλών εκπολιτιστών στην Αβησσυνία έχει δείξει ξανά πολύ καθαρά τι αξίζουν οι ανθρωπιστικοί περιορισμοί της διεθνούς ληστείας. Πρέπει να υποθέσουμε ότι ενάντια σε οποιαδήποτε καταστροφική έκπληξη, που ετοιμάζουν στο επίπεδο του χημικού και βακτηριολογικού πολέμου, στις μυστηριώδεις και απαίσιες αυτές επιχειρήσεις, ο Κόκκινος Στρατός είναι τόσο καλά εφοδιασμένος όσο και οι στρατοί της Δύσης. Σε αυτό που αφορά την ποιότητα των προϊόντων των στρατιωτικών εργοστασίων, μπορεί να υπάρχει μια νόμιμη αμφιβολία. Έχουμε προσέξει, ωστόσο, ότι στη Σοβιετική Ένωση τα όργανα παραγωγής είναι καλύτερα κατασκευασμένα από τα αντικείμενα γενικής χρήσης. Εκεί που οι
αγοραστές είναι από τις ισχυρές ομάδες της κυρίαρχης γραφειοκρατίας, η ποιότητα των προϊόντων ανεβαίνει σημαντικά πάνω από το μέσο επίπεδο, που είναι ακόμα πολύ χαμηλό. Ο πιο σημαντικός πελάτης είναι οι στρατιωτικές υπηρεσίες. Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι τα μηχανήματα καταστροφής είναι καλύτερης ποιότητας, όχι μονάχα από τα είδη κατανάλωσης, αλλά και από τα όργανα παραγωγής. Η στρατιωτική βιομηχανία, παραμένει, ωστόσο, ένα μέρος του συνόλου της βιομηχανίας, και μολονότι σε μικρότερο βαθμό, αντανακλά τις ανεπάρκειές της. Ο Βοροσίλοφ και ο Τουχατσέφσκι δεν χάνουν ευκαιρία να υπενθυμίζουν δημόσια στους διευθύνοντες: «Δεν είμαστε
πάντα εντελώς ικανοποιημένοι με την ποιότητα των προϊόντων που μας δίνεται στον Κόκκινο Στρατό». Σε ιδιωτικές συζητήσεις, πρέπει να υποθέσουμε, οι στρατιωτικοί ηγέτες εκφράζονται περισσότερο κατηγορηματικά. Οι προμήθειες της επιμελητείας είναι, κατά γενικό κανόνα, κατώτερης ποιότητας από τα πολεμοφόδια. Το παπούτσι είναι κατώτερης ποιότητας από το πολυβόλο. Αλλά και το μοτέρ του αεροπλάνου, παρά την αναμφίβολη πρόοδο, βρίσκεται ακόμα
σημαντικά πίσω από τους καλύτερους τύπους της Δύσης. Στο ζήτημα του στρατιωτικού εξοπλισμού σαν όλο, τίθεται ακόμα το παλιό καθήκον: να φτάσουμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα το επίπεδο του μελλοντικού εχθρού μας.
Τα πράγματα είναι χειρότερα με τη γεωργία.
Στη Μόσχα λένε συχνά πως εφόσον το εισόδημα από τη βιομηχανία έχει ήδη ξεπεράσει το εισόδημα από τη γεωργία, απ’ αυτό και μόνο το γεγονός η Σοβιετική Ένωση έχει αλλάξει από αγροτική-βιομηχανική χώρα σε βιομηχανική-αγροτική χώρα.
Στην πραγματικότητα, ο νέος συσχετισμός των εισοδημάτων δεν καθορίζεται τόσο από την ανάπτυξη της βιομηχανίας, όσο σημαντική και αν είναι αυτή, όσο από
το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο της γεωργίας
. Η ασυνήθιστη επιείκεια της σοβιετικής διπλωματίας, για μερικά χρόνια, προς την Ιαπωνία, έχει την αιτία της, ανάμεσα σε άλλα πράγματα, στις σοβαρές δυσκολίες στην προμήθεια τροφίμων. Ωστόσο, τα τρία τελευταία χρόνια έχουν φέρει σημαντική ανακούφιση, και, ιδιαίτερα, έχουν επιτρέψει τη δημιουργία σοβαρών στρατιωτικών βάσεων προμήθειας τροφίμων στην Άπω Ανατολή.
Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, το πιο τρωτό σημείο του στρατού είναι το άλογο. Στο μέσο της έκρηξης της πλήρους κολεχτιβοποίησης, θανατώθηκαν γύρω στο 55 τοις εκατό των αλόγων της χώρας. Επιπλέον, παρόλα τα μηχανοκίνητα, ένας σημερινός στρατός, όπως και στην εποχή του
Ναπολέοντα, χρειάζεται ένα άλογο για κάθε τρεις στρατιώτες. Στη διάρκεια του τελευταίου χρόνου, ωστόσο, τα πράγματα γύρισαν προς το καλύτερο σ’ αυτό το ζήτημα: ο αριθμός των αλόγων στη χώρα έχει αρχίσει ξανά να μεγαλώνει. Όπως και νά ’χει ακόμα και αν ξεσπούσε ο πόλεμος στους ερχόμενους μήνες, ένα κράτος με πληθυσμό 170 εκατομμύρια, θα είναι πάντα ικανό να
κινητοποιήσει τα αναγκαία αποθέματα τροφίμων και τα άλογα για το μέτωπο –βέβαια, σε βάρος του υπόλοιπου πληθυσμού. Αλλά σε περίπτωση πολέμου οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών δεν μπορούν, γενικά, να περιμένουν τίποτε άλλο πέρα από πείνα, δηλητηριώδη αέρια και επιδημίες.
Ο Ιδρυτής και Αρχηγός του
Λ.Τρότσκι
(Απόσπασμα απο το Βιβλίο "Η προδομένη επανάσταση" )
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 03, 2026 9:06 am
Θέμα δημοσίευσης:
Η παράδοση της τόνωσης του ηθικού των στρατιωτών μέσω τραγουδιών ή θεατρικών παραστάσεων χρονολογείται από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή, καλλιτέχνες σχημάτιζαν μικρούς θιάσους και μετέβαιναν εθελοντικά στα μέτωπα των μαχών. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, καλλιτεχνικά συγκροτήματα δραστηριοποιούνταν σε όλο το μήκος του μετώπου· μουσικοί, χορευτές, καθώς και καλλιτέχνες του θεάτρου και του τσίρκου συνόδευαν τον Κόκκινο Στρατό στις σφοδρότερες μάχες, φτάνοντας μέχρι το Βερολίνο.
Οι παραστάσεις τσίρκου αποτελούσαν ένα ακόμη δημοφιλές είδος ψυχαγωγίας για τα στρατεύματα. Ακροβάτες, κλόουν, ζογκλέρ και άλλοι καλλιτέχνες του τσίρκου συνόδευαν τον Κόκκινο Στρατό μέχρι τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου, δίνοντας μάλιστα παραστάσεις στα σκαλιά του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο, στις 9 Μαΐου 1945. Στα συγκροτήματα αυτά συμμετείχαν κορυφαίοι καλλιτέχνες, γνωστοί σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση. Ο κλόουν Μιχαήλ Ρουμιάντσεφ —γνωστότερος ως Καραντάς— χρησιμοποιούσε το καλοπροαίρετο χιούμορ του για να βοηθήσει τους στρατιώτες να απομακρύνουν το μυαλό τους από ζοφερές και αγωνιώδεις σκέψεις, έστω και για μια στιγμή. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο θρυλικός αυτός καλλιτέχνης εργαζόταν τόσο στο μέτωπο όσο και στο Τσίρκο της Μόσχας, στη λεωφόρο Τσβετνόι. Μερικές φορές, οι δεξιότητες των καλλιτεχνών του τσίρκου προσέφεραν κάτι περισσότερο από την απλή τόνωση του ηθικού: στην πραγματικότητα, έσωζαν ζωές. Ο καλλιτέχνης Μιχαήλ Τουγκάνοφ πέτυχε ένα κατόρθωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου που θα ήταν αδύνατο χωρίς ακροβατικές ικανότητες. Χρησιμοποιώντας την τεχνική «τζιγκιτόβκα» —κατά την οποία ο αναβάτης γέρνει ενώ το άλογο καλπάζει, έτσι ώστε το σώμα του να γίνεται κάθετο στον κορμό του ζώου και ουσιαστικά να εξαφανίζεται από το οπτικό πεδίο στο πλάι— ο Τουγκάνοφ και οι συνεργάτες του πλησίασαν κρυφά τους Γερμανούς στρατιώτες και εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ο εχθρός πίστευε ότι αντιμετώπιζε άλογα χωρίς αναβάτες που κάλπαζαν κατά πάνω τους, και ηττήθηκε στη μάχη που ακολούθησε.
«Η Τραγουδίστρια του Συντάγματος»
Η Λίντια Ρουσλάνοβα ήταν η πιο διάσημη τραγουδίστρια του είδους που απευθυνόταν στο μέτωπο. Μετέβη στο μέτωπο με τον πρώτο θίασο καλλιτεχνών και, ξεκινώντας από τον Ιούλιο του 1941, έδωσε αμέτρητες παραστάσεις για τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου, η Λίντια Αντρέγεβνα αγόρασε δύο συστοιχίες εκτοξευτών πυραύλων «Κατιούσα» για τον σοβιετικό στρατό· μάλιστα, σε κάθε της συναυλία ερμήνευε το ομώνυμο τραγούδι, κατόπιν αιτήματος των στρατιωτών. Ακόμη και για μια τόσο αναγν Θυμόταν ότι ένιωθε αμήχανα για την εντυπωσιακή σκηνική της αμφίεση μπροστά σε στρατιώτες εξαντλημένους από τον πόλεμο, ενώ αργότερα ξαφνιάστηκε από τον βρυχηθμό του πυροβολικού. Η Ρουσλάνοβα παρατήρησε ότι οι στρατιώτες δεν κουνήθηκαν καθόλου —ούτε στις εκρήξεις ούτε στον θόρυβο των γερμανικών αεροπλάνων: «Άκουγαν ακριβώς όπως θα άκουγαν στην Αίθουσα των Κιόνων». Αποφάσισε τότε ότι ούτε εκείνη θα έψαχνε για κάλυψη ούτε θα διέκοπτε τη συναυλία.
Σε μια περίπτωση, η εμφάνιση της Λίντια Ρουσλάνοβα διήρκεσε τρεις ολόκληρες ώρες, διάστημα κατά το οποίο σταμάτησε ο γερμανικός βομβαρδισμός των σοβιετικών στρατευμάτων. Το αν επρόκειτο για θαύμα ή σύμπτωση παραμένει άγνωστο, αλλά μετά από αυτό το αξιοσημείωτο γεγονός, τιμήθηκε με το Παράσημο του Ερυθρού Αστέρα. Οι στρατιώτες άρχισαν να αποκαλούν τη Ρουσλάνοβα «Η Τραγουδίστρια του Συντάγματος». Την άνοιξη του 1945, έφτασε στο Βερολίνο, όπου οι μάχες βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη. Κατά τη διάρκεια μιας ανταλλαγής πυρών, ένας αξιωματικός της ζήτησε να σκύψει για να προστατευτεί από τα εχθρικά πυρά· η τραγουδίστρια απάντησε: «Από πότε υποκλίνεται το ρωσικό τραγούδι μπροστά στον εχθρό;». Στις 2 Μαΐου 1945, η Ρουσλάνοβα έδωσε συναυλία με ένα συγκρότημα Κοζάκων ακριβώς δίπλα στα τείχη του Ράιχσταγκ. Ερμήνευσε αρκετές φορές το αγαπημένο τραγούδι των στρατιωτών, το «Valenki» — ένα τραγούδι που, όπως έλεγε η ίδια, «βάδισε μέχρι το Βερολίνο». Η συναυλία κράτησε μέχρι αργά τη νύχτα. Μετά την εμφάνιση, η «Τραγουδίστρια της Πόλκα» υπέγραψε σε μία από τις κολόνες του Ράιχσταγκ, ακριβώς δίπλα στα ονόματα των στρατιωτών που την είχαν ακούσει.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Οκτ 03, 2026 8:57 am
Θέμα δημοσίευσης:
:Η Σοβιετικη τέχνη στην υπηρεσία του λαού.
Ο Πιότρ Πάβλοβιτς Ιλτσένκο, καθηγητής στο Ωδείο της Μόσχας, δίνει παράσταση για στρατιώτες του Νοτίου Μετώπου, το 1942.
Η παράδοση της τόνωσης του ηθικού των στρατιωτών μέσω τραγουδιών ή θεατρικών παραστάσεων ανάγεται στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή, οι καλλιτέχνες μετέβαιναν στο μέτωπο σε μικρές ομάδες, με δική τους πρωτοβουλία. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, θίασοι και καλλιτεχνικά σχήματα δραστηριοποιούνταν σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου. Μουσικοί, χορευτές, καθώς και καλλιτέχνες του θεάτρου και του τσίρκου, συνόδευαν τον Κόκκινο Στρατό στις σφοδρότερες μάχες, βαδίζοντας μέχρι το Βερολίνο στο πλευρό των στρατευμάτων.
Μια επικίνδυνη τέχνη
Για τους καλλιτέχνες του μετώπου, σκηνές με τη συμβατική έννοια της λέξης ουσιαστικά δεν υπήρχαν. Έδιναν παραστάσεις πάνω σε καρότσες φορτηγών, σε καταφύγια και χαρακώματα, σε δρόμους πόλεων και σε νοσοκομεία. Δεν ήταν πάντα εφικτό να βαφτούν για την παράσταση ή έστω να αλλάξουν ρούχα και να φορέσουν κοστούμι· ορισμένες φορές, οι παραστάσεις γίνονταν ακόμη και τηλεφωνικά — για παράδειγμα, για τους χειριστές επικοινωνιών που δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους. Οι στρατιώτες στο μέτωπο παρακολουθούσαν αναγνώσεις άρθρων εφημερίδων και λογοτεχνικών αποσπασμάτων, θεατρικά έργα και άριες όπερας. Τα προγράμματα των συναυλιών προσαρμόζονταν στις συνθήκες: στην αρχή του πολέμου κυριαρχούσαν τα ηρωικά, εμπνευσμένα έργα, ενώ αργότερα οι κωμωδίες κέρδισαν μεγαλύτερη δημοτικότητα μεταξύ των στρατιωτών. Συνεχώς δημιουργούνταν νέα έργα ειδικά για τους μαχητές. Οι καλλιτέχνες συχνά διακινδύνευαν τη ζωή τους εξίσου με τους στρατιώτες· δεν συλλαμβάνονταν ως αιχμάλωτοι, αλλά θεωρούνταν ιδιαίτερα επικίνδυνοι εχθροί, δεδομένης της θετικής επίδρασης που ασκούσαν στην ετοιμότητα μάχης των στρατευμάτων του Κόκκινου Στρατού.
Ο μεγαλύτερος αριθμός καλλιτεχνικών σχημάτων —περίπου επτακόσια— συγκροτήθηκε στη Μόσχα. Παρά τον τεράστιο κίνδυνο που ενείχε η δουλειά τους, πολλοί από αυτούς τους καλλιτέχνες διατήρησαν ευχάριστες αναμνήσεις γεμάτες ελπίδα από εκείνη την εποχή. Για τους καλλιτέχνες, οι στρατιώτες που υπερασπίζονταν την πατρίδα τους έγιναν το πιο σημαντικό και αγαπημένο κοινό — ένα κοινό που απαιτούσε αίσθημα ευθύνης πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε βιωνόταν σε καιρό ειρήνης. Η τραγουδίστρια της όπερας Ταμάρα Γιάνκο περιέγραψε ως εξής τις παραστάσεις της για τα στρατεύματα:
«Όλοι ένιωθαν μια απροσδόκητη, χαρούμενη έκρηξη ενέργειας. Η απλή έννοια του "θεάτρου του μετώπου" εξηγούσε την ψυχική μας κατάσταση».
Παρά τη μεγάλη του ηλικία, ο Αλεξάντρ Οστουζέφ —ηθοποιός του Θεάτρου Μάλι— έδινε συχνά παραστάσεις στο μέτωπο. Έλεγε συχνά ότι ακόμη και ο θρίαμβος της ερμηνείας του Οθέλλου του Σαίξπηρ δεν μπορούσε να συγκριθεί με το συναίσθημα ότι ήταν πραγματικά απαραίτητος στους στρατιώτες σε τόσο δύσκολες στιγμές. Επίσης, αντλούσε βαθιά έμπνευση από την ευγνωμοσύνη με την οποία τα στρατεύματα υποδέχονταν τους καλλιτέχνες.
Κούκλες, κλόουν, γυμναστές…
Πέρα από τις παραδοσιακές παραστάσεις, τα στρατεύματα απολάμβαναν μια μεγάλη ποικιλία μοναδικών θεαμάτων. Ακόμη και θίασοι κουκλοθέατρου συμμετείχαν στις καλλιτεχνικές ομάδες που επισκέπτονταν το μέτωπο. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, το Κουκλοθέατρο της Μόσχας ανέβαζε επίκαιρες παραστάσεις για τους στρατιώτες, οι οποίες σατίριζαν τον φασισμό. Δημιουργήθηκε ένα ειδικό πρόγραμμα σάτιρας και παρωδίας για τα στρατεύματα, αν και υπήρχε χώρος και για παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης κουκλοθέατρου Γιεβγκένι Σπεράνσκι θυμόταν ότι ο θίασός του ανέβασε τον *Αλαντίν* σχεδόν εκατό φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου: «Τα θέματα του απλού παραμυθιού μας —η ευγένεια, το θάρρος και η αγάπη— πέρασαν τη δοκιμασία της φωτιάς».
Μετεωρη
Δημοσιεύθηκε: Παρ Σεπ 11, 2026 1:37 pm
Θέμα δημοσίευσης: Η αρχουσα τσξη
Φαινεται οτι κομμάτι της ρωσικης αρχουσας ταξης εχει ακομα ελπιδα οτι μπορει να βρει ενα mondus vivendi με τη δυση και οτι η χωρα τους μπορει να επιβιωσει με ελευθερη οικονομία.Και όλα αυτα ενω βομβαρδιζεται ρωσικο εδαφος με ενεργη συμμετοχη των δυτικων
Για αυτο βλεπουμε ακομα ειδησεις σαν αυτη
https://www.pronews.gr/kosmos/v-poutin-prasino-fos-gia-tin-polisi-tou-30-tou-megalyterou-aerodromiou-tis-mosxas/
Ή διαβαζουμε δηλωσεις που αποδιδουν ολα τα δεινα του σήμερα στην εποχη του υπαρκτού
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/poutin-ta-dytika-edafi-tis-oukranias-itan-doro-tou-stalin-tha-epistrepsoun-stin-polonia-ouggaria-roumania/
Βεβαια ο κσθενας καταλαβαινει οτι υπαρχουν ρολοι και ο πουτιν ειναι ο συμβιβαστικος ενω ο Μεντβεντεβ ο σκληρός ο οποιος προειδοποιει τους δυτικους
https://news12.gr/2026/08/09/%ce%bc%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%86-%ce%b7-%ce%b4%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b8%ce%b1-%ce%be%ce%b5%cf%86%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ae/
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 27, 2026 4:09 am
Θέμα δημοσίευσης: Αποτέλεσμα: Δίωξη των ολιγαρχών
Για μια ακόμα φορά η επιβουλή της δύσης αναγκάζει το καθεστώς της Ρωσίας (το οποίο ΟΥΔΕΠΟΤΕ έπαψε να φέρει ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ στοιχεία από το 1917) να κάνει βήματα ΕΝΑΝΤΙΑ στα (όποια) καπιταλιστικά στοιχεία...
Πούτιν:
Το ρωσικό κράτος θα αναλαμβάνει υποδομές
που δεν προστατεύονται επαρκώς από ουκρανικές επιθέσεις
Εξελιξεις
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Ιούλ 30, 2026 8:52 am
Θέμα δημοσίευσης: Με αφορμη το ουκρανικο
Eνω τα δυτικά πλήγματα φτανουν πια σχεδον παντού η νεοφιλελευθερη μαφιοζοκρατια της Ρωσιας προσπαθει να τα βρει με αυτους που απεργαζονται τη διαλυση της χωρας τους σε ενα δηθεν συμβιβασμο.Αν κ υπαρχουν αντιθετες φωνες
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/7381126_alexanter-ntoygkin-2026-teleiose-i-prospoiisi-i-rosia-pleon-mahetai-gia-tin-epibiosi
Ο Ντουγκιν βλεπει οτι οσο μερος τγς ρωσικης ελιτ ονειρευεται να ξαναγυρισει στις φιλικες σχεσεις με την δυση για να ζησει το ονειρο του,τοτε η ρωσια κινδυνευει
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/rosia/7379782_antarsia-ntoygkin-kata-kremlinoy-epitithetai-stoys-tehnokrates-toy-poytin-kai
Μεγαλα διλληματα για τη ρωσικη ηγεσια; Ρηξη ολικη με τη δυση ή συμβιβασμος; Διαλυση του ουκρανικου κρατους ή απλα κατοχη καποιων εδαφων του κ ειρηνη με δυτικη μεσολαβηση; Ανευ ορων παραδοση της ουκρανιας κ αλλαγη καθεστωτος; Εφτασε το πραγμα σε σταυροδρομι ....
Δεν παει αλλο
Δημοσιεύθηκε: Δευ Ιούν 22, 2026 1:52 pm
Θέμα δημοσίευσης: Να αλλαξουν οι ρωσοι
Απο τοτε που αρχισε ο πολεμος στην ουκρανια εντεινονται οι εκαθαρρισεις
https://www.cnn.gr/kosmos/story/538941/rosos-kallitexnis-kai-epikritis-tou-poytin-dolofonithike-stin-polonia
προφανώς απο φιλοδυτικά στοιχεία εντος κ εκτος ρωσιας
https://www.newsbomb.gr/kosmos/story/1741623/mosxa-i-stigmi-pou-anatinazetai-to-aftokinito-rosou-syntagmatarxi-i-emploki-tou-me-ti-wagner.
Ο δε ντουγκιν κανει λογο για πεμπτη φαλαγγα
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/rosia/7376399_synagermos-ntoygkin-i-ekti-falagga-prodosias-sampotarei-ti-rosia-ek-ton-eso
Η αληθεια ομως ειναι πιο απλη: Τριαντα τοσα χρονια φιλελευθερης μαφιοζοκρατιας ,εστω κ αν επι πουτιν ειναι αξιοπρεπής, εχουν φερει ανυπολογιστη ζημιά Εκει πρεπει να ψαχτουν οι ρωσοι και να καυαλαβουν οτι το μοντελο αυτο παραγει αναγκαστικά φιλιδυτικους και πέμπτη φαλαγγα και οτι αν δεν το αλλαξουν πανε για διάλυση.Τα καμοανάκια χτυπάνε .
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Τρι Ιούν 09, 2026 6:18 pm
Θέμα δημοσίευσης:
? 3ο μέρος - Συνέχεια και τέλος
…Τι είδους μαριονετίστες είναι αυτοί, ρωτάτε;
Ο Πριλεπίν τους περιγράφει γλαφυρά ως εξής: «Εν τω μεταξύ, πίσω από τα παρασκήνια, κάθεται ο Άλμπερτ Σολομονόβιτς Λιουμπιρούσοφ, τοπικός νομοθέτης, υπουργικός σύμβουλος και ιδιοκτήτης αθλητικού συλλόγου, με αμερικανικά, βρετανικά, ισραηλινά και ουκρανικά διαβατήρια στην τσέπη του, γελώντας».
Ο συγγραφέας μας ζητά να κοιτάξουμε πίσω στην Ουκρανία, η οποία έχει ήδη διαπράξει κάθε πιθανό ιστορικό λάθος και θα έπρεπε, θεωρητικά, να μας διδάξει τουλάχιστον κάτι.
Πώς προέκυψε εκεί ο εθνικισμός (και τι Μπαντεριστές! Ένα σωρό περιθωριακά, μην δίνετε σημασία!) – και τι τραγωδία προκάλεσε.
Η πτώση του Λένιν οδηγεί στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Ο αντισοβιετισμός οδηγεί πάντα στη Ρωσοφοβία.
Και αυτό είναι το τέταρτο επίπεδο κατανόησης του προβλήματος.
Εν ολίγοις, στο βιβλίο του ο Πριλέπεν αντιμετωπίζει ταυτόχρονα
•την εθνική αμνησία,
• την πολιτική τύφλωση,
• τη φιλελεύθερη μυωπία και
• την ισχιαλγία της χώρας, που την εμποδίζει να στραφεί προς την Αφρική, την Ινδία, τη Βόρεια Κορέα και τη ΛΔ Κίνας.
Εδώ υπάρχουν πολλά ιστορικά πορτρέτα και πολιτικά τοπία, ανελέητες αξιολογήσεις και σαφείς ορισμούς, προσωπικές αναμνήσεις και ιστορικές αναφορές, εδώ είναι η δυσαρέσκεια για τη χώρα και η υπερηφάνεια για την Πατρίδα.
Διαβάστε το.”
«Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία» - να μιλήσουμε για τη διάλυση της χώρας.
Η συγγραφέας Κιάνα Νικολάεβα, κάνει μια πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ζαχάρ Πριλέπιν
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Τρι Ιούν 09, 2026 6:17 pm
Θέμα δημοσίευσης:
? 2ο μέρος - συνέχεια του προηγούμενου
…Πράγματι, στην αρχή του Σοβιετικού Στρατιωτικού Συμβουλίου, ο Πριλέπεν ήταν ένας από τους εμπνευστές της υπογραφής της «Συμφωνίας της Ντάρια Ντούγκινα», μιας συνθήκης συμφιλίωσης και ενός είδους συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ όλων των πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Υποστήριξε ότι δεν ήταν καιρός να μαλώνουν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλον όταν η καταστροφή ήταν κοντά. Η συμφωνία απέτυχε και η ποσότητα του αντισοβιετικού υλικού στα μέσα ενημέρωσης έχει αυξηθεί εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Ζαχάρ Πριλέπεν πιστεύει ότι αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η σοβιετική περίοδος της ρωσικής ιστορίας, την οποία διασύρουν οι νεομοναρχικοί, είναι σημαντική σε πολλά επίπεδα.
Ο Πριλεπίν ξεκινά με ένα προσωπικό επίπεδο. Η συντριπτική πλειοψηφία του ενήλικου πληθυσμού της χώρας, όπως και ο ίδιος ο Ζαχάρ Πριλεπίν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σοβιετική Ένωση.
Η παιδική ηλικία και η νεότητα εκατομμυρίων πολιτών μας συνδέονται με αυτήν την εποχή και όλα τα χαρακτηριστικά της. Οι παρελάσεις, οι κόκκινες σημαίες και τα σχολικά ποιήματα για τον Λένιν είναι για πολλούς κάτι περισσότερο από απλές παγίδες σοβιετικής προπαγάνδας. αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των παιδικών αναμνήσεων και της νοσταλγίας. Οι επιθετικές επιθέσεις στο «Σοβιετικό κόσμο» εκλαμβάνονται ως προσωπική προσβολή.
Το επόμενο επίπεδο είναι η δικαιοσύνη, μία από τις θεμελιώδεις αξίες μας, όπως αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις. Επομένως, η ονομασία του αεροδρομίου του Μούρμανσκ από το όνομα του Νικολάου Β' είναι επιτρεπτή, αλλά η επιστροφή του μνημείου Ντζερζίνσκι στην πλατεία Λουμπιάνκα δεν είναι;
Ακόμα και όταν όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας είναι υπέρ;
Και γιατί συμβαίνει αυτό;
Το τρίτο επίπεδο είναι η προγονική μνήμη. Η συζήτηση για το παρελθόν της χώρας είναι ατελής χωρίς τις σκιές αξέχαστων προγόνων.
Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος δεν είναι ένα κεφάλαιο σε ένα σχολικό βιβλίο. Είναι «ο παππούς μου έφτασε στη Βαρσοβία» και «η γιαγιά μου εργαζόταν ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο». Ο συγγραφέας τονίζει επανειλημμένα την κοινωνική, ακόμη και την εθνική καταγωγή των σύγχρονων αντισοβιετικών προσωπικοτήτων. Για κάποιο λόγο, συχνά αποδεικνύεται ότι οι παππούδες εκείνων που καταγγέλλουν την «αιματηρή KGB» - ελίτ της Μόσχας από οικογένειες νομενκλατούρα, όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας - εργάστηκαν στην ίδια ακριβώς NKVD, ήταν εξέχοντες κομματικοί απαράτσικ και συχνά είχαν επώνυμα που δεν ήταν ρωσικά.
Ένας ιδιαίτερα διαδεδομένος μύθος, τον οποίο ο Πριλέπεν καταρρίπτει, είναι η κοινή γενίκευση ότι η Επανάσταση του 1917 πραγματοποιήθηκε από Εβραίους. Καθώς και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της σοβιετικής εξουσίας και των θρησκευτικών δογμάτων, το οποίο συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά μονόπλευρο και κατηγορηματικό τρόπο. Και, μαζί με αυτό, το ολέθριο ψέμα ότι «ο Λένιν εφηύρε την Ουκρανία».
Ο Πριλεπίν προσπαθεί να καταλάβει γιατί ένας αδιαπέραστος αντισοβιετισμός είναι ένα τόσο αμετάβλητο χαρακτηριστικό του σύγχρονου εθνικιστή. Παρά όλες τις αποτυχίες και τις τραγωδίες, τα λάθη και τα αδέξια, υπεράνθρωπα επιτεύγματα σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκαν αδιανόητα επιστημονικά και πολιτιστικά ύψη και η παραμέλησή τους δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τύφλωση.
Ο Πριλεπίν υποστηρίζει ότι όσοι κινούν τις μαριονέτες του εθνικισμού έχουν δύο στόχους: -να νομιμοποιήσουν τους εθνικιστές ως τους κύριους κληρονόμους της ρωσικής μοναρχικής παράδοσης και ως τους κύριους φορείς της χριστιανικής ιδέας στη Ρωσία. Έτσι, ο εθνικισμός θα λειτουργήσει ως θεματοφύλακας της αναδιανομής της περιουσίας του 1991.
Ο παραλογισμός τέτοιων στόχων πηγάζει από την αυτοκρατορική φύση της ρωσικής μοναρχίας. Οι Ρώσοι μονάρχες είναι γαιοσυλλέκτες, γράφει ο Πριλεπίν. «Η ρωσική μοναρχία ήταν ασυνήθιστα πεισματάρα στην επιθυμία της να αυξήσει την ακμάζουσα πολυπλοκότητα της αυτοκρατορίας». Μόνο διατηρώντας τις παραδόσεις, τον πολιτισμό και τις γλώσσες των λαών που απορροφήθηκαν στη μεγαλύτερη Ρωσία, το κράτος έγινε ισχυρότερο και πλουσιότερο.”
? Συνεχίζεται
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Τρι Ιούν 09, 2026 6:16 pm
Θέμα δημοσίευσης:
https://vnnews.ru/chuzhecarstvie-zagovorit-raspad-st/
«Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία» - να μιλήσουμε για τη διάλυση της χώρας.
Η συγγραφέας Κιάνα Νικολάεβα, κάνει μια πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ζαχάρ Πριλέπιν:
“Ο Ζαχάρ Πριλέπιν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία)».
Ξεκινά με μια τρομακτική φράση: «Σε αυτό το βιβλίο προσπαθώ να μιλήσω για τη διάλυση της χώρας μας».
Ίσως κάποιος κατηγορήσει τον συγγραφέα για “μάντη κακών”, αλλά σίγουρα όχι εγώ.
Ο Πριλέπιν δεν είναι απλώς μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, συγγραφέας λογοτεχνικής πεζογραφίας και σοβαρών λογοτεχνικών μελετών.
Είναι οραματιστής.
Όπως αρμόζει σε Ρώσο συγγραφέα.
Η κατανόηση της πορείας που ακολουθεί η Πατρίδα μας (συγγνώμη για τον ακούσιο πατριωτισμό) είναι η ουσία κάθε εθνικής λογοτεχνίας. Και ειδικά σε δύσκολες εποχές.
Ο Πριλέπιν είναι εξαιρετικά ευαίσθητος σε ένα από τα πιο σημαντικά και επώδυνα ζητήματα για τον άνθρωπο – την ταυτότητα, τον αυτοπροσδιορισμό.
«Η ρωσικότητα είναι ένα τρυφερό, λεπτό, ευαίσθητο αίσθημα. Δεν πρέπει να το φορτώνει κανείς στον λαιμό του σαν κολάρο. Ο φυσιολογικός Ρώσος ζει με αυτό το συναίσθημα εκούσια – είναι πιο λεπτό από τρίχα και αποτελεί το πιο σημαντικό φυλαχτό», γράφει υπέροχα στο νέο του βιβλίο, και αυτή η κατανόηση μου αρέσει πολύ.
Φαίνεται πως με το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία/Ξένη Βασιλεία» ο Πριλέπιν συνομιλεί με τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μετά από ενάμιση αιώνα.
Το 1860 ο Ντοστογιέφσκι δημοσιεύει το διάσημο λεγόμενο «μανιφέστο της πατριωτικής σχολής», όπου λέει ότι δεν μπορούμε πλέον να προστατευτούμε από την ανθρωπότητα με κινέζικα τείχη, και προφητεύει με σεβασμό ότι ο χαρακτήρας της μελλοντικής δραστηριότητας των Ρώσων πρέπει να είναι απόλυτα ανθρωπιστικός.
Ο Πριλέπιν το 2026, κοιτάζοντας την σοβιετική περίοδο της ιστορίας της Ρωσίας, επιβεβαιώνει την κλασική άποψη:
⁃ ναι, η ρωσική σοβιετική ιδέα είναι ανθρωπιστική και τον 20ό αιώνα άλλαξε τον κόσμο.
⁃ Ναι, δεν πρέπει να απομονωνόμαστε από όλη την ανθρωπότητα,
⁃ να σταματήσουμε να εστιάζουμε μανιωδώς στην Δυτική Ευρώπη: οι Ρώσοι πρέπει να στραφούν ξανά προς τον «παγκόσμιο Νότο», στον τεράστιο χάρτη του κόσμου που κρέμασαν οι μπολσεβίκοι στον τοίχο.
Ποιοι είμαστε;
Τι μας συνέβη;
Πού πηγαίνουμε;
Τι θέλουμε;
– αυτά είναι τα βασικά σημεία και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των αιώνιων συζητήσεων στη Ρωσία.
Εάν στην εποχή του Ντοστογιέφσκι η συζήτηση γινόταν μεταξύ των υποθετικών δυτικιστών και πατριωτών, στη σημερινή εποχή της μετα-αλήθειας, των ψευδών και των πληροφοριακών-γνωστικών πολέμων, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.
Ο Πριλέπιν διακρίνει τρεις ιδεολογίες που ανταγωνίζονται σήμερα στη Ρωσία:
◦ τη φιλελεύθερη-αστική ή δυτικιστική,
◦ τη αριστερή-σοσιαλιστική, δηλαδή κομμουνιστική,
◦ και τη δεξιά-μοναρχική, δηλαδή εθνικιστική.
Την πιο επικίνδυνη, που μπορεί να διαλύσει τη Ρωσία, την ορίζει ως την ιδεολογία που παρουσιάζεται ως “ρωσικός εθνικισμός” αλλά δεν είναι τέτοιος:
«Πιστεύω όλο και λιγότερο στον ιδεαλισμό των φορέων των λευκοφρουριακών και μοναρχικών ιδεών», γράφει ο Ζαχάρ Πριλέπιν για τους ιδεολόγους και ηγέτες της κοινής γνώμης που εκπροσωπούν αυτή την πολιτική πτέρυγα.
Πιστεύει ότι ο χυδαίος, αδιάλλακτος και ψευδής δήθεν εθνικιστής είναι ένα φαινόμενο όχι τυχαίο ή αυθόρμητο, αλλά ένα αποτελεσματικό γνωστικό εργαλείο για τη διάλυση της χώρας, που χρησιμοποιείται τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς της Ρωσίας.
Ίσως η κεντρική ιδέα ολόκληρου του βιβλίου είναι ο πυρήνας του Πριλέπιν για την πλήρη αποδοχή ολόκληρης της ρωσικής ιστορίας με όλες τις περιόδους, τις προσωπικότητες, τις τραγωδίες και τα επιτεύγματά της. «Δεν μου αρέσει η ακραία συμπεριφορά. Θα ήθελα να διαπραγματευτώ. Θα ήθελα να δω την ιστορία της Ρωσίας ως ενιαία και αδιαίρετη – ειδωλολατρική, ορθόδοξη, αυτοκρατορική, σοβιετική, μετασοβιετική».
Εγώ, λέει ο Πριλέπιν, είμαι έτοιμος να τιμήσω τη μνήμη τόσο των Ρώσων αυτοκρατόρων όσο και των λευκοφρουριακών συγγραφέων, αλλά είναι οι νέοι μοναρχικοί έτοιμοι να σταματήσουν τις επιθέσεις σε όλη τη σοβιετική κληρονομιά;…
? Συνεχίζεται
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Ιούν 07, 2026 10:59 pm
Θέμα δημοσίευσης:
? 3ο μέρος - Συνέχεια και τέλος
…Τι είδους μαριονετίστες είναι αυτοί, ρωτάτε;
Ο Πριλεπίν τους περιγράφει γλαφυρά ως εξής: «Εν τω μεταξύ, πίσω από τα παρασκήνια, κάθεται ο Άλμπερτ Σολομονόβιτς Λιουμπιρούσοφ, τοπικός νομοθέτης, υπουργικός σύμβουλος και ιδιοκτήτης αθλητικού συλλόγου, με αμερικανικά, βρετανικά, ισραηλινά και ουκρανικά διαβατήρια στην τσέπη του, γελώντας».
Ο συγγραφέας μας ζητά να κοιτάξουμε πίσω στην Ουκρανία, η οποία έχει ήδη διαπράξει κάθε πιθανό ιστορικό λάθος και θα έπρεπε, θεωρητικά, να μας διδάξει τουλάχιστον κάτι.
Πώς προέκυψε εκεί ο εθνικισμός (και τι Μπαντεριστές! Ένα σωρό περιθωριακά, μην δίνετε σημασία!) – και τι τραγωδία προκάλεσε.
Η πτώση του Λένιν οδηγεί στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Ο αντισοβιετισμός οδηγεί πάντα στη Ρωσοφοβία.
Και αυτό είναι το τέταρτο επίπεδο κατανόησης του προβλήματος.
Εν ολίγοις, στο βιβλίο του ο Πριλέπεν αντιμετωπίζει ταυτόχρονα
•την εθνική αμνησία,
• την πολιτική τύφλωση,
• τη φιλελεύθερη μυωπία και
• την ισχιαλγία της χώρας, που την εμποδίζει να στραφεί προς την Αφρική, την Ινδία, τη Βόρεια Κορέα και τη ΛΔ Κίνας.
Εδώ υπάρχουν πολλά ιστορικά πορτρέτα και πολιτικά τοπία, ανελέητες αξιολογήσεις και σαφείς ορισμούς, προσωπικές αναμνήσεις και ιστορικές αναφορές, εδώ είναι η δυσαρέσκεια για τη χώρα και η υπερηφάνεια για την Πατρίδα.
Διαβάστε το.”
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Ιούν 07, 2026 10:58 pm
Θέμα δημοσίευσης:
? 2ο μέρος - συνέχεια του προηγούμενου
…Πράγματι, στην αρχή του Σοβιετικού Στρατιωτικού Συμβουλίου, ο Πριλέπεν ήταν ένας από τους εμπνευστές της υπογραφής της «Συμφωνίας της Ντάρια Ντούγκινα», μιας συνθήκης συμφιλίωσης και ενός είδους συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ όλων των πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Υποστήριξε ότι δεν ήταν καιρός να μαλώνουν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλον όταν η καταστροφή ήταν κοντά. Η συμφωνία απέτυχε και η ποσότητα του αντισοβιετικού υλικού στα μέσα ενημέρωσης έχει αυξηθεί εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Ζαχάρ Πριλέπεν πιστεύει ότι αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η σοβιετική περίοδος της ρωσικής ιστορίας, την οποία διασύρουν οι νεομοναρχικοί, είναι σημαντική σε πολλά επίπεδα.
Ο Πριλεπίν ξεκινά με ένα προσωπικό επίπεδο. Η συντριπτική πλειοψηφία του ενήλικου πληθυσμού της χώρας, όπως και ο ίδιος ο Ζαχάρ Πριλεπίν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σοβιετική Ένωση.
Η παιδική ηλικία και η νεότητα εκατομμυρίων πολιτών μας συνδέονται με αυτήν την εποχή και όλα τα χαρακτηριστικά της. Οι παρελάσεις, οι κόκκινες σημαίες και τα σχολικά ποιήματα για τον Λένιν είναι για πολλούς κάτι περισσότερο από απλές παγίδες σοβιετικής προπαγάνδας. αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των παιδικών αναμνήσεων και της νοσταλγίας. Οι επιθετικές επιθέσεις στο «Σοβιετικό κόσμο» εκλαμβάνονται ως προσωπική προσβολή.
Το επόμενο επίπεδο είναι η δικαιοσύνη, μία από τις θεμελιώδεις αξίες μας, όπως αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις. Επομένως, η ονομασία του αεροδρομίου του Μούρμανσκ από το όνομα του Νικολάου Β' είναι επιτρεπτή, αλλά η επιστροφή του μνημείου Ντζερζίνσκι στην πλατεία Λουμπιάνκα δεν είναι;
Ακόμα και όταν όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας είναι υπέρ;
Και γιατί συμβαίνει αυτό;
Το τρίτο επίπεδο είναι η προγονική μνήμη. Η συζήτηση για το παρελθόν της χώρας είναι ατελής χωρίς τις σκιές αξέχαστων προγόνων.
Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος δεν είναι ένα κεφάλαιο σε ένα σχολικό βιβλίο. Είναι «ο παππούς μου έφτασε στη Βαρσοβία» και «η γιαγιά μου εργαζόταν ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο». Ο συγγραφέας τονίζει επανειλημμένα την κοινωνική, ακόμη και την εθνική καταγωγή των σύγχρονων αντισοβιετικών προσωπικοτήτων. Για κάποιο λόγο, συχνά αποδεικνύεται ότι οι παππούδες εκείνων που καταγγέλλουν την «αιματηρή KGB» - ελίτ της Μόσχας από οικογένειες νομενκλατούρα, όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας - εργάστηκαν στην ίδια ακριβώς NKVD, ήταν εξέχοντες κομματικοί απαράτσικ και συχνά είχαν επώνυμα που δεν ήταν ρωσικά.
Ένας ιδιαίτερα διαδεδομένος μύθος, τον οποίο ο Πριλέπεν καταρρίπτει, είναι η κοινή γενίκευση ότι η Επανάσταση του 1917 πραγματοποιήθηκε από Εβραίους. Καθώς και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της σοβιετικής εξουσίας και των θρησκευτικών δογμάτων, το οποίο συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά μονόπλευρο και κατηγορηματικό τρόπο. Και, μαζί με αυτό, το ολέθριο ψέμα ότι «ο Λένιν εφηύρε την Ουκρανία».
Ο Πριλεπίν προσπαθεί να καταλάβει γιατί ένας αδιαπέραστος αντισοβιετισμός είναι ένα τόσο αμετάβλητο χαρακτηριστικό του σύγχρονου εθνικιστή. Παρά όλες τις αποτυχίες και τις τραγωδίες, τα λάθη και τα αδέξια, υπεράνθρωπα επιτεύγματα σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκαν αδιανόητα επιστημονικά και πολιτιστικά ύψη και η παραμέλησή τους δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τύφλωση.
Ο Πριλεπίν υποστηρίζει ότι όσοι κινούν τις μαριονέτες του εθνικισμού έχουν δύο στόχους: -να νομιμοποιήσουν τους εθνικιστές ως τους κύριους κληρονόμους της ρωσικής μοναρχικής παράδοσης και ως τους κύριους φορείς της χριστιανικής ιδέας στη Ρωσία. Έτσι, ο εθνικισμός θα λειτουργήσει ως θεματοφύλακας της αναδιανομής της περιουσίας του 1991.
Ο παραλογισμός τέτοιων στόχων πηγάζει από την αυτοκρατορική φύση της ρωσικής μοναρχίας. Οι Ρώσοι μονάρχες είναι γαιοσυλλέκτες, γράφει ο Πριλεπίν. «Η ρωσική μοναρχία ήταν ασυνήθιστα πεισματάρα στην επιθυμία της να αυξήσει την ακμάζουσα πολυπλοκότητα της αυτοκρατορίας». Μόνο διατηρώντας τις παραδόσεις, τον πολιτισμό και τις γλώσσες των λαών που απορροφήθηκαν στη μεγαλύτερη Ρωσία, το κράτος έγινε ισχυρότερο και πλουσιότερο.”
? Συνεχίζεται
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Ιούν 07, 2026 10:58 pm
Θέμα δημοσίευσης:
https://vnnews.ru/chuzhecarstvie-zagovorit-raspad-st/
«Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία» - να μιλήσουμε για τη διάλυση της χώρας.
Η συγγραφέας Κιάνα Νικολάεβα, κάνει μια πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ζαχάρ Πριλέπιν:
“Ο Ζαχάρ Πριλέπιν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία)».
Ξεκινά με μια τρομακτική φράση: «Σε αυτό το βιβλίο προσπαθώ να μιλήσω για τη διάλυση της χώρας μας».
Ίσως κάποιος κατηγορήσει τον συγγραφέα για “μάντη κακών”, αλλά σίγουρα όχι εγώ.
Ο Πριλέπιν δεν είναι απλώς μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, συγγραφέας λογοτεχνικής πεζογραφίας και σοβαρών λογοτεχνικών μελετών.
Είναι οραματιστής.
Όπως αρμόζει σε Ρώσο συγγραφέα.
Η κατανόηση της πορείας που ακολουθεί η Πατρίδα μας (συγγνώμη για τον ακούσιο πατριωτισμό) είναι η ουσία κάθε εθνικής λογοτεχνίας. Και ειδικά σε δύσκολες εποχές.
Ο Πριλέπιν είναι εξαιρετικά ευαίσθητος σε ένα από τα πιο σημαντικά και επώδυνα ζητήματα για τον άνθρωπο – την ταυτότητα, τον αυτοπροσδιορισμό.
«Η ρωσικότητα είναι ένα τρυφερό, λεπτό, ευαίσθητο αίσθημα. Δεν πρέπει να το φορτώνει κανείς στον λαιμό του σαν κολάρο. Ο φυσιολογικός Ρώσος ζει με αυτό το συναίσθημα εκούσια – είναι πιο λεπτό από τρίχα και αποτελεί το πιο σημαντικό φυλαχτό», γράφει υπέροχα στο νέο του βιβλίο, και αυτή η κατανόηση μου αρέσει πολύ.
Φαίνεται πως με το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία/Ξένη Βασιλεία» ο Πριλέπιν συνομιλεί με τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μετά από ενάμιση αιώνα.
Το 1860 ο Ντοστογιέφσκι δημοσιεύει το διάσημο λεγόμενο «μανιφέστο της πατριωτικής σχολής», όπου λέει ότι δεν μπορούμε πλέον να προστατευτούμε από την ανθρωπότητα με κινέζικα τείχη, και προφητεύει με σεβασμό ότι ο χαρακτήρας της μελλοντικής δραστηριότητας των Ρώσων πρέπει να είναι απόλυτα ανθρωπιστικός.
Ο Πριλέπιν το 2026, κοιτάζοντας την σοβιετική περίοδο της ιστορίας της Ρωσίας, επιβεβαιώνει την κλασική άποψη:
⁃ ναι, η ρωσική σοβιετική ιδέα είναι ανθρωπιστική και τον 20ό αιώνα άλλαξε τον κόσμο.
⁃ Ναι, δεν πρέπει να απομονωνόμαστε από όλη την ανθρωπότητα,
⁃ να σταματήσουμε να εστιάζουμε μανιωδώς στην Δυτική Ευρώπη: οι Ρώσοι πρέπει να στραφούν ξανά προς τον «παγκόσμιο Νότο», στον τεράστιο χάρτη του κόσμου που κρέμασαν οι μπολσεβίκοι στον τοίχο.
Ποιοι είμαστε;
Τι μας συνέβη;
Πού πηγαίνουμε;
Τι θέλουμε;
– αυτά είναι τα βασικά σημεία και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των αιώνιων συζητήσεων στη Ρωσία.
Εάν στην εποχή του Ντοστογιέφσκι η συζήτηση γινόταν μεταξύ των υποθετικών δυτικιστών και πατριωτών, στη σημερινή εποχή της μετα-αλήθειας, των ψευδών και των πληροφοριακών-γνωστικών πολέμων, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.
Ο Πριλέπιν διακρίνει τρεις ιδεολογίες που ανταγωνίζονται σήμερα στη Ρωσία:
◦ τη φιλελεύθερη-αστική ή δυτικιστική,
◦ τη αριστερή-σοσιαλιστική, δηλαδή κομμουνιστική,
◦ και τη δεξιά-μοναρχική, δηλαδή εθνικιστική.
Την πιο επικίνδυνη, που μπορεί να διαλύσει τη Ρωσία, την ορίζει ως την ιδεολογία που παρουσιάζεται ως “ρωσικός εθνικισμός” αλλά δεν είναι τέτοιος:
«Πιστεύω όλο και λιγότερο στον ιδεαλισμό των φορέων των λευκοφρουριακών και μοναρχικών ιδεών», γράφει ο Ζαχάρ Πριλέπιν για τους ιδεολόγους και ηγέτες της κοινής γνώμης που εκπροσωπούν αυτή την πολιτική πτέρυγα.
Πιστεύει ότι ο χυδαίος, αδιάλλακτος και ψευδής δήθεν εθνικιστής είναι ένα φαινόμενο όχι τυχαίο ή αυθόρμητο, αλλά ένα αποτελεσματικό γνωστικό εργαλείο για τη διάλυση της χώρας, που χρησιμοποιείται τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς της Ρωσίας.
Ίσως η κεντρική ιδέα ολόκληρου του βιβλίου είναι ο πυρήνας του Πριλέπιν για την πλήρη αποδοχή ολόκληρης της ρωσικής ιστορίας με όλες τις περιόδους, τις προσωπικότητες, τις τραγωδίες και τα επιτεύγματά της. «Δεν μου αρέσει η ακραία συμπεριφορά. Θα ήθελα να διαπραγματευτώ. Θα ήθελα να δω την ιστορία της Ρωσίας ως ενιαία και αδιαίρετη – ειδωλολατρική, ορθόδοξη, αυτοκρατορική, σοβιετική, μετασοβιετική».
Εγώ, λέει ο Πριλέπιν, είμαι έτοιμος να τιμήσω τη μνήμη τόσο των Ρώσων αυτοκρατόρων όσο και των λευκοφρουριακών συγγραφέων, αλλά είναι οι νέοι μοναρχικοί έτοιμοι να σταματήσουν τις επιθέσεις σε όλη τη σοβιετική κληρονομιά;…
? Συνεχίζεται
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας