patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Δευ Οκτ 27, 2025 10:43 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Με αυτα που εγραψες ιδια ιστορια εχει και το ΚΚΕ μετα το 1989... παρακλαδι της Δεξιας ειναι εκτως της προσωρινης αναλαμπης στο Γιουγκοσλαβικο... στα μνημονια προτωστατησε στην υπερασπιση της Βουλης στον Κορονοιο στη Πρωτομγια του 2021 εκανε ορθια παρασταση κρατωντας αποστασης και απ'τους πρωτους ο Κουτσουμπας ετρεξε να εμβολιαστη...
Ο Σαββοπουλος φαινεται ποιο τιμιος αφου υποστηριξε ανοιχτα τι ΝΔ το ΚΚΕ ακομα κυκλοφορει με κοκκινες σημαιες και εχει αποτελεσει η εξαιρεση των ΚΚ στην Δυτικη Ευρωπη και δεν νομιζω αλλο ειναι απλα επειδη εγινε εμφυλιος πολεμος. Οι δοσιλογοι της κατοχης δεν εφυγαν καν ποτε απ'την εξουσια και μετα τι Βαρκιζα τι το καλυτερο να εχουν ενα ΚΚ να τους βοηθαει παντα σε κρισιμες περιοδους
Καραμανλης η Τανκς
Παπανδρεου και το βρομικο 1989
Υπερασπιση της Βουλης των Μνημονιων
Αποχη απ το Δημοψηφισμα του Συριζα
Προπαγανδιστες της Πλανδημιας και των Θρομβολιων...
Μεταλληνός
Δημοσιεύθηκε: Δευ Οκτ 27, 2025 6:29 pm
Θέμα δημοσίευσης: ΜΕΡΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ....
"Την νύχτα αυτή, την λες εσύ φωτιά, μα εγώ την λέω δέντρο, οι μέρες που λαχτάρησα θα ερθούν, κι' εγώ τις λέω δέντρο".....
Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησε ο "Νιόνιος" σε δίσκο των 45 στροφών στα μέσα της 10ετίας του 1960, και αυτοσυστήθηκε στο πλατύτερο νεολαιϊστικο κοινό. Αυτοσυστήθηκε σαν ένας αριστερός τραγουδιστής - τραγουδοποιός, σαν ένας αντισυστημικός καλλιτέχνης γενικότερα. Έτσι γνωρίστηκε με την νεολαία, και έτσι αγαπήθηκε....Ακολούθησαν τα LP "Φορτηγό", "Το Περιβόλι του Τρελού", με το οποίο έκανε ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός τόσο ως προς την μουσική σύνθεση των κομματιών του όσο και την ενορχήστρωσή τους, "Ο Μπάλος", "Τα 10 χρόνια κομμάτια", "Τα τραπεζάκια
έξω" μέχρι το περίφημο "Κούρεμα". Εγώ προσωπικά μέχρι αυτό το σημείο τον παρακολούθησα, και είναι αυτός ο λόγος που δεν είμαι σε θέση να θυμάμαι αν αργότερα κυκλοφόρησε και κάποια άλλη δουλειά του που δεν την γνωρίζω....
Το μουσικό ταλέντο αυτού του ανθρώπου υπήρξε τεράστιο. Όχι πως οι στίχοι των τραγουδιών του υστερούσαν σε κάτι από την μουσική τους επένδυση, αλλά οι μελωδίες του ήταν τόσο πρωτόγνωρες, αλλά και τόσο αρμονικές, που έκαναν από την αρχή τεράστια αίσθηση. Ήταν πρωτόγνωρες, και την ίδια στιγμή, αυτή η μελωδική καινοτομία τους, δεν σοκάριζε καθόλου αυτόν που τις άκουγε. Ήταν πρωτόγνωρες, αλλά την ίδια στιγμή και πάρα πολύ οικείες για το κάθε ανθρώπινο αυτί. Εκεί συνίσταται το τεράστιο ταλέντο του. Ο Σαββόπουλος υπήρξε το ευτυχές αποκορύφωμα του μουσικού ρεύματος "Νέο Κύμα" που ξεκίνησε από τις μπουάτ της πλάκας, για να γίνει κατόπιν ο προάγγελος τόσων σπουδαίων τραγουδοποιών μέχρι τις μέρες μας οι οποίοι είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα πάτησαν πάνω στις ράγες που εκείνος τοποθέτησε πρώτος. Χωρίς να διαθέτει ούτε κατά διάνοια την μουσική παιδεία ενός Μίκη Θεοδωράκη, ενός Χατζηδάκη, ενός Ξαρχάκου, η μελωδική του πορεία τον τοποθέτησε "μουσικής τιμής ένεκεν", δίπλα τους.....
Αυτά για όσους προσπαθούσαν και προσπαθούν ακόμα να μας απαγορεύσουν την κριτική για την πορεία του ανθρώπου Διονύση Σαββόπουλου. "Δεν μπορείτε εσείς να μηδενίζετε το τεράστιο δημιουργικό έργο του" μας λένε. Όχι βέβαια, κανένας δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει αυτό το έργο, και να σβήσει από την συνείδηση του κόσμου όλα αυτά τα τραγούδια, τα οποία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να ακούγονται όσο θα συνεχίσουν να κατοικούν άνθρωποι σ' αυτή την χώρα. Ωστόσο κανείς δεν είναι σε θέση να κρύψει και την αμφιλεγόμενη πορεία ενός ανθρώπου, ο οποίος με τα όσα έκανε και είπε από ένα σημείο της πορείας του και μετά, είναι ο ίδιος που στιγμάτισε και λέρωσε αυτή την όποια πορεία είχε, μαζί με το έργο του....
Σαν καλλιτέχνης και δημιουργός, ο Σαββόπουλος ταυτίστηκε από την αρχή που ξεκίνησε με τις κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις αυτού του τόπου. Τα τραγούδια του, ακόμα και τα αμιγώς ερωτικά, σου έδιναν πάντα το κοινωνικό-πολιτικό στίγμα της κάθε εποχής. Ακόμα και αυτά που έγραψε την εποχή της χούντας (και έγραψε αρκετά) εξακολουθούσαν να δίνουν αυτό το στίγμα, έστω και αν χρειάστηκε να χρησιμοποιεί την γνωστή για εκείνη την εποχή Αισώπεια γλώσσα του, προσπαθώντας να παρακάμπτει την χουντική λογοκρισία. Πχ λίγοι γνώριζαν πως το τραγούδι του "Ωδή στον Γ.Καραϊσκάκη" που είχε γράψει το1968,και συμπεριλαμβάνεται μέσα στο LP "Το περιβόλι του τρελού" ήταν ένας ύμνος για τον δολοφονημένο Τσε Γκεβάρα. Όλα αυτά σημαίνουν πως ο κόσμος που τον άκουγε και τον ακολουθούσε τον είχε τοποθετήσει εκ των πραγμάτων στην αριστερά γενικότερα....
Όταν ένας καλλιτέχνης έχει ταυτιστεί με το έργο του με κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, σημαίνει πως και η προσωπική του ζωή, έχει(ή πρέπει να έχει) μία ανάλογη πορεία. Ο Σαββόπουλος από την πτώση της χούντας και μετά, άρχισε να έχει πολλές επαφές και σχέσεις με τις ελίτ κυρίως αυτής της χώρας, καθώς ήταν και το γενικότερο κλίμα της εποχής τέτοιο. Ο κόσμος βρισκόταν στους δρόμους, οι καταλήψεις των εργοστασίων πολλές, οι μαχητικές διαδηλώσεις που ζητούσαν τις κεφαλές των χουντικών "επί πίνακι" καθημερινές, και οι ελίτ της χώρας (πολιτικοί δημοσιογράφοι αλλά και αρκετοί
επιχειρηματίες) έκλειναν το μάτι (προσέξτε μόνο το μάτι!) σε αρκετούς πολιτικούς εκπροσώπους της αριστεράς αλλά και σε αριστερούς καλλιτέχνες, πασχίζοντας να έχουν καλές σχέσεις μαζί τους, μέχρι να δουν προς τα πού θα "γείρει η πλάστιγγα". Είχαν ωριμάσει εκείνοι οι όροι για να εμφανιστεί το φαινόμενο των λεγόμενων "αριστερούληδων" κοινώς "προοδευτικών". Όπως και άλλοι καλλιτέχνες λοιπόν, έτσι και ο Σαββόπουλος άνοιξε τέτοιες παρτίδες, γνώρισε καινούργιους φίλους οι οποίοι τον "θαύμαζαν σαν καλλιτέχνη", κι' ας ήταν οι περισσότεροι καινούργιοι "φίλοι του" απ' αυτούς που λίγο καιρό πρίν, τον θεωρούσαν έναν μακρυμάλλη αναρχικό που τραγούδαγε ακαταλαβίστικα τραγούδια.
Ωστόσο ο καιρός πέρασε, η Ν.Δ του Καραμανλή ξεφούσκωσε, και η εξουσία έπεσε σαν ώριμο φρούτο στα χέρια του Α.Παπανδρέου. Ο οποίος αν και στα ουσιαστικά ζητήματα της περαιτέρω πορείας της χώρας (ΝΑΤΟ, Ε.Ε τότε ΕΟΚ) κλπ,έκανε τις σχετικές κωλοτούμπες του, ωστόσο δεν απέκτησε ποτέ την εμπιστοσύνη των Αμερικάνων επειδή τον θεωρούσαν (και δικαίως)) απρόβλεπτο. Προς το τέλος της δεύτερης τετραετίας του λοιπόν ξεκίνησε με την αμέριστη συμπαράσταση του "αριστερού" Συνασπισμού (ΚΚΕ, ΚΚΕ.εσ κυρίως) μία ολομέτωπη επίθεση εναντίον του Α.Παπανδρέου η οποία κατευθυνόταν από την Αμερικάνικη Πρεσβεία, μία επίθεση που είχε επεκταθεί και μέσα στο ίδιο του το Κόμμα με την εκσυγχρονιστική τάση του Κ. Σημίτη. Αναφερόμαστε φυσικά στην περίφημη περίοδο του βρώμικου 1989. Εκείνη ακριβώς την περίοδο βγήκε και το LP του Σαββόπουλου "Το κούρεμα". Πρόκειται για μία εποχή που δεν είχε ξαναζήσει η χώρα. Μία πρωτοφανής υστερία εναντίον του απλού κόσμου, που εξακολουθούσε (με το αλάθητο πολιτικό ένστικτο που είχε) να υπερασπίζεται τον Α.Παπανδρέου. Μία υστερική επίθεση στην πραγματικότητα εναντίον του Ελληνικού λαού. Οι ελίτ της χώρας σε απόλυτη συμμαχία με το σύνολο των αφιονισμένων μικροαστών, πάσχιζε και το κατάφερε, να ανοίξει η
πύλη της κόλασης για την χώρα. Και με την αμέριστη συμπαράσταση του ΚΚΕ παρακαλώ. Το οποίο δεν έκανε ποτέ μία ειλικρινή συζήτηση αργότερα με τον κόσμο για την άθλια στάση που κράτησε εκείνη την κρίσιμη για την εργατική τάξη και τον Ελληνικό λαό εποχή. Και το ζενίθ αυτού του συλλογικού πολιτικού ξεπουλήματος βρήκε την πολιτική του έκφραση στην Κυβέρνηση Τζανετάκη.
Είναι εκείνη την εποχή λοιπόν που ο Σαββόπουλος άλλαξε πολιτικό στρατόπεδο. Και όπως συνήθιζε, αυτή την αλλαγή την έκανε μελωδικά, με τον περίφημο δίσκο του "Το Κούρεμα". Μία πρωτοφανής επίθεση στο σύνολο του Ελληνικού λαού, η οποία αποκρυσταλλώνεται πεντακάθαρα σε ένα από τα τραγούδια αυτού του δίσκου. Στο περίφημο " Κωλοέλληνες"...
Από τότε ο "Νιόνιος" μπήκε εθελοντικά στην υπηρεσία των καινούργιων "φίλων και συμμάχων του". Δεν έστερξε να συνυπογράψει με κάποιους "αξιότιμους ακαδημαϊκούς κυρίους" και ένα κείμενο υποστήριξης των μνημονίων. Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του Ελληνικού λαού δηλαδή.
Αυτή είναι η αλήθεια δυστυχώς. Ο Σαββόπουλος μετά το βρώμικο 89, μεταβλήθηκε και ο ίδιος σε μία θλιβερή γελοία καρικατούρα που προξενούσε ναυτία σε όσους τον αγάπησαν και τον θαύμασαν κάποτε.
Αυτόν τον άνθρωπο "θαυμάσατε" εσείς που τον αγαπήσατε αμέσως μετά το 1989. Σε αυτόν τον άνθρωπο κάνετε τώρα τα αφιερώματα αμέσως μετά την αναγγελία του θανάτου του. Καημένοι. Ο Σαββόπουλος δεν πέθανε τώρα. Στην συνείδηση του Κόσμου έχει πεθάνει από το 1989. Αυτός που κηδεύετε εσείς σήμερα, είναι άλλος......
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας