| Επισκέπτης |
Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 30, 2009 12:33 am Θέμα δημοσίευσης: |
|
Η θεατρική παράσταση που οι Αρχές και τα ΜΜΕ παρουσίασαν σαν εξάρθρωση και δίκη του ΕΛΑ, επιτέλους έλαβε τέλος. Όλοι Αθώοι!
Το σήριαλ κράτησε επτά ολόκληρα χρόνια, τρία εκ των οποίων οι κατηγορούμενοι Αγγ. Κανάς, Ειρ. Αθανασάκη και Κ. Αγαπίου τα έβγαλαν στις φυλακές Κορυδαλλού. Ένας εκ των κατηγορουμένων, ο Χρ. Τσιγαρίδας, πολιτικός μηχανικός, αλλά και παθιασμένος τζογαδόρος, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία εναντίον του παρουσιάστηκε «αυθορμήτως» στο ειδικό ανακριτή Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και «ανέλαβε την ευθύνη» για την συμμετοχή στον ΕΛΑ. Ο Χ. Τσιγαρίδας, ήταν και ο μόνος που μετά από σύντομες διακοπές στον Κορυδαλλό αφέθηκε ελεύθερος για …λόγους υγείας!
Αυτή ήταν η ανταμοιβή του για την υπηρεσία που προσέφερε δηλώνοντας ότι υπήρξε (και καλά) τρομοκράτης μέλος του ΕΛΑ, αν και τις τρομοκρατικές ενέργειες της μυστηριώδους «οργάνωσης» τις μάθαινε μόνο από …τις εφημερίδες! Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να στηθεί η υπόθεση και να γίνουν οι προκάτ δίκες, μια και οι υπόλοιποι δήλωναν άσχετοι.
Ο ένας απ’ τους κατηγορούμενους, ο Κώστας Αγαπίου, ο μοναδικός με ιστορία στον αντιδικτατορικό αγώνα, εξαιρετικά ευαίσθητο άτομο που πραγματικά υπέφερε επειδή βρέθηκε κατηγορούμενος για τρομοκρατία και κατάδικος στις φυλακές, χωρίς να έχει καμιά σχέση με την υπόθεση, όπως άλλωστε οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, μηδέ εξαιρουμένου του αναλαβόντος την «ευθύνη», χτυπήθηκε απ’ την επάρατο και στο μεταξύ απεβίωσε. Ουσιαστικά ο Κ. Αγαπίου έπεσε θύμα της απάνθρωπης μεταχείρισης που του επεφύλαξε το βαθύ κράτος. Πάνω στη ράχη αθώων έπρεπε κάποτε να κλείσει τις υποθέσεις 17Ν και ΕΛΑ, που είχαν παραβρωμίσει, για να ξεκινήσει φρέσκα τρομοκρατικά σήριαλ. Το έχει ανάγκη, ειδικά μετά την έκλειψη, υπό την κρατική μορφή, του «κομμουνιστικού κινδύνου». Γιατί πώς να το κάνουμε, για να υπάρχει κράτος πρέπει να υπάρχει και μια δημόσια απειλή. Όπως ο καλός θεούλης χρειάζεται το διάβολο για να βεβαιώνεται ως ενσάρκωση του αγαθού, έτσι και το κράτος χρειάζεται ένα αδίστακτο εχθρό, όχι μόνο δικό του, αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης, για να μπορεί να εμφανίζεται ως η δύναμη που φροντίζει για το γενικό καλό. |
|