[ψύχραιμος]

Για το παραποιημένο ή μη απόσπασμα που αποδίδεται στη Δραγώνα και λέει πως "Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16)", οι επιπόλαιοι του jungle-report παραθέτουν την επίμαχη σελίδα από το βιβλίο, κυκλώνοντας όμως μόνο όμως ένα κομμάτι:

http://2.bp.blogspot.com/_3_FNBA6SK5w/S0J3hHj9-3I/AAAAAAAAAW8/8haaup19B1I/s1600-h/Sel16.jpg

Για να το δούμε τώρα όλο μαζί:

[απελάτης]

Μια παρατήρηση, διευκρινιστική μάλλον, στο κείμενο της ιστοσελίδας «Νοητική Αντίσταση», η θέση του οποίου, είπα ήδη, ότι με βρίσκει σύμφωνο. H εξής:

Έλληνες στη συνείδηση που η μητρική τους γλώσσα δεν είναι ελληνική, υπάρχουν. Όμως, ελληνική εθνική συνείδηση και ελληνικό έθνος (η οποιαδήποτε άλλο έθνος και εθνική συνείδηση), χωρίς κοινή μητρική γλώσσα δεν μπορεί να υπάρξει. Η κοινή γλώσσα είναι θεμελιώδες συστατικό του ομότροπου, δηλαδή του κοινού πολιτισμού και των παραδόσεων ενός λαού. Θεμέλιο όλων όσων συνιστούν την κοινή εθνική συνείδηση. Και η ελληνική γλώσσα, και οι πολιτιστικές παραδώσεις, εξελίχθηκαν στο διάβα των αιώνων, αλλά παρόλα αυτά χαρακτηρίζονται από αδιάσπαστη συνεχότητα, πράγμα που δεν ισχύει για αρκετά άλλα έθνη, των οποίων την εθνική ταυτότητα η κυρία Δραγώνα και τα υπόλοιπα πανεπιστημιακά μας γαϊδούρια δεν θα διανοούνταν ποτέ ν’ αμφισβητήσουν.

Παραθέτω, σε σχέση μ’ αυτό, ένα απόσπασμα απ’ την LivePedia.gr :: Η Ελληνική Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια:
(….)«η ελληνική γλώσσα στο σύνολό της ουδέποτε έχασε το χαρακτήρα μιας ενιαίας εθνικής γλώσσας με αδιάκοπη προφορική και γραπτή παράδοση, καθώς και ιστορική συνέχεια.
Ο ίδιος λαός, οι Έλληνες, μίλησαν και μιλούν την ίδια γλώσσα, την ελληνική, ιστορικά εξελισσόμενη και διαφοροποιούμενη στην προφορική της ιδίως παράδοση, μέσα σε μια ιστορική παρουσία 4.000 χρόνων.
Η έννοια της "συνεχείας" στην ελληνική γλώσσα δεν αποτελεί ευσεβή πόθο ή κενό ηχηρό σύνθημα, αλλά ζωντανή πραγματικότητα, χωρίς βέβαια να παραβλέπεται η διαφοροποίηση που υπέστη η ελληνική στις διάφορες χρονικές φάσεις της.
Αξίζει εδώ να σημειωθεί η παρατήρηση του Άγγλου μελετητή της ελληνικής γλώσσας Rοbert Brοwning, ο οποίος γράφει: "Παρόλο που το μορφολογικό σύστημα ανακατατάχθηκε πολλές φορές, η γλωσσική συνοχή παρέμεινε σταθερή, ώστε τα ελληνικά να διατηρούν, ακόμα και σήμερα, έναν αρχαϊκό ινδοευρωπαϊκό χαρακτήρα (όπως τα λατινικά και τα ρωσικά) και δεν χαρακτηρίζονται από ένα σύγχρονο αναλυτικό τύπο, όπως τ' αγγλικά και τα περσικά. Έτσι για τον νεότερο Έλληνα, οι παλαιότερες μορφές της γλώσσας είναι λίγο-πολύ κατανοητές, ενώ για τον σύγχρονο Άγγλο τα παλιά και ίσως και τα μεσαιωνικά αγγλικά δεν είναι κατανοητά.»

Στην αδιάσπαστη συνεχότητα και εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας, προφορικής και γραπτής, κατά τον μεσαίωνα, το Βυζάντιο έχει καθοριστική συμμετοχή. Αυτή η σταθερή γλωσσική συνοχή «ώστε τα ελληνικά να διατηρούν, ακόμα και σήμερα, έναν αρχαϊκό ινδοευρωπαϊκό χαρακτήρα (όπως τα λατινικά και τα ρωσικά)» θα ήταν αδύνατο να διασφαλιστεί χωρίς την ύπαρξη ισχυρής ελληνικής εθνικής παρουσίας εντός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (την οποία οι δυτικοί έχουν λόγους να βαφτίσουν Βυζάντιο).

Ως την εποχή του Ηρακλείου (610-641) συνεχίζονταν αποδυναμωμένη η χρήση της Λατινικής στη νομοθεσία, στο στρατό και τη διοίκηση. Όμως και η ελληνική έχει επιβληθεί ως γλώσσα του λαού και των τοπικών δικαστηρίων. Ο Ηράκλειος υποχρεώθηκε τελικά να θεσπίσει τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα του κράτους, στο αυτοκρατορικό τελετουργικό, στη νομοθεσία και στη στρατιωτική διοίκηση, ενώ στην οικονομία διατήρησε την λατινική ορολογία. Απ’ τους πρώτους αιώνες της ιστορίας του Βυζαντίου υφίσταται ένα είδος διοικητικής διγλωσσίας, δηλαδή παράλληλη χρήση των ελληνικών και των λατινικών. Αυτό γίνεται κατανοητό μόνο λόγω της ισχυρής ελληνικής παρουσίας και πολιτιστικής επιρροής. Τηρουμένων των αναλογιών συνέβη στο Βυζάντιο αυτό που συμβαίνει σήμερα με τα αγγλικά, λέξεις των οποίων περνούν στα ελληνικά και στις άλλες γλώσσες, λόγο της οικονομικής, τεχνολογικής και τις πολιτιστικής επιρροής των ΗΠΑ, που αν υποθέσουμε ότι συνεχίζεται και στο μέλλον, θα οδηγηθούμε υποχρεωτικά, σε όλες τις χώρες, σε καθεστώς διγλωσσίας.

Στο Βυζάντιο, λοιπόν, φυσικός φορέας της γλώσσας είναι το ελληνικό γένος, γύρω απ’ το οποίο συσπειρώνονταν, αναμφίβολα, και οι εξελληνισμένοι πληθυσμοί της αυτοκρατορίας. Άρα το «Ρωμαίικο» και οι «Ρωμιοί» πολύ δικαιολογημένα νοούνται σαν ένα άλλο όνομα της ταυτότητας του ελληνικούς έθνους, που συνεχίζει την αδιάσπαστη ιστορική του διαδρομή, και αναγεννιέται με τη μορφή του σύγχρονου εθνικού κράτους, μέσω της δικής του εθνικο-δημοκρατικής επανάστασης, και των εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων, πάνω στα ερείπια της οπισθοδρομικής και γι’ αυτό καταδικασμένης σε εξαφάνιση Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

[ψύχραιμος]

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο της Θάλειας Δραγώνα, πρωτίστως γιατί δεν έχω το χρόνο να κάτσω να το διαβάσω. Γνωρίζω μόνο τα εν λόγω παραποιημένα ή μη αποσπάσματα του βιβλίου της που κυκλοφόρησαν ευρέως σε ορισμένες εφημερίδες και το διαδίκτυο.

Μου κάνει εντύπωση όμως, που επιφανείς λόγιοι που εναντιώθηκαν στη Δραγώνα, όπως ο Δεσποτόπουλος της Ακαδημίας Αθηνών, δεν βρήκαν το χρόνο να το διαβάσουν, αλλά ούτε η Δραγώνα βρήκε το σθένος να απαντήσει από την πρώτη στιγμή που άρχισε να δέχεται τις επικρίσεις!

Τελικά ο Δεσποτόπουλος το διάβασε το βιβλίο της Δραγώνα ή διάβασε κι αυτός μόνο τα αποσπάσματα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο; Και γιατί η Δραγώνα γιατί έκανε τόσους μήνες να απαντήσει; Ένας που δεν έχει τίποτα να κρύψει γιατί σιωπά, όταν, όπως ισχυρίζεται εκ των υστέρων, δέχεται τέτοιου μεγέθους επίθεση λάσπης; Για να ξεδιαλυθεί το μυστήριο, αυτό που όλοι έχουμε να κάνουν είναι να αναζητήσουμε στα βιβλιοπωλεία το βιβλίο της Δραγώνα και να κάτσουμε να το διαβάσουμε, προσπαθώντας ο καθένας να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Ένα σημείο όμως, ιδιαίτερα σκοτεινό για τη Θάλεια Δραγώνα είναι ο Τούρκος ιστορικός με τον οποίο συνέγραψε το επίμαχο βιβλίο. Ο συγκεκριμένος ιστορικός, κάθε άλλο παρά ασπάζεται τις "φιλελεύθερες" απόψεις της Δραγώνα. Σε συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή Αθέατος Κόσμος του Κώστα Χαρδαβέλλα, εξέφρασε ανοιχτά τις ακραίες εθνικιστικές του θέσεις δηλώνοντας ότι δεν θεωρεί πως υπήρξε αρμενική γενοκτονία, ούτε ότι ήταν άδικη η εισβολή στην Κύπρο.

Αυτό το πράγμα, όμως, οι συριζαίοι του jungle-report δεν το αναφέρουν! Αντιθέτως, παραθέτουν αποσπάσματα του γνωστού και μη εξαιρετέου απολογητή του σλαβομακεδονικού και τουρικού επεκτατισμού Τάσσου Κωστόπουλου του Ιού.

[απελάτης]

Ψάχνοντας να βρω ό,τι θεωρούσα απαραίτητο για να εκθέσω την γνώμη της "πατριωτικής αριστεράς", περί του ποιος μπορεί να θεωρείται Έλληνας, αλλά και μέλλος οποιασδήποτε άλλης εθνότητας, ποιο κριτήριο δηλαδή ορίζει την εθνική ιδιοσύσταση του καθενός, βρήκα κάτι έτοιμο, το οποίο, επί της ουσίας, με βρίσκει απολύτως σύμφωνο, και με απαλλάσσει απ’ τον κόπο να γράψω εγώ κάτι. Σίγουρα, δε, θα βρει σύμφωνους και τους άλλους συντρόφους της ιστοσελίδας. Άλλωστε η άποψη του άγνωστου σε μένα συντάκτη, που αναδημοσιεύω παρακάτω (το έθνος ορίζεται απ' την εθνική συνείδηση) τυχαίνει να είναι και η μαρξιστική θέση, εκφρασμένη περιεκτικά και με σαφήνεια απ’ τον Λένιν, στις μελέτες του για το «εθνικό ζήτημα». Ίσως η περεταίρω συζήτηση διευκρινίσει κάποιες άλλες πλευρές, ειδικά αυτές που σχετίζονται με τους αφορισμούς που μας σερβίρει η κυρία ντιρί-ντιρί και ο νεοταξίτικος συρφετός των ομοίων της.

Περί Ελλήνων και μη Ελλήνων

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου

Αφορμή του παρόντος εκτός της ανάγκης πληρώμης του Χωροδεσπότη μου σε είδος… ήτοι άρθρα για τη φιλοξενία που παρέχει στα άρθρα μου, είναι η συζήτηση περί πατριωτισμού και του ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι στις σελίδες της “Νοητικής Αντίστασης - www.N-A.gr”.

Το ερώτημα των κριτηρίων βάσει των οποίων κάποιος ανήκει ή όχι σε ένα έθνος δεν είναι βέβαια νέο. Η γλώσσα, η κοινή καταγωγή, η κοινή θρησκεία και η συνείδηση καθώς και συνδυασμοί τους έχουν όλα προταθεί και χρησιμοποιηθεί για να ορίσουν ένα έθνος. Σε κάποιο βαθμό όλα έχουν κάποια μικρότερη ή μεγαλύτερη αξία ως κριτήρια καθορισμού του έθνους στο οποίο κάποιος ανήκει.

Στην Ελλάδα μια αρκετά διαδεδομένη σε συγκεκριμένους κύκλους η άποψη ότι Έλληνες είναι επί το Ισοκράτειο «πάντες οι της Ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Είναι κάθε άλλο παρά δύσκολο να φανεί το σφάλμα της παραπάνω άποψης. Η Ελληνική παιδεία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων. Αφ’ ης στιγμής υπάρχουν άνθρωποι μετέχοντες της Ελληνικής παιδείας οι οποίοι ανήκουν σε τρίτα έθνη και προφανώς δεν θεωρούν τον εαυτό τους κομμάτι του Ελληνικού έθνους η Ελληνική παιδεία δεν μπορεί να είναι επαρκές κριτήριο από μόνη της.

Στο άλλο άκρο βλέπουμε πολλούς που θέλουν να θεωρούν εαυτούς πατριώτες να χρησιμοποιούν ένα μάλλον ποιο στενό ορισμό του ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι. Σε αντιγραφή του Ηροδότου οι Έλληνες χαρακτηρίζονται από το «όμαιμον, το ομόγλωσσον το ομόθρησκον και το ομότροπον». Ή κατ’ αυτήν για να είναι κάποιος Έλληνας πρέπει οπωσδήποτε να είναι πρώτον Ελληνικής καταγωγής, να μιλά τα Ελληνικά σαν μητρική γλώσσα και φυσικά να πιστεύει τη μια θρησκεία του έθνους.

Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα φρεναπάτη. Κατ’ αυτήν Έλληνας δεν είναι ο Έλληνας στη συνείδηση αν του λείπει κάτι από τα παραπάνω. Ήτοι ο “μη Έλλην” σε κάποιο από αυτά δεν μπορεί να είναι Έλληνας παρά το ότι αισθάνεται και θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα;

Πρωτεύον μαθαίνουμε το “όμαιμον” του Ηρόδοτου. Κατά συνέπεια οι Τουρκόκρητικοι, αμιγώς Ελληνικής καταγωγής στη συντριπτική τους πλειοψηφία και φανατικοί Τούρκοι αφού έχουν το “όμαιμον”…και το “ομόγλωσσον” είναι πιο Έλληνες απ´ ότι οι καταγόμενοι από εξελληνισμένες οικογένειες μέσα στην πορεία των αιώνων. Σπουδαία αρχή. Φυσικά το όμαιμον το διέθεταν επίσης και οι γενίτσαροι και εξακολουθεί να το διαθέτει σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας που προέρχεται από τους εξισλαμισμένους Ελληνικούς πληθυσμούς. Ή μήπως πιστεύουμε ότι κάθε κάτοικος της σημερινής Μικράς Ασίας είναι απόγονος των 200,000 Τούρκων εισβολέων του 11ου αιώνα και μόνο;

Ας πάρουμε λοιπόν τον παραπάνω ορισμό στη λογική του κατάληξη και ας δούμε ποιος μένει ότι είναι Έλληνας.

Θα ξεκινήσουμε από το ομόγλωσσο καθώς είναι ευκολότερο να διακριθεί… χωρίς γενετικό έλεγχο. Οι Σλαβόφωνοι σαν τον Καπετάν Κώττα που αποτελούσαν γύρω στο μισό Ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας πριν τους Βαλκανικούς πολέμους κόβονται άμεσα. Εξαιρετική αρχή. Οι Βούλγαροι κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα και οι Σκοπιανοί σήμερα ισχυριζόντουσαν και ισχυρίζονται το ίδιο. Οι Τουρκόφωνοι σαν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Καππαδοκίας και της κεντρικής Μικρας Ασίας ή κάποιους αντάρτες της Ανατολικής Μακεδονίας κάπου 2 γενιές πριν από μας επίσης κόβονται.

Οι Σουλιώτες, οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες οι οποίοι ως Αρβανίτες μιλούσαν… αρβανίτικα ή για να θυμηθούμε τις πηγές του 19ου αιώνα “εις άπταιστον Αλβανική” αντί για ελληνικά έτσι θα πρέπει επίσης να τους διαγράψουμε από Έλληνες. Και φυσικά αφού αρχίσαμε σε αυτό τον σοφό δρόμο θα διαγράψουμε τους Αρβανίτες γενικά τους Βλάχους και όλους τους Έλληνες τις διασποράς που για τον ένα ή άλλο λόγο δεν έχουν σαν μητρική γλώσσα τα Ελληνικά. Που ακούστηκε Έλληνα της Μελβούρνης να δεχθούμε σαν Έλληνες τα παιδία και τα εγγόνια σου στην Αυστραλία που μιλάν αυστραλιανά αγγλικά για πρώτη τους γλώσσα;

Το “ομόθρησκον” είναι εξίσου ενδιαφέρον σήμερα. Ομόθρησκον ως προς τι; Την αρχαία θρησκεία; Την ορθόδοξη εκκλησία; Κάτι άλλο; Θα θεωρήσουμε ότι το κομμάτι αυτό του ορισμού χρησιμοποιεί ως κριτήριο την πίστη στη ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία. Αυτό είναι μια βολική αρχή. Στο κάτω κάτω η μεγάλη πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων ισχυρίζονται ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.

Συνεπώς θα πάψουμε να θεωρούμε Έλληνες τους δωδεκαθεϊστές, τους άθεους, τους καθολικούς στο Αιγαίο, τους Έλληνες της κάτω Ιταλίας και κάθε Έλληνα της διασποράς ή της κυρίως Ελλάδας που δεν είναι αμιγώς ορθόδοξος. Για τους τυχόν Πόντιους μουσουλμάνους που έχουν απομείνει πίσω στον Πόντο ούτε συζήτηση βέβαια. Τούρκοι Τούρκοι! Για τους Πομάκους δεν υπάρχει πρόβλημα. Τους… κόψαμε ήδη απ’ τη γλώσσα ως ομιλούντας την πομακική.

Με τους δωδεκαθεϊστές δημιουργείται βέβαια ένα μικρό πρόβλημα. Αν τους κόψουμε γενικά τότε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι παύουν να είναι και τόσο πρόγονοι αφού πάψαμε να τους θεωρούμε Έλληνες. Αν κάνουμε το αντίστροφο που στο κάτω κάτω έχει τη λογική του τότε δεν μένουν ούτε 100,000 Έλληνες στον κόσμο σήμερα. Αλλά σε κάθε περίπτωση μα το Δία και την Παναγία δεν μπορούμε να είμαστε ομόθρησκοι τόσο εμείς οι δωδεκαθεϊστες όσο και εμείς οι χριστιανοί. Οπότε ένας απ´ τους δύο μας πρέπει να πάψει να λογίζεται για Έλληνας. Αξιοσημείωτο δίλημμα. Μήπως να το παίξουμε κορώνα γράμματα;

Προχωρούμε στο όμαιμο. Εδώ τα πράματα δυσκολεύουν λίγο. Πόσο παλιά πρέπει να πηγαίνει αυτό το όμαιμο και πόσοι ξέρουν το γενεαλογικό τους δέντρο αρκετά παλιά για να το ξέρουν; Αλλά και πάλι η κοινή λογική αρκεί. Προφανώς οποιοσδήποτε καταγόμενος από εξελληνισμένες οικογένειες ή εθνικές ομάδες δεν μας κάνει αφού εξ ορισμού δεν είναι Ελληνικής καταγωγής. Οι απόγονοι των φιλελλήνων σαν τον Κωσταντίνο Σμολένσκη νικητή του Βελεστίνου το 1897 Έλληνες; Ο Λορένζος Μαβίλης που άφησε την τελευταία του πνοή στο Μπιζάνι; Φευ της αμαρτίας.

Ο Κρητικός κύριος, συγγνώμη, ο κάτοικος Κρήτης κύριος που προσυπογραφόταν “Βιντσενζος είν’ ο ποιητής και τη γενιά Κορνάρος” στον Ερωτόκριτο ή κάποιος Ιωάννης Καποδίστριας; Σε ουδεμία περίπτωση όπως και κάθε άλλη ιταλικής καταγωγής Ελληνική οικογένεια. Οι απόγονοι των Βαυαρών του Όθωνα σαν κάποιο κύριο Νιδέρ ο οποίος οδήγησε τα Ελληνικά στρατεύματα από τη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία ως την Ουκρανία και τη Ρουμανία; Ουδεπόποτε. Ή για να πάμε λίγο παλιότερα τι θα κάνουμε με όλους αυτούς τους εξελληνισμένους Αρμένιους του Βυζαντίου, σαν μια κάποια οικογένεια Κουρκούα [1] , κάτι περίεργες ομάδες κατοίκων της Ελληνικής Μικρας Ασίας που ακούγαν στα ονόματα Ελληνογαλάται και Γοτθογραίκοι, τους απογόνους των δούλων των αρχαίων Ελληνικών πόλεων και κάθε άλλη αλλογενή ομάδα που εξελληνίστηκε στην πορεία του χρόνου; Προφανώς το “όμαιμον” δεν καλύπτεται ούτε από αυτούς ούτε από τους απογόνους τους.

Πώς μπορεί ένας ακραιφνής Αιτωλός Ευρυτάνας σαν τον γράφοντα και κάποιος απόγονος εξελληνισμένων Κελτών της Μικράς Ασίας να είμαστε όμαιμοι; Αδύνατον των αδυνάτων. Μαθαίνω επίσης ότι κάποτε στην Κύπρο εκτός από Ελληνικές υπήρχαν και μια δύο Φοινικικές αποικίες. Τέρμα το “ομαιμον” και με σας κύριε Χωροδεσπότα αν δεν μου φέρετε αποδείξεις της γενεαλογίας σας μέχρι των Μυκηναϊκών χρόνων που να μην έχει καμία επαφή με την Ιδαλία [2]. Για το Κίτιο δεν το συζητώ καν. Για τους Ετεοκυπρίους θα αποφασίσω αναλόγως των λοιπών στοιχείων. Και κάπου εδώ το κυνήγι του φαντάσματος του “όμαιμου” αγγίζει το γελοίο.

Όποιος θέλει ας προσπαθεί να ορίζει ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι με το «όμαιμον, ομόγλωσσον και ομόθρησκον» αποκλειστικά. Μετά μπορεί να αρχίσει να ψάχνει για τους άλλους 10 Έλληνες του εαυτού του εξαιρουμένου που να μπορούν να περάσουν μια αρκετά αυστηρή εφαρμογή των κριτηρίων. Και φυσικά κατά πόσον ο ίδιος τα περνά.

Ο γράφων θα κρατήσει το ομότροπον. Και το όμαιμον και το ομόγλωσσον έχουν την αξία τους μέσα σε λογικά πλαίσια καθώς ο κορμός ενός έθνους με όλες τις τυχόν προσθήκες μέσα στο χρόνο γενικά χαρακτηρίζεται από κοινή καταγωγή και συνήθως κοινή γλώσσα [3].

Αλλά πρώτο και τελευταίο κριτήριο είναι το κατά πόσον κάποιος έχει Ελληνική εθνική συνείδηση. Αν ο ίδιος πιστεύει ότι είναι Έλληνας και κομμάτι του Ελληνικού Έθνους. Αν δεν το πιστεύει ούτε η γλώσσα ούτε η καταγωγή ούτε οτιδήποτε μπορεί να τον μετατρέψει σε Έλληνα. Και αν το πιστεύει ποιός είναι αυτός που θα είχε το θράσος να πει το αντίθετο;

[1] Καθώς ο γραφών διατηρεί τις αμφιβολίες του κατά πόσον η πλειοψηφία τον αναγνωστών του άκουσε ποτέ το όνομα της οικογένειας πολλώ δε μάλλον ξέρει τα μέλη της πας ο ενδιαφερόμενος ας ψάξει ποιος ήταν και τι έκανε ο Ιωάννης Κουρκούας. Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι τουλάχιστον θα έχουν ακούσει το άλλο σημαίνον μέλος της οικογένειας που ακούει σε όνομα Ιωάννης Τσιμισκής.

[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Idalion

[3] Συνήθως καθώς υπάρχει και το παράδειγμα των Ελβετών που μιλάν όχι μία αλλά 3 γλώσσες…

http://www.noitikiantistasis.com/wordpress/?cat=16&paged=2

[Επισκέπτης]

Το ελληνικό παράρτημα του ψυχροπολεμικού κατασκευάσματος που ονομάστηκε Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι εξέδωσε την παρακάτω δήλωση υποστήριξης στην Δραγώνα, με 450 υπογραφές, μεταξύ των οποίων ενδεικτικά αναφέρουμε η υπογραφή του αξιότιμου κ. Βαλλιανάτου Γρηγόρη και Τρεμόπουλου Μιχάλη. Οπότε αντιλαμβάνεσθε ποια η ποιότητα των υποστηρικτών της Δραγώνα! (Πες μου ποιοι είναι οι φίλοι σου να σου πω ποια είσαι.)

Την ελεεινότερη εντύπωση όμως κάνει η έκκληση των υπογραφόντων να τεθούν εκτός νόμου κόμματα και πολίτες που κατά την γνώμη τους εκφράζουν απόψεις αντίθετες απ’ τις δικές τους και επομένως εκ προοιμίου ...«ρατσιστικές»!!! Ιδού:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) δημοσιοποιεί το κείμενο συμπαράστασης στη Θάλεια Δραγώνα μαζί με τον πλήρη κατάλογο των 450 πανεπιστημιακών και ανθρώπων του πνεύματος που το προσυπέγραψαν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2009.

Παράλληλα επισημαίνει ένα πλήρως τεκμηριωμένο κείμενο του Jungle Report για τις καθ’ ολοκληρία ψευδείς αναφορές στο βιβλίο της από τα ηγετικά στελέχη του ΛΑΟΣ και τους συνοδοιπόρους τους εντός και εκτός Βουλής: http://jungle-report.blogspot.com/2010/01/blog-post.html με παραπομπές σε συνεντεύξεις – απαντήσεις της ίδιας και άρθρα τρίτων.

Στα τελευταία αξίζει να προστεθεί και σημερινό άρθρο του Καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100062_03/01/2010_385505 για την ανάγκη δημιουργίας «συνταγματικού τόξου» στην Ελλάδα που να αποκλείει ρατσιστικά κόμματα και ομοϊδεάτες. Το ΕΠΣΕ αισθάνεται ικανοποίηση γιατί γίνεται σήμερα ευρύτερα δεκτή μια ιδέα που προωθούσε από το 2002, όταν άρχισε να εμφανίζεται ασταμάτητα η ακροδεξιά στα ΜΜΕ με συνομιλητές όλα τα άλλα κόμματα, με αποτέλεσμα η ακροδεξιά να αποενοχοποιηθεί, να μπει στην Ευρωβουλή και στη Βουλή και αν συνάψει συμμαχίες με όλα τα άλλα κόμματα στις δημαρχικές και νομαρχιακές εκλογές του 2006.»

Ακολουθούν οι υπογραφές.

[Παύλος]

[quote:23e2094b4a="Μιχάλης"][quote:23e2094b4a="Απελάτη."][quote:23e2094b4a="απελάτης"][quote:23e2094b4a="ο Κύριε.."]δέν χρειάζεται να έχετε πάντα δίκαιο.