[Βαστίλλη]

Ποιός είναι ο ΝΤΑΝΤΟΝ; Ξέρει κανείς;
Μήπως είναι καμιά τσεγκεβαρική-πατριωτική περσόνα του νεοταξίτη Βήχου ίσα-ίσα για να σπάει η μονοτονία του Καφενέ και να προσελκύεται ο αντίλογος;

http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=185563

[ζωντανός]

Το κείμενο αυτό το έχουν βάλει και στο Ρεσάλτο.
Με τον βομβαρδισμό της Σερβίας είχαν σημειωθεί κάποιες συσπειρώσεις και ο Θύμιος συμμετείχε σε εκείνο το χώρο, στηρίζοντας νομίζω και το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ που ήταν το μόνο που κρατούσε μια κάποια αξιοπρεπή στάση απέναντι στον επελαύνοντα ευρωνατοϊσμό.
Άρχισαν και συζητήσεις θίγοντας το θέμα της Νέας Τάξης και όταν ορισμένοι άρχισαν να συμφωνούν με τον "εθνικιστή" Θύμιο, όπως τον αποκαλούσαν οι "αντιρατσιστές" διαφωνούντες, πήγαν να αρχίσουν τις καρεκλιές μεταξύ τους.
Πριν φτάσουν να ανοίξουν τα κεφάλια τους ο Θ. προτίμησε να αποχωρήσει γιατί όπως πήγαινε το πράγμα θα διασπώντουσαν στα δύο (και καλλίτερα να το έκανε), κι έτσι εκείνοι μπόρεσαν και συνέχισαν ενωμένοι για να καταλήξουν ένδοξα στον Αλαβάνο.

Ο Θύμιος σήμερα χαιρετίζει αυτη την στροφή, αν και λογικά δεν θα πρέπει να τρέφει καμιά ελπίδα γι' αυτούς.

[Γαβριάς]

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες.


Και κάτι τέτοιοι είναι τελικά οι χειρότεροι. Όσοι αναγκάζονται (αφού πρώτα σου έχουν βγάλει το Χριστό) να παραδεχτούν μια αλήθεια -και να θριαμβολογήσουν καλά-καλά λες και είναι αυτοί οι εφευρέτες εγκέφαλοι- το κάνουν περισσότερο για να καταστούν προνομιούχοι σε σύγκριση με τούς απόλυτα "καμμένους" αμερικανόδουλους.

Ακριβώς έτσι είναι και οι "πατριωτικοί" "αριστεροί" δημοσιογράφοι των γνωστών εφημερίδων. Κατά καιρούς τούς πιάνει μια έξαρση ειλικρίνειας και ρήξης με την "αριστερά", όταν παραχοντραίνει το πράγμα, στην ουσία δεν λένε και τίποτα το ιδιαίτερο, καμιά σπόντα πετάνε, κι άμα τούς ζητήσεις να τα συνθέσουν όλα όσα έχουν σποραδικά παραδεχτεί κάνουν αμέσως δέκα βήματα πίσω και δηλώνουν "αντιρατσιστική" νομιμοφροσύνη.

Παίζουν την κολοκυθιά. Λειτουργούν ως άλλοθι, μέσα στο ίδιο το άλλοθι της "αριστεράς", μόνο και μόνο για να την διασώζουν όταν αυτή το παραχέζει το πράγμα.


Είναι απλό: Πεθαμένος και κλάσιμο είναι πράγματα ασύνδετα.

[vngelis]

Σε αλλο αρθρο σε αλλο τμημα της ιστοσελιδας που μου παρεθεσες κοιτα τι βρηκα.
Οι ιδιοι γραφουν τι θα γινει εαν φυγουμε απ'την ΕΕ. Θα επιστραφουν τα συνορα!!! Δεν υπαρχει χειροτερο πραγμα προφανως...

[Γαβριάς]

Συνονόματε Βαγγέλη, εσύ καλά έκανες κι έβαλες το κείμενο, τα ντοκουμέντα μένουν.
Προσπαθούν να ξεπλυθούν; Πολύ πιθανό. Δεν εξηγείται κι αλλιώς.
Γιατί για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, νά, πόσο πολύτιμες υπηρεσίες προσφέρουν στον κακούργο (άτιμη κενωνία) καπιταλισμό:

ΚΥΝΗΓΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΞΗΓΓΕΙΛΕ Ο Γ. ΚΑΜΙΝΗΣ ΑΝ ΕΚΛΕΓΕΙ ΔΗΜΑΡΧΟΣ

http://www.epohi.gr/portal/koinonia/7818-2010-09-27-01-49-07


Βλαστημάνε το "σάπιο το Σύστημα" (μάνα γιατί με γέννησες) αλλά στην πράξη το στηρίζουνε με χέρια και με πόδια.
Πουλάνε "αντικαπιταλιστιλίκι" αλλά άμα λάχει για γκέτο και ξεφτίλα μεροκάματα είναι απαράμιλλοι ταχυδακτυλουργοί και αβανταδόροι του πιο σάπιου και βαθέος καπιταλιστικού μεσαίωνα.
Σού βγάζουνε ακόμη και τον Καμίνη, αυτόν τον αμερικανογεννημένο και αμερικανοθρέμμένο "πολυπολιτισμικό" νεοταξίτη που ακούει γκέτο και δουλεμπόριο και "ανοιχτά σύνορα" και λιώνει από ηδονή, ως ...ρατσιστή και διώκτη λαθρομεταναστών!!!


Συμπέρασμα: ο πεθαμένος ΔΕΝ κλάνει.

[vngelis]

Απτη μια λεει ο Σταθης οτι ο κοσμος ειναι απτα αριστερα της Αριστερας αλλα απτην αλλη χαιροταν που πηρε 2% στις προσφατες εκλογες η Ανταρσυα. Οταν φτασει τα 12% του ΚΚΕ τι θα γινει λοιπον?

Ο κοσμος απειχε απτο κατοχικο τσιρκο του ΕΕ-ΔΝΤ και ολα τα κομματια της Αριστερας κατεβηκαν μην τους λειψη κανενα εκλογικο κοκκαλακι. Οταν τρεφεσαι απτο συστημα σαν πολιτικη οργανωση δεν εχεις και μεγαλα κινητρα να πας κοντρα. Και το εδειξαν. Ολοι χαρουμενοι ειταν την επομενη των εκλογων. Ουτε ενας δεν ειπε οτι ειναι παρανομες αφου δεν ψυφισε κανεις....

[Μέγας είσαι Κύριε!]

Θαύμα! Θαύμα!

Ο τυφλός βρήκε το φώς του!

[vngelis]

Δεν διαφωνο Γαβρια...

Προσπαθουν να επιβιωσουν την ιδια ωρα που ζητανε την ανευ ορο εισαγωγη εκατομμυριων αφου ακομα μιλανε για 'ρατσιστικα' συνορα και νομους. Η επιβιωση αυτη ειναι μια ταση οπου αναγκαζονται λογω των περιστασεων να το παιξουν τωρα ...εθνικιστικα, δηλαδη να γλειψουν εκει που προηγουμενα εφτυναν. Αυτο θα φερει ρηξεις μεσα στους κολπους τους και δεν νομιζω οτι δεν πρεπει να τους βοηθησουμε στην διαλυση αφου ο κυκλος των ανοικτων συνορων και τον ελεγχο τις οικονομιας δεν συμβιβαζεται, ουτε ο λαθρομεταναστευτικος εποικισμος με εργατικες κατακτησεις. Δεν μπορεις να φανεις αλλο οτι υποστηριζεις τις μηδαμινες κατακτησεις που εμειναν την ιδια ωρα που συνεχιζονται να ερχονται εκατονταδες χιλλιαδες εποικοι. Γινεσαι γελοιως.

Το ουσιωδη παντως σε ολα τα ζητηματα ειναι οτι αποφευγουν παντα αναφορα στην Αμερικη το μοντελο για το οποιο ζουν και τοσα χρονια αντιγραφουν.

[Γαβριάς]

Το κείμενο μού προκάλεσε εμετό. Αυτοί τούς πήρε 20 χρόνια για να ανακαλύψουνε τώρα την Αμερική.
Διαπραγματεύονται ακόμη αν η έξοδος από το ευρώ είναι ..."εθνικισμός". Όταν το πρωτάκουσα πριν κάτι μήνες νόμιζα ότι ήταν "ειρωνία". Κι όμως η "αριστερά" είχε (και έχει) το θράσος να το έχει θέσει έτσι!

¿σπου να καταλάβουν (που μια χαρά καταλαβαίνουν αλλά τέλος πάντων) και τί άλλο δεν αποτελεί "εθνικισμό" θέλουν άλλα 40 χρόνια. Μέχρι τότε θα έχει γίνει πυρηνικός, θα έχει ανακαλυφτεί και πάλι η φωτιά, ο τροχός και ο ανθρωπότητα θα εφευρίσκει ξανά το αεροπλάνο.
Και τότε αυτοί θα ξαναβγούν να γράψουν θριαμβευτικά άρθρα σαν τούτο δώ που θα οδηγούν στο δεύτερο βήμα (αν πούμε ότι αυτό είναι το πρώτο) ή εν ανάγκη άρθρα μεταμέλειας.

Είναι ξωφλημένοι όσο μυαλό και να επιδείξουν ότι έβαλαν. Δεν νομίζω ότι έχει αξία να ασχολείται κανείς. Σημασία έχουν τα εκατομμύρια του κόσμου εδώ και τα δισεκατομμύρια στην Ευρώπη και τον πλανήτη. Και όχι μια "τάση" διανοουμένων που κονταροχτυπιέται μέσα στην γκρούπα της με μιαν άλλη με αντικείμενο το αυτονόητο. Ο "λαουτζίκος" είναι πολύ πιο μπροστά απ' αυτούς, βιωματικά και με το ζόρι, και όχι με την πολυτέλεια της θεωρίας και της πολυλογίας...

Σιγά τ' αυγά. Βαρίδια είναι. Ο κόσμος έχει μεγαλύτερη δυναμική.

Η "αριστερά" στην Ελλάδα είναι πεθαμένη από το '89 και μετά.

Κλάνει ο πεθαμένος;

[vngelis]

Ευρωπαϊσμός ή διεθνισμός;

Του Στάθη Κουβελάκη, από την "Εποχή", 21.11.2010

Υπάρχουν φορές που οι διαφωνίες δεν αφορούν τόσο τις απαντήσεις που δίνονται σε ένα ερώτημα αλλά το ίδιο το ερώτημα. Κάτι παρόμοιο πιστεύω ότι συμβαίνει με την περίπτωση του φίλου και συντρόφου Τάκη Μαστρογιαννόπουλου (ΤΜ) στο άρθρο του με τίτλο « Οι εθνικές και διεθνείς πλευρές της κοινωνικής ανατροπής » (« Εποχή », 7 Νοεμβρίου 2010). Απαντώντας σε προηγούμενο κείμενό μου στα « Ενθέματα » (« Αυγή », 10 Οκτώβρη 2010), ο ΤΜ αναφέρει ως « φλέγοντα και επίδικα ζητήματα της συγκυρίας”, το «μεταβατικό πρόγραμμα, τη στάση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ”, και, τέλος, το “ιδιαίτερα σημαντικό » θέμα της “σχέσης του εθνικού με το διεθνές”. Και διευκρινίζει αμέσως ότι “εξάλλου με αυτό το τελευταίο θα ασχοληθώ”. Μπορούμε όμως να έχουμε σήμερα, εντός της Αριστεράς, μια πολιτική, και όχι αφηρημένα ακαδημαϊκή, συζήτηση για τη σχέση του εθνικού με το διεθνές χωρίς να δίνουμε κεντρική θέση ακριβώς σ’αυτά τα « φλέγοντα και επίδικα ζητήματα της συγκυρίας”, όπως τα χαρακτηρίζει ο ΤΜ, που είναι το χρέος, ο ρόλος της ΕΕ, η λειτουργία της ευρωζώνης;

Ας μιλήσουμε για την ιστορία...

Κατ’αρχήν, ο ΤΜ φαίνεται να πιστεύει πως ναι, και αφιερώνει τα δύο τρίτα του κειμένου του σε μια ιστορική αναδρομή για να στηρίξει την προφανή, κατά την γνώμη μου, θέση ότι οι επαναστατικές (αλλά και οι αντίστροφες αντεπαναστατικές) περίοδοι των νεώτερων χρόνων είχαν πάντα μια διεθνή διάσταση. Κατ’αρχήν ευρωπαϊκή, το 19ο αιώνα, και όλο και πιό παγκόσμια τον 20ο. Ετσι λοιπόν, γράφει ο ΤΜ, “η ανυπαρξία ευρωπαϊκού λαού, ουδόλως εμπόδισε την ευρωπαϊκή επανάσταση να εμφανιστεί, κατά περιόδους”. Ούτε, μπορούμε να προσθέσουμε, η ανυπαρξία “παγκόσμιου λαού” εμπόδισε, το 1968, “ένα παλιρροϊκό κύμα”, σύμφωνα με τα λόγια του ΤΜ, να “συγκλονίσει όχι μόνο την Ευρώπη αλλά και τον κόσμο ολόκληρο”.

Ο διεθνής χαρακτήρας των επαναστατικών δυναμικών δε σημαίνει ότι τα υποκείμενά τους είναι ενιαία σε διεθνές επίπεδο, δηλαδή “υπερεθνικά”, με την αυστηρή έννοια του όρου. Σημαίνει όμως ότι στην ταξική πάλη το εθνικό επίπεδο αρθρώνεται με το διεθνές. Η διατύπωση των Μαρξ και Ενγκελς στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος επί του θέματος είναι η γνωστή διάκριση μεταξύ “μορφής” και “περιεχομένου”: “ο αγώνας του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν κι όχι στο περιεχόμενο, είναι στη μορφή κατ’αρχήν εθνικός. Το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει φυσικά πριν απ’όλα να τελειώσει με τη δική του αστική τάξη”. Και παρ’όλο τον προφητικό τρόπο με τον οποίο το Μανιφέστο αναγγέλει την έλευση της “παγκόσμιας αγοράς’, την συνακόλουθη “εκμηδένιση των εθνικών βιομηχανιών” και την “ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών”, στο καθαυτό πολιτικό επίπεδο, η εθνική “μορφή” της πάλης του προλεταριάτου κρίνεται ως καθοριστικής στρατηγικής σημασίας: “το προλεταριάτο, υποχρεωμένο κατ’αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να εξυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο σε έθνος, είναι κι αυτό το ίδιο εθνικό, αν και καθόλου με την έννοια της αστικής τάξης”.

Αν λοιπόν η προοπτική της επανάστασης λοιπόν είναι διεθνής, η επαναστατική κρίση και το κεντρικό της επίδικο, δηλαδή η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, κρίνονται σε εθνικό επίπεδο. Για να το πούμε διαφορετικά, το εθνικό επίπεδο δεν αντιπαρατίθεται αλλά αποτελεί αντίθετα την αναγκαία διαμεσολάβηση για την ανάπτυξη του διεθνούς περιεχομένου της ταξικής πάλης. Γι αυτό και χωρίς όντως την παραμικρή “εθνική μονομέρεια ή στενά εθνικό προσανατολισμό”, όπως ορθά επισημαίνει ο ΤΜ, οι Μαρξ και Ενγκελς είχαν συγκεκριμένες εθνικές στρατηγικές και θέσεις, αρχίζοντας από την ίδια τους τη χώρα. Στο Μανιφέστο δηλώνουν ότι “οι κομμουνιστές στρέφουν κυρίως την προσοχή τους στη Γερμανία”, και θα υποστηρίξουν με πάθος, καθ’όλη τη διάρκεια της επανάστασης του 1848, αλλά και σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους, την εθνική ενοποίηση της Γερμανίας, το πρώτο από τα 17 αιτήματα που διατυπώνει η Ενωση των Κομμουνιστών αμέσως μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης του Μάρτη στο Βερολίνο. Εξ’άλλου, όταν ο επιτιθέμενος Βοναπάρτης ο Τρίτος αρχίζει το γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870, οι Μαρξ και Ενγκελς θα πάρουν το μέρος της Πρωσίας, όσο η Πρωσία βρίσκεται σε αμυντική θέση και οι εχθροπραξίες διεξάγονται στο έδαφός της. Κάτι που θα τους οδηγήσει σε (προσωρινή) διακοπή των σχέσεών τους με τους Γάλλους σοσιαλιστές, και σε μόνιμη ρήξη με τον Μπακούνιν, που ασταμάτητα τους κατηγορεί για « γερμανικό εθνικισμό » και « πανγερμανισμό ».



… αλλά και για την ταμπακιέρα

Δε νομίζω ότι υπάρχει διαφωνία σε αυτά τα σημεία με τον ΤΜ, ο οποίος εξ’άλλου δέχεται τον καθοριστικό ρόλο του εθνικού επίπέδου στη διαμόρφωση των ταξικών συσχετισμών, αν και εισάγει μια ισχυρή δόση απροσδιοριστίας όταν προσθέτει ότι “η εκτεταμένη καπιταλιστική διεθνοποίηση απαιτεί όλο και περισσότερο διεθνείς λύσεις”. Μήπως μ’αυτό εννοεί, όπως ας πούμε ο Τόνι Νέγκρι και οι ιδεολόγοι της ονομαζόμενης “παγκοσμιοποίησης”, ότι η διεθνοποίηση του κεφαλαίου καταργεί το ρόλο των εθνικών κρατών; Η συζήτηση αυτή έχει θαρρώ ήδη γίνει, και σίγουρα μπορούμε να τη συνεχίσουμε, αλλά δεν είδα να διατυπώνει κάποιο σχετικό επιχείρημα. Μήπως τότε εννοεί ότι ειδικά στην Ευρώπη, λόγω ΕΕ, έχει αρχίσει μια υπέρβαση του κράτους-έθνους; Ούτε τέτοιο επιχείρημα κατάφερα να βρω στο κείμενό του, και επιπλέον θα ερχόταν σε αντίφαση με την ιστορική του θεώρηση, που δεν διακατέχεται από παρόμοιο ευρωκεντρισμό εφ’όσον τονίζει τον εντεινόμενο διεθνή και παγκόσμιο χαρακτήρα των επαναστατικών κυμάτων.

Το ερώτημα που τίθεται τότε είναι σε τι αναφέρεται ακριβώς ο ΤΜ όταν καταλογίζει σε “μια σειρά θεωρητικά και πολιτικά στελέχη της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς”, χωρίς να τα κατανομάζει, ότι ερωτοτροπούν με τον “σοσιαλισμό σε μια μόνη χώρα”, το σταλινισμό, και τον “οικονομικό ρεαλισμό”. Υποθέτω (γιατί αλλιώς γιατί να τα γράφει ως απάντηση σε κείμενό μου?) ότι αναφέρεται σε αυτά που απέφυγε επιμελώς να συζητήσει στο υπόλοιπο άρθρο του, δηλαδή στην άποψη για μονομερή στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ. Περιέργως όμως εδώ η κριτική του συγκλίνει με αυτή των αδιαμφισβήτητων εγχώριων οπαδών του σταλινισμού και του “σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα” που αποκρούουν μετά βδελυγμίας αυτήν πρόταση ως “διαχειριστική”, “κεûνσιανή” και “ανάχωμα” στην “λαϊκή εξουσία” που πρεσβεύουν οι ίδιοι και που θα τα λύσει όλα.

Ακόμη πιο περίεργο ίσως είναι ότι οι μοναδικές υπολογίσιμες δυνάμεις που έχουν διακηρύξει την ανάγκη της νέας διεθνούς στην οποία καταλήγει ο ΤΜ (ας μου επιτραπεί να επισημάνω ότι εδώ έχω προηγηθεί όπως δείχνει η συνέντευξη που έδωσα στο Πριν στις 17 Σεπτέμβρη), αρχίζοντας από τη Βενεζουέλα του Τσάβες, και σύσσωμη σχεδόν τη Λατινοαμερικάνικη ριζοσπαστική αριστερά, είναι πρωτοπόροι υποστηρικτές της μονομερούς στάσης πληρωμών και της ανάκτησης των εργαλείων για εθνικά ανεξάρτητη οικονομική πολιτική, προωθώντας ταυτόχρονα τη συνεργασία και την ολοκλήρωση του νότιου κώνου της ηπείρου σε αντινεοφιλελεύθερες βάσεις. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινείται και το διεθνές δίκτυο για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM), με επικεφαλής το στέλεχος της 4ης Διεθνούς Ερίκ Τουσέν, που θεωρεί ότι έφθασε η στιγμή για μια δημιουργική μεταφορά της λατινοαμερικάνικης εμπειρίας στην Ευρώπη. Αλλά και τάσεις του τροτσκιστικού χώρου κινούνται πλέον σ’αυτό το πλαίσιο όπως φαίνεται από το σημαντικό κείμενο του θεωρητικού και ηγετικού στελέχους του βρεταννικού SWP Αλεξ Καλλίνικου στο τελευταίου τεύχος του κομματικού περιοδικού International Socialism Journal . Κάνοντας εκτενείς αναφορές στη δουλειά του Κώστα Λαπαβίτσα και στην ελληνική περίπτωση, ο Καλλίνικος επιχειρηματολογεί υπέρ της μονομερούς στάσης πληρωμών και της εξόδου από την ευρωζώνη, αντικρούοντας λεπτομερώς την απόψη ότι τέτοια αιτήματα είναι “εθνικιστικά”.

Γιατί άραγε όλοι αυτοί οι κατά τα άλλα αποκλίνοντες σε πλήθος θέματα αριστεροί να συγκλίνουν ακριβώς σε αυτήν την ατζέντα ; Ισως γιατί καταλαβαίνουν κάτι που ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς αρνείται με επιμονή να δει : ότι η ΕΕ και η ευρωζώνη είναι μηχανισμοί στυγνής εκμετάλλευσης και κυριαρχίας των ισχυρών επί των πιο αδύναμων. Οτι, κατά συνέπεια, η ρήξη μ’αυτούς αποτελεί ταυτόχρονα αναγκαίο στοιχείο της αριστερής εθνικής στρατηγικής και διεθνιστικό καθήκον. Ή ευρωπαϊσμός ή διεθνισμός, η ελληνική ριζοσπαστική αριστερά καλείται όλο και πιο πιεστικά να επιλέξει.