patari.org :: Ανασκόπηση Θέματος - Η παραίτηση της Ελλάδας από την εθνική της κυριαρχία

Βίντκουν Κουίσλινγκ

Με τη φωτογραφική του μηχανή ανά χείρας και επιδεικνύοντας καλλιτεχνική επάρκεια και προσέγγιση που θα ζήλευαν επαγγελματίες του χώρου, ο πρωθυπουργός, κ. Γιώργος Παπανδρέου, αποθανατίζει «χωρίς ενοχές», όπως άλλωστε προέτρεψε σχετικά και τους υπουργούς του να κάνουν διακοπές, την θερινή ραστώνη.

Μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα και με τη βοήθεια του φωτογραφικού φακού, ο κ. Παπανδρέου αποτυπώνει με εξαιρετικό ενδιαφέρον την οπτική των τελευταίων ημερών συνοδεύοντας τις εικόνες που αναρτά, που είναι απόλυτα εναρμονισμένες με τη γενικότερη καλοκαιρινή ατμόσφαιρα, με εύστοχα και ευρηματικά σχόλια δίνοντας έτσι το προσωπικό του στίγμα.

Η φωτογραφική συλλογή του πρωθυπουργού αποτελείται από περισσότερα από 9.000 ψηφιακά κλικ, με το πρώτο να έχει «ανέβει» ήδη από τον Ιούλιο του 2008, τα οποία χωρίζονται σε 43 διαφορετικές θεματικές ενότητες.

Ο επισκέπτης της προσωπικής ιστοσελίδας του κ. Παπανδρέου έχει τη δυνατότητα να «ανοίξει» το ψηφιακό άλμπουμ του και να περιηγηθεί σε εικόνες (του πρωκτού------->)με έντονο κοινωνικό συμβολισμό που αφορούν, μεταξύ άλλων σε ζητήματα αλληλεγγύης, Διεθνούς Αμνηστίας και Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες.(<-------του πρωκτού)

Επιπλέον, μπαίνοντας στο «www.papandreou.gr» επιβεβαιώνεις για ακόμα μία φορά τις «πράσινες» ευαισθησίες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και την μεγάλη αδυναμία του στο ποδήλατο, ανακαλύπτοντας παράλληλα την αγάπη του για τις μηχανές «Harley Davidson», την αισθητική του αναφορικά με την καλλιτεχνική έκφραση του γκράφιτι και την ιδιαίτερη αίσθηση χιούμορ που διαθέτει.

Μία περιήγηση που έχει ως αποτέλεσμα να διαμορφώνεις μία συνολική άποψη για τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο ο πρωθυπουργός.

Βίντκουν Κουίσλινγκ

Έχει και "καλλιτεχνικές ανησυχίες". Βγάζει φωτογραφίες και τις αναρτά στο ιντερνέτι.

Λέτε κάτι τέτοιο να κατευνάσει την αντίδραση των πληβείων;
Λέτε όταν οι πεινασμένοι πάρουν φόρα για να λιώσουν την σαπίλα να συγκινηθούν από την "καλλιτεχνική ευαισθησία" του αναίσχυντου ανδρείκελου;

σύφιλη

Την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη από το κομμωτήριο που συνηθίζει να κουρεύεται ένιωσε ο πρωθυπουργός, μετά το σάλο που προκλήθηκε από το ποσό των 700 ευρώ! που πλήρωσε εκείνος, η σύζυγός του και η κόρη τους...
Σύμφωνα με πληροφορίες του Newsit, ο κ. Παπανδρέου χρόνια πελάτης στο κομμωτήριο των Βορείων Προαστίων φέρεται να τηλεφώνησε για να ζητήσει συγγνώμη για την δυσφήμιση που προκάλεσε στο μαγαζί.

Είναι εξοργιστικό, οτι δεν ένιωσε ούτε δευτερόλεπτο την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, τον οποίο καλεί συχνά - πυκνά να "ματώσει" και να "ξεβολευτεί" για να μπορέσει να σωθεί αυτή η χώρα.

Στο συγκεκριμένο κομμωτήριο πηγαίνει όλη η "καλή κοινωνία" της πολιτικής και όχι μόνο. Βρίσκεται λίγο πριν από τον Φάρο Ψυχικού.

'Οπως έγραφε η εφημερίδα, ο κ. Παπανδρέου δεν ήταν η πρώτη φορά που περνούσε το κατώφλι του πανάκριβου κομμωτηρίου.
'Ομως, σε μία από τις πρόσφατες επισκέψεις του εκεί, ο κ. Παπανδρέου είχε την ατυχία να πέσει σε μία κυρία που δεν του χαρίστηκε. Όταν τελείωσε τον καλλωπισμό της οικογένειας Παπανδρέου (κούρεμα ο πρωθυπουργός και χτένισμα η σύζυγος και η κόρη του) και ήρθε η ώρα του λογαριασμού: 700 ευρώ...

Φέρεται λοιπόν να του είπε: «Καλά, δεν ντρέπεστε να κόβετε μισθούς και συντάξεις και να δίνετε 700 ευρώ στο κομμωτήριο; Το ξέρετε ότι με 700 ευρώ ζει ολόκληρη οικογένεια τον μήνα; Εσείς φέρατε τον κόσμο σε αυτή την κατάσταση...»

Ο διάλογος που ακολούθησε ηταν απολαυστικός με τον πρωθυπουργό αρχικά να μιλάει με κοινοβουλευτικούς όρους τύπου: προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για την χώρα. Ομως, προσπάθησε να περάσει και στην αντεπίθεση ζητώντας τον λόγο από την κυρία η οποία κι εκείνη ξόδευε μια περιουσία στο κομμωτήριο για να λάβει την εξής απάντηση:

«Εγώ είμαι επιχειρηματίας και σύζυγος επιχειρηματία και δεν έχω σχέση με το Δημόσιο. Μπορώ να ξοδεύω όσα επιθυμώ, κύριε πρωθυπουργέ...»

http://www.newsit.gr

κόρακας κοράκου μάτι

http://www.youtube.com/watch?v=S6xana1oP7Q&feature=player_embedded

Μια απίστευτη καταγγελία του εργατολόγου Αλέξη Μητρόπουλου έκανε άνω κάτω την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη "Καλημέρα Ελλάδα" στον ΑΝΤ1.
Χαμός έγινε το πρωί στην εκπομπή του κ. Παπαδάκη «Καλημέρα Ελλάδα», όταν η Ελένη Καλογεροπούλου τα «βρόντηξε» και έφυγε εξαιτίας ενός σχολίου του κ. Α. Μητρόπουλου.

Κατά την διάρκεια συζήτησης για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα η κ. Καλογεροπούλου υποστήριξε ότι ο καθένας έχει προσωπική ευθύνη για αυτή.

Τότε ο κ. Μητρόπουλος πήρε τον λόγο και αναφέρθηκε σε ένα βιβλίο με την θεωρία του Σοκ, τονίζοντας ότι σε κάποιες χώρες εκπαίδευαν τους δημοσιογράφους να υποστηρίζουν ότι ο λαός έχει προσωπική ευθύνη.

Αυτό ήταν! Η κ. Καλογεροπούλου άρχισε να φωνάζει, ζητώντας τον λόγο για το σχόλιο, ενώ λίγο αργότερα έβγαλε το μικρόφωνο και έφυγε από το πλατό.

Πριν φύγει γύρισε προς το μέρος του κ. Μητρόπουλου «Κάνετε κάθε μέρα κωλοτούμπες για να μπείτε στην πολιτική και θα πείτε για μας; Ντροπή σας».

Ο κ. Μητρόπουλος ζήτησε πολλές φορές «συγνώμη», ξεκαθαρίζοντας ότι δεν ήταν προσωπικό το σχόλιο, αλλά η κ. Καλογεροπούλου τίποτα.

Αφού αποχώρησε από το πάνελ ο κ. Μητρόπουλος, ο οποίος μάλιστα σχολίασε τα λεγόμενα της κ. Καλογεροπούλου λέγοντας «Είχε δίκιο για αυτά που είπε. Θα μπορούσε να πει και χειρότερα», η δημοσιογράφος γύρισε. Παρόλα αυτά, δεν είχε καταφέρει να ηρεμήσει και μέχρι το τέλος της εκπομπής σχολίαζε συνεχώς. «Ο κ. Μητρόπουλος έχει βιλλάρα στην Φιλοθέη και θα μου πει εμένα που μένω στο πατρικό μου στον Χολαργό;», είπε.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΜΕ ΤΡΟÚΚΑΣ-ΔΝΤ.

Το θέμα όμως δεν είναι πως παρεξηγήθηκε η Καλογεροπούλου αλλά η καταγγελία..
Και κάποια στιγμή πρέπει να μάθει ο κόσμος την αλήθεια.
Όλοι θα θυμόσαστε την αποκάλυψη για τον διευθύνων σύμβουλο του ομίλου εταιρειών επικοινωνιών CIVITAS Γιώργο Φλέσσα.

Φλέσσας άκρη δεξιά παρέα με τον Χριστοφοράκο. Αριστερά ο Ισίδωρος Κούβελος σύζυγος Ντορούλας Μπακογιάννη.

Ο οποίος ομολόγησε ενώπιον της εξεταστικής για τη Siemens...ότι για μία εβδομάδα πριν την ψήφιση από τη Βουλή του μνημονίου με την Τρόικα και για τέσσερις εβδομάδες μετά είχε ανατεθεί στην εταιρεία του από ευρωπαϊκή εταιρεία δημοσίων σχέσεων EURO RSCG για λογαριασμό του ΔΝΤ,
η επικοινωνιακή προώθηση της αναγκαιότητας των σκληρών οικονομικών μέτρων, για το τι γράφεται στα μέσα και τι λέγεται από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα για τα μέτρα.

Ποιοί είναι αυτοί που τα παίρνουν?
Είναι μόνο δημοσιογράφοι?
Μήπως στην Ελλάδα έχει ξεπεράστει πια το μοντέλο του δημοσιογράφου παπαγάλου και έχει γίνει πολιτικός παπαγάλος με πρίμο τέμπο δημοσιογράφο?
Είμαι σίγουρος πως ισχύει το δεύτερο.
Πάνελ στημένα, με δημοσιογράφους που τα χώνουν στον λαό, επειδή κι αυτός "μαζί τους τα έφαγε", επαγγελματίες πολιτικοί να λένε ότι είμαστε όλοι υπεύθυνοι και πρέπει να σώσουμε την Ελλάδα κι άλλες τέτοιες μπούρδες.

http://eglimatikotita.blogspot.com/2010/12/video_16.html

"σοκ θέραπυ"

http://vimeo.com/17571031

Το The Shock Doctrine είναι το τελευταίο ντοκιμαντέρ του καταξιωμέμου σκηνοθέτη Michael Winterbottom, με συν-σκηνοθέτη τον Mat Whitecross. Βασισμένο στο ομώνυμο μπεστ σέλλερ της Naomi Klein, το The Shock Doctrine προβάλλει το επιχείρημα ότι οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» στην Αμερική έχουν σταδιακά κυριεύσει τον κόσμο μέσω της εκμετάλλευσης συγκλονισμένων από την καταστροφή ανθρώπων και χωρών. Τόσο η ταινία όσο και το βιβλίο υποστηρίζουν ότι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εκμεταλλεύονται τις φυσικές καταστροφές, τις οικονομικές κρίσεις και τους πολέμους για να επιβάλουν ριζοσπαστικές πολιτικές ελεύθερης αγοράς.

Η Klein αποκαλεί το φαινόμενο αυτό «καπιταλισμό της συμφοράς» και θεωρεί ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικός στο να σβήνει τη συλλογική μας μνήμη όσο και η ψυχιατρική θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Η ταινία αμφισβητεί κατά τρόπο ριζικό το μύθο ότι η παγκόσμια ελεύθερη αγορά έχει θριαμβεύσει βασιζόμενη στις αρχές της δημοκρατίας.

συνοπτικές διαδικασίες

[quote:48955404a8="ΓΟΥΔΙ"]http://www.youtube.com/watch?v=OGkSkzcyKDE&feature=related

Δημοσιεύθηκε: Πεμ Δεκ 23, 2010 12:44 pm Θέμα δημοσίευσης:

http://www.youtube.com/watch?v=OGkSkzcyKDE&feature=related

Δημοσιεύθηκε: Πεμ Δεκ 23, 2010 12:26 pm Θέμα δημοσίευσης:

Τελευταία, ο βολευτής της ΝΔούλας κος Πάνος Καμμένος έχει αποφασίσει να διαλαλεί σε όλους τους τόνους ότι η κυβέρνηση και η Βουλή λειτουργούν εκτός νομιμότητος και ότι το Σύνταγμα έχει παραβιαστεί. Χρειάζονταν, λέει, (και είναι αλήθεια) 180 ψήφοι για την περίπτωση εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας. Γιατί δεν παραιτείται ο ίδιος από την βουλευτική του ιδιότητα;

Δημοσιεύθηκε: Πεμ Δεκ 23, 2010 12:08 pm Θέμα δημοσίευσης: Η παραίτηση της Ελλάδας από την εθνική της κυριαρχία

ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ Κεφάλαιο από τη μελέτη του καθηγητή Γιώργου Κασιμάτη, καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Ο όρος παραίτησης της Ελλάδας από τις ασυλίες προστασίας της εθνικής κυριαρχίας της - Σύμφωνα με το άρθρο 14 (5) της Σύμβασης, το Ελληνικό Κράτος παραιτείται «αμετάκλητα καιάνευ όρων» από κάθε ασυλία που απολαύουν το ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία σε όλες τις νομικές διαδικασίες σε σχέση μετη Σύμβαση, στις οποίες (διαδικασίες) περιλαμβάνονται χωρίς περιορισμούς: η άσκηση αγωγής, κάθε δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, η κατάσχεση, η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης, η προσωρινή διαταγή και η αναγκαστική εκτέλεση σε περιουσιακά στοιχεία στην έκταση που δεν απαγορεύεται από «αναγκαστικό νόμο». Στην εξίσου δεσμευτική για το Δανειολήπτη επεξήγηση του όρου αυτού στη Νομική Γνωμοδότηση των δύο Νομικών Συμβούλων του Κράτους διευκρινίζεται ότι: «Ούτε ο Δανειολήπτης, ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία «έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο», χωρίς, όμως, να αναφέρεται η εξαίρεση του «αναγκαστικού νόμου»5. Από πρώτη ανάγνωση διαπιστώνει κανείς ότι ο όρος αυτός είναι γενικότατος, με την έννοια ότι καλύπτει όλες τις κατηγορίεςτων ασυλιών, η δε γενικότητά του είναι expressis verbis διατυπω μένη•με τη φράση δε «αμετάκλητα και άνευ όρων» αποκλείει κάθε δυνατότητα επιφύλαξης και εξαίρεσης. Τελειώνει, ωστόσο, το κείμενο του εν λόγω όρου με μια εξαίρεση της παραίτησης από κάθε είδους ασυλίας με τη διατύπωση: «στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος» (η αγγλική διατύπωση: “to the extent not prohibited by mandatory law”). Η εξαίρεση, όμως, είναι ασαφής, ενώ η σαφήνεια θα ήταν ουσιώδους σημασίας και απαραίτητη για την εφαρμογή του όρου. Ο προσδιορισμός «αναγκαστικός νόμος» δεν αποτελεί σήμερα στο ελληνικό δίκαιο νομικό όρο6. Αν ήθελε ερμηνευθεί ως «κανόνας δημόσιας τάξης», δε θα βρισκόταν περίπτωση παραίτησης από δικαίωμα εθνικής κυριαρχίας που να επιτρέπεται –αν ίσως εξαιρέσει κανείς κάποια δικονομικά δικαιώματα. Μια τρίτη εκδοχή ερμηνείας θα ήταν να θεωρηθούν «αναγκαστικός νόμος» οι αρχές και κανόνες που υπάγονται στη διεθνούς δικαίου έννοια του jus cogens7, οπότε και πάλι θα ετίθετο θέμα ανυποστάτου του εν λόγω όρου παραίτησης από δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας του άρθρου 14 (5) της Σύμβασης. Χαρακτηριστικό, πάντως, της ερμηνευτικής αμηχανίας είναι και το γεγονός ότι η εξαίρεση αυτή δεν αναφέρεται στη δεσμευτική για την Ελλάδα Νομική Γνωμοδότηση της Σύμβασης (Παρ. 4), όπου η γενικότητα της παραίτησης διατυπώνεται ακόμη σαφέστερα: «ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά» (“are immune on the grounds of sovereignty or otherwise”), η οποία και βεβαιώνεται από τους δύο Νομικούς Συμβούλους του Κράτους ότι είναι «έγκυρη, δεσμευτική και εκτελεστή». Άρα, η ρήτρα του «αναγκαστικού νόμου» είναι χωρίς περιεχόμενο; Το συμπέρασμα είναι ότι αποτελεί άμεση ανάγκη να ερμηνευθεί, αν ισχύει ή όχι η εξαίρεση και ποιο είναι το περιεχόμενό της. Η σαφής, πάντως, αναδιατύπωση του περιεχομένου της παραίτησης και η μη αναφορά της εξαίρεσης στο υπόδειγμα της Νομικής Γνωμοδότησης, που αποτελεί μέρος της Σύμβασης, καθώς και η γενικότητα του περιεχομένου των ασυλιών στο βασικό κείμενο –σε συνδυασμό και με την ασάφεια της εξαίρεσης σ’ αυτό– αποτελούν στοιχεία που καθιστούν άκρως επικίνδυνο το εύρος της παραίτησης. Η διατύπωση του εν λόγω όρου δεν αφήνει αμφιβολία ότι δεν πρόκειται για παραίτηση από συνήθεις και περιορισμένης σημασίας δικονομικές ή δικαιοδοτικές ασυλίες, όπως είναι η ετεροδικία κ.ά. Πέρα από αυτού του είδους ασυλίες, καλύπτει σαφώς και τα ουσιαστικά και τα ζωτικής σημασίας δικαιώματα, εξουσίες και γενικά εκφάνσεις του θεμελιώδους στοιχείου της έννοιας και της υπόστασης του κράτους, που είναι η κυριαρχία. Οι Δανειστές της Ελλάδας θα ήταν λογικό και σύμφωνο με το δίκαιο να έχουν τα δικαιώματα διασφάλισης και ικανοποίησης των απαιτήσεών τους που έχει κάθε ιδιώτης δανειστής του κράτους: δηλαδή τα δικαιώματα ασφαλιστικών μέτρων και αναγκαστικής εκτέλεσης κατά περιουσιακών στοιχείων του κράτους που δεν έχουν σχέση με την εθνική κυριαρχία και με απαγορεύσεις δημόσιας τάξης –όπως ισχύει σε όλες τις ευνομούμενες χώρες. Ο κύκλος των πραγμάτων αυτών είναι αρκετά ευρύς και επαρκής για την ικανοποίηση των δανειστών8. Είναι, συνεπώς, φανερό ότι ο όρος, όπως διατυπώθηκε από τους Δανειστές, έχει πολιτικό σκοπό. Με την έννοια που είναι διατυπωμένος ο όρος παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας, δεν είναι μόνο ο αυστηρότερος όρος της Σύμβασης• είναι όρος που παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές του δικαίου σε όλα τα επίπεδα: του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του εθνικού δικαίου. Όσο μπορώ να γνωρίζω, είναι όρος πρωτοφανής στις διεθνείς οικονομικές συνθήκες των σύγχρονων δημοκρατιών. Πρόκειται για όρο ο οποίος παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή σεβασμού της κυριαρχίας του κράτους•απειλεί, θέτει σε κίνδυνο και προσβάλλει στον πυρήνα τους τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ίδια την κυριαρχία και την υπόσταση της χώρας. Ο κίνδυνος καθίσταται άμεσος, αν συνδυαστεί με τον όρο της Σύμβασης, ότι οι Δανειστές, όλοι μαζί ή με συμφωνία όλων, μπορούν να μεταβιβάσουν σε τρίτη χώρα τα δικαιώματά τους από τη Σύμβαση (βλ. αμέσως πιο κάτω υπό β). Ο όρος αυτός, μέσα από την απειλή της κυριαρχίας του κράτους –έννοια της οποίας η περιεκτικότητα καλύπτει όλα τα συνταγματικά δικαιώματα και όλες τις συνταγματικές αρχές– προσβάλλει τη δημοκρατική αρχή και τα πολιτικά δικαιώματα, καθώς και τα συνταγματικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων. Ο όρος είναι, επίσης, αντίθετος προς την αρχή του κράτους δικαίου, προς την αρχή της συμβατικής ισότητας και προς την αρχή της αναλογικότητας, όχι μόνο ως υπέρμετρος και καταχρηστικός, αλλά και ως άσχετος προς το αντικείμενο της Σύμβασης, για τη διασφάλιση του οποίου τέθηκε. Τέλος είναι αντίθετος προς τη θεμελιώδη αρχή σεβασμού της πολιτείας, ως κοινωνικής, πολιτικής και νομικής οντότητας, και προς την αρχή του κράτους δικαίου, λόγω του στοιχείου καταλυτικού εξαναγκασμού και σε ανεπίτρεπτο βαθμό απειλής της ως οφειλέτη που ενέχει. Αν ο όρος ήθελε ερμηνευθεί με την ευρύτητα της διατύπωσής του, είναι, αναμφίβολα, ανυπόστατος ως αντίθετος προς τους κανόνες και τις αρχές εκείνες του διεθνούς δικαίου που αποτελούν για τη συμβατική ελευθερία jus cogens. Ειδικότερα, ως προς τη συμβατότητα του εν λόγω όρου παραίτησης από τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου που δεσμεύουν τη συμβατική ελευθερία (juscogens), πρέπει να επισημανθεί ότι η επιβολή τέτοιου όρου από κράτη-Δανειστές σε κράτος-Δανειολήπτη, ο οποίος θα βρισκόταν, κατά τη διαπραγμάτευση δανειοδοτικής σύμβασης, στην οικονομική κατάσταση που βρισκόταν η Ελλάδα κατά τη σύναψη των Συμφωνιών Δανεισμού, αποτελεί, αναμφίβολα, άσκηση οικονομικής και πολιτικής βίας και απειλή του ύψιστου πολιτειακού αγαθού, της εθνικής κυριαρχίας. Θα πρέπει, συνεπώς, να ερευνηθεί από τους ειδικούς, αν ο όρος αυτός του άρθρου 14 (5) της Σύμβασης παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 19699. Ανεξάρτητα, πάντως, από το ζήτημα συμβατότητας του εν λόγω όρου, κρινόμενος με βάση το γεγονός ότι τίθεται από κράτη μέλη της ΕΕ σε κράτος μέλος της ΕΕ, αποτελεί όρο ασύμβατο με τις αρχές της ευρωπαϊκής νομιμότητας και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. __________________________ 5 Το κείμενο του όρου της Σύμβασης έχει ως εξής: «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος». Ο όρος αυτός προσδιορίζεται επεξηγηματικά και βεβαιώνεται ως σύμφωνος με το ελληνικό δίκαιο στη Νομική Γνωμοδότηση ως εξής: «Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά (στο αγγλικό κείμενο: “are immune on the grounds of sovereignty or otherwise”), λόγω δικαιοδοσίας, κατάσχεσης – συντηρητικής ή αναγκαστικής – ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση». 6 Ο προσδιορισμός «αναγκαστικός νόμος» δεν αποτελεί νομικό όρο του ισχύοντος δικαίου. Ως επιστημονικός όρος ανήκει στην ιστορία του ελληνικού δικαίου. «Αναγκαστικοί νόμοι» ονομάζονταν σε παλαιότερα συνταγματικά συστήματα ή αυταρχικά καθεστώτα νομοθετήματα της εκτελεστικής εξουσίας, τα οποία είχαν ισχύ τυπικού νόμου. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, έχει εκλείψει η κατηγορία αυτή. 7 Σε ελληνικά κείμενα διεθνούς δικαίου (επιστημονικά και επίσημα) έχει αποδοθεί ό αγγλικός όρος «peremptory” και ο αντίστοιχος γαλλικός «imperatif » για τους κανόνες του jus cogens με τον αδόκιμο όρο «αναγκαστικός». Βλ. κριτική Χρήστου Ροζάκη, στο Κ. Ιωάννου κλπ., Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, ό.π., σελ. 239 επ. με κριτική στη σημ. 366. 8 Βλ. τη μελέτη μου: Τα συνταγματικά όρια της αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του ελληνικού Δημοσίου, Τιμητικός Τόμος του Κώστα Ε. Μπέη, Αθήνα 2003, σελ. 2717 επ. 9 Το άρθρο 4 § 2 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περιέχει την αρχή: «Όλα τα μέλη πρέπει να απέχουν στις διεθνείς σχέσεις τους από την απειλή ή τη χρήση βίας εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο που είναι ασυμβίβαστος με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών». Το άρθρο 52 της Σύμβασης της Βιέννης ορίζει: «Μία συνθήκη είναι άκυρη εάν η συνομολόγησή της προξενήθηκε με την απειλή ή τη χρήση βίας, με την παραβίαση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Το άρθρο 53 της ίδιας Σύμβασης ορίζει: «Μία συνθήκη είναι άκυρη εάν στο χρόνο της συνομολόγησής της συγκρούεται με έναν αναγκαστικό κανόνα του Γενικού Διεθνούς Δικαίου». Για την ερμηνεία των εν λόγω διατάξεων και ιδίως για το ζήτημα της απειλής οικονομικής και πολιτικής βίας, βλ. ανάπτυξη Χρήστου Ροζάκη, ό.π., § 96 και § 97, από όπου και τα παρατιθέμενα κείμενα. Ολόκληρη η μελέτη εδώ: http://www.dsanet.gr/epikairothta/mnimonio/blog/symfonia_dan_ee_dnt.pdf