[παταρίσιος]

ΠΑΡΕ ΚΑ ΛΙΓΟ ΕΝΓΚΕΛΣ:

Ο Ένγκελς για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργάτες.

«Ο ανταγωνισμός υπάρχει ανάμεσα στους εργάτες, όπως ανάμεσα και στους
αστούς. (η έμφαση του Ένγκελς)
Ο υφαντουργός που δουλεύει α’ έναν αργαλειό παλεύει ενάντια στον υφαντουργό που δουλεύει με τα χέρια. Ο χειρωνάκτης υφαντουργός, που μένει χωρίς δουλειά ή κακοπληρώνεται, παλεύει ενάντια σε κείνον που δουλεύει ή καλοπληρώνεται και προσπαθεί να τον παραμερίσει. Αυτός ο ανταγωνισμός των εργατών μεταξύ τους, με τις σημερινές συνθήκες, είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει για τον εργαζόμενο, (υπογράμμιση δική μου) είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο της αστικής τάξης ενάντια στους προλετάριους. Απ’ εδώ πηγάζουν οι προσπάθειες των εργατών να εξαφανίσουν τον ανταγωνισμό φτιάχνοντας συνεταιρισμούς, (εννοεί τα συνδικάτα. Σημ. δική μου) κι από εδώ πηγάζει η λύσσα της αστικής τάξης ενάντια σ’ αυτούς τους συνεταιρισμούς και ο θρίαμβος της κάθε φορά που τους επιβάλλει μια ήττα.
……………………….
»Σ’ αυτό τον ανταγωνισμό των εργατών μεταξύ τους υπάρχει ένας φραγμός: κανένας δεν θα δεχτεί να δουλέψει για μεροκάματο μικρότερο απ’ εκείνο που του χρειάζεται για να ζήσει. Αν είναι να πεθάνει από την πείνα, θα προτιμήσει να πεθάνει χωρίς να δουλεύει. Στην πραγματικότητα, ο φραγμός αυτός είναι εντελώς σχετικός: ο ένας έχει περισσότερες ανάγκες από τον άλλο, ο ένας είναι συνηθισμένος σε περισσότερες ανέσεις από τον άλλο. Ο Άγγλος, που μένει ακόμα λίγο πιο πολιτισμένος, έχει περισσότερες ανάγκες από τον Ιρλανδό, που ντύνεται με κουρέλια, τρώει μόνο πατάτες και κοιμάται σ’ ένα χοιροστάσιο. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον Ιρλανδό να ανταγωνίζεται τον Άγγλο και να ανάγει στο δικό του επίπεδο τον μισθό -και μαζί μ’ αυτόν και το πολιτιστικό επίπεδο- του Άγγλου εργάτη.» (Ενγκελς: Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, 1844 - η υπογράμμιση δική μου).
_____________________________________________
Ο Ενγκελς, όπως ο Μαρξ (και όλοι οι κλασικοί συνεχιστές του έργου τους) δεν έφτιαχναν φανταστικούς κόσμους στο κεφάλι τους, να ταιριάζουν στις υποκειμενικές τους προτιμήσεις και δεν πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό τους η ιδέα να «πείσουν» τους Άγγλους εργάτες ν’ ανέχονται τον ανταγωνισμό των Ιρλανδών, να δεχτούν τον μισθό του Ιρλανδού, κουρέλια για ρούχα και χοιροστάσιο για υπνοδωμάτιο, στον δικό τους τρόπο ζωής. Αντίθετα θεωρούσαν δικαιολογημένη την αντίθεση των Άγγλων εργατών στον ιρλανδικό ανταγωνισμό αλλά και τον ανταγωνισμό εισαγόμενων φτηνών εργατικών χεριών από τη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και άλλες χώρες της Ευρώπης, και έκαναν ότι μπορούσαν να την αποτρέψουν.
Ταυτόχρονα καλούσαν την αγγλική εργατική τάξη να υποστηρίξει με όλες τις δυνάμεις της τον αγώνα των Ιρλανδών για αποτίναξη της αγγλικής αποικιοκρατικής κυριαρχίας, σαν μία απ’ τις βασικές προûποθέσεις της δικής της κοινωνικής απελευθέρωσης.

[παταρίσιος]

Ο χρηστής Stelios Diamantis Κοινοποίησε σύνδεσμο

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Για τον ρόλο του ΕΠΑΜ και του Δ. Καζάκη

Από το facebook http://www.facebook.com/home.php

Μη μιλάς κύριε Διαμαντή για πράγματα που αγνοείς επειδή έτσι σε βολεύει. Ο Μαρξ όταν μιλούσε για την ενότητα των εργατών σε καμιά περίπτωση δεν εννοούσε ενότητα του απεργού εργάτη με τον απεργοσπάστη ή με τον εισαγμένο μισθοφόρο του κεφαλαίου. Εννοούσε ενότητα στον αγώνα για κοινούς σκοπούς. Δεν έχω καμιά σχέση με τον Καζάκη, ούτε θέλω να αποκτήσω, αλλά η κριτική που του ασκεί ο ανιστόρητος καθηγητής ιστορίας κ. Ευελπίδης Οικονομάκης, έχει στενή σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ και είναι σε αντίθετη στην λογική του Μαρξ. εδώ ο Ευελπίδης

Για παράδειγμα διάβασε τι έγραφε ο Μαρξ σε μια Απόφαση κατ’ εντολή του Κεντρικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Εργατών

Καρλ Μαρξ,
Λονδίνο, 4 Μαΐου 1866

ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

«Εδώ και λίγο καιρό, οι ραφτεργάτες του Λονδίνου ίδρυσαν μια γενική ομοσπονδία για να υποστηρίξουν τα αιτήματά τους εναντίον των εργοδοτών, που στην πλειοψηφία τους είναι μεγαλοκαπιταλιστές. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο ν’ ανέβουν οι μισθοί στα επίπεδα των διαρκώς αυξανόμενων τιμών των μέσων επιβίωσης αλλά να μπει ένα τέλος στην υπερβολικά σκληρή μεταχείριση των εργατών σ’ αυτόν τον κλάδο της βιομηχανίας. Οι εργοδότες κοίταξαν πως θα ματαιώσουν αυτό το σχέδιο, φέρνοντας εργάτες από το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ελβετία. Πάνω σ’ αυτό το θέμα, το Κεντρικό Συμβούλιο της Διεθνούς Ένωσης Εργατών δημοσίευσε στις βελγικές, γαλλικές και ελβετικές εφημερίδες μια προειδοποίηση, η οποία είχε πλήρη επιτυχία. Η μανούβρα των εργοδοτών του Λονδίνου απέτυχε. Αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και ν’ ανταποκριθούν στα δίκαια αιτήματα των εργατών. Έχοντας ηττηθεί στην Αγγλία, οι εργοδότες προσπαθούν τώρα να πάρουν αντίμετρα, ξεκινώντας από την Σκωτία. Σαν αποτέλεσμα των όσων συνέβησαν στο Λονδίνο, αναγκάστηκαν αρχικά και στο Εδιμβούργο να συμφωνήσουν σε μια αύξηση μισθών 15%. Την ίδια στιγμή όμως έστειλαν μυστικά στην Γερμανία ανθρώπους για να στρατολογήσουν εργάτες, ειδικά από τις περιοχές του Ανόβερου και του Μεκλεμβούργου, και να τους φέρουν στο Εδιμβούργο. Η πρώτη ομάδα έχει ήδη μεταφερθεί. Ο σκοπός αυτής της εισαγωγής εργατών είναι ο ίδιος με την εισαγωγή Ινδών κούληδων στην Τζαμάικα, δηλαδή η διαιώνιση της δουλείας. Αν οι εργοδότες του Εδιμβούργου πετύχουν, μέσω της εισαγωγής Γερμανών εργατών, να εξουδετερώσουν τις παραχωρήσεις που ήδη έχουν κάνει, αυτό θα έχει αναπόφευκτα τον αντίκτυπό του και στην Αγγλία.»
_______________________________________
Και τα έγραφε τότε ο Μαρξ. Φανταστείτε τι θα έγραφε αν ζούσε σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, δρομολογημένης αποδόμησης των εθνών και εποχή ιμπεριαλιστικής εγκαθίδρυσης παγκόσμιας διακυβέρνησης του 4ου Ευρωατλαντικού ΡΑÚΧ!