patari.org

[απελάτης]

Σφουγγάρι και μόνο σφουγγάρι στο εξωτερικό χρέος

Όταν εν έτη 2010 εξοφλούμε δάνειο της επανάστασης του 1821, αυτό από μόνο του μας λέει ότι το εξωτερικό χρέος δεν είναι κάτι σα το συνηθισμένο προσωπικό ή επιχειρηματικό χρέος ιδιώτη προς ιδιώτη, αλλά ένας τρόπος στην διάθεση των ισχυρών για να μεταβάλουν ένα ελεύθερο λαό σε δουλοπάροικο τους.

Η ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ μας δάνεισαν, λέει, κάποια δισεκατομμύρια ευρώ για να αντιμετωπίσουμε τις τρέχουσες οφειλές μας. Ωστόσο στα ταμεία του κράτους δεν μπήκε σεντς. Το δάνειο είναι μια κοινή λογιστική πράξη στο πληκτρολόγιο κάποιου υπολογιστή, που μας φορτώνει με παραπανίσιο χρέος, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι οφειλές του ελληνικού δημόσιου σε μεταγενέστερο χρόνο. Τι έδωσε όμως η κυβέρνηση του Τζέφρυ σ’ αυτή την συναλλαγή; Μόνο μια υπόσχεση ότι το ελληνικό δημόσιο θα εξοφλήσει οπωσδήποτε το παραπανίσιο κεφάλαιο και τους τόκους στις ημερομηνίες που έχουν συμφωνηθεί; Αρκούνται οι διεθνείς αιματορουφήχτρες σε συμφωνίες κυρίων; Ζήτησαν υποθήκες; Ποιες είναι αυτές; Η ΔΕΗ; Κάποια καλλικράτεια κρατίδια κατάλληλα για επικερδή εκμετάλλευση;* Ή κάτι άλλο;

Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε 500 δισ. ευρώ τοκοχρεολύσια. Στην αρχή κιόλας της επόμενης δεκαετίας βρισκόμαστε να χρωστάμε σχεδόν άλλα τόσα! 345 δισ., ενώ στο τέλος του 2011 (αν δεν εκδηλωθεί στο μεταξύ κοινωνική έκρηξη) το χρέος θα έχει ανέβει στα 392 δισ. ευρώ, τουλάχιστον! Το 2009 το 90% των δημοσίων δαπανών πήγε στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους! Το διανοείστε; Είναι δυνατό υπ’ αυτούς τους όρους να υπάρξει παραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ώστε να μην εξαρτάται από δάνεια και τοκογλύφους; Το πρώτο μέτρο που πρέπει να παρθεί για να μπει η χώρα σε τροχιά ανάκαμψης και να κερδίσει ο προδομένος ελληνικός λαός το μέλλον που του ανήκει είναι το σφουγγάρι στο εξωτερικό χρέος. Ούτε αναδιαπραγμάτευση με τους ξένους πιστωτές, ούτε «κούρεμα» στο 50% της αξίας του. Σφουγγάρι και μόνο σφουγγάρι. Μας χρωστούν δεν τους χρωστάμε. Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να συγχωρήσει αλλά μόνο να επιβάλει δικαιοσύνη στις διεθνείς του σχέσεις, βάζοντας τέλος στην αφαίμαξη δύο αιώνων απ’ τους πλανητικούς ληστές.

Φυσικά για το τωρινό κατάντημα της ελληνικής οικονομίας η κύρια ευθύνη ανήκει στους αντιδραστικούς, ξενόδουλους και ανίκανους αστούς πολιτικούς, ιδιαίτερα στους αλησμόνητους Μητσοτάκη και Σημίτη, των οποίων οι κυβερνήσεις κατέστρεψαν κι αυτήν την χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας με την πολιτική της σκληρής δραχμής στην δεκαετία του ’90, για να της καταφέρουν την χαριστική βολή με την προσχώρηση στη ζώνη του ευρώ, που στέρησε τη χώρα απ’ την δυνατότητα για εθνική νομισματική πολιτική, δηλαδή για κάποιο βαθμό προστατευτισμού απέναντι στα δυτικοευρωπαϊκά οικονομικά μεγαθήρια, στο έλεος των οποίων μας παρέδωσε προηγουμένως ο θείος Καραμανλής.
_____________________
*Κάνει εντύπωση ότι τα ΜΜΕ των ΔΟΛιων εισήγαγαν κιόλας στο λεξιλόγιο τους τον όρο «Κεντρική Κυβέρνηση». Οι ΔΟΛιοι θέλουν να υποβάλουν την έννοια ενός τετελεσμένου μετασχηματισμού του ελληνικού κράτους σε Ομοσπονδία δεκατριών Αυτόνομων Καντονίων!

[Επισκέπτης]

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ

http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/05/02/

[Όπως ο Βενιζέλος]

Ελευθέριος Βενιζέλος
Το τίμημα της χρυσής δραχμής


Η τελευταία φορά που η Ελλάδα πτώχευσε επισήμως ήταν το 1932. Οι ιστορικές αναλογίες με το σήμερα καθιστούν ιδιαίτερα διδακτική αυτή την οδυνηρή περιπέτεια του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος είχε επανέλθει θριαμβευτικά στην πρωθυπουργία το 1928, σε μια Ελλάδα που πάσχιζε να επουλώσει τη μεγάλη πληγή της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Ο Βενιζέλος συνέδεσε τη δραχμή με την αγγλική λίρα, η οποία ήταν ελεύθερα μετατρέψιμη σε χρυσό, θεωρώντας το σκληρό νόμισμα εκ των ων ουκ άνευ για την αποκατάσταση της ελληνικής αξιοπιστίας. Τα πράγματα πήγαιναν καλά μέχρι να έρθει η παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία ξεκίνησε, όπως και η τρέχουσα, από τη Γουόλ Στριτ, με το κραχ του 1929. Σταδιακά η κρίση πέρασε στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και έπληξε τη λίρα, η οποία βγήκε από τον κανόνα του χρυσού και υποτιμήθηκε κατά 35% τον Σεπτέμβριο του 1931. Ωστόσο, ο Βενιζέλος συνέχισε πεισματικά την πολιτική της σκληρής δραχμής, την οποία συνέδεσε τώρα με το δολάριο, που συμμετείχε ακόμη στον κανόνα του χρυσού.
Στο μεταξύ, η Ελλάδα βίωνε τις συνέπειες της διεθνούς κρίσης με απότομη κάμψη των εξαγωγών και των εμβασμάτων από το εξωτερικό, καθώς η Αμερική έκλεισε τη στρόφιγγα της μετανάστευσης. Το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε στα ύψη και η «σκληρή» δραχμή εκτέθηκε σε όργιο κερδοσκοπικών επιθέσεων. Για να κατευνάσει τις αγορές, ο Βενιζέλος εφάρμοσε σκληρή λιτότητα, απέλυσε δημόσιους υπαλλήλους και εκποίησε τις υποδομές σε ξένες επιχειρήσεις. Παράλληλα, ανέλαβε προσωπικά διπλωματική εκστρατεία για την εξασφάλιση δανείων από Λονδίνο, Ρώμη και Παρίσι, για να απευθυνθεί τελικά στη Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία του αρνήθηκε, ωστόσο, ουσιαστική βοήθεια, αρκούμενη σε ευχολόγια.
Στις 27 Απριλίου 1932, ο Βενιζέλος αναγκάστηκε επιτέλους να βγάλει τη δραχμή από τον κανόνα του χρυσού και να την υποτιμήσει έναντι της λίρας, ενώ λίγο αργότερα η Ελλάδα κήρυξε επίσημα παύση πληρωμών. Ενα μεγάλο απεργιακό κύμα συγκλόνιζε τη χώρα, η δύναμη των κομμουνιστών έβαινε αυξανόμενη και ο Βενιζέλος, το κύρος του οποίου είχε τρωθεί ανεπανόρθωτα, παραιτήθηκε από πρωθυπουργός δηλώνοντας ότι δεν θα επιστρέψει παρά μόνον αν ο πολιτικός κόσμος δεχόταν να ενισχύσει την εκτελεστική εξουσία και να περιορίσει την ελευθεροτυπία. Ωστόσο, η έξοδος από τον κανόνα του χρυσού και η στάση πληρωμών όχι μόνο δεν έφεραν την καταστροφή, αλλά σήμαναν την αρχή της οικονομικής αναγέννησης: Χάρη στα ισχυρά μέτρα προστατευτισμού, η Ελλάδα είχε συνολικά τη δεκαετία 1928 - 1938 τον τρίτο καλύτερο ρυθμό βιομηχανικής ανάπτυξης στον κόσμο (65%) μετά τη Σοβιετική Ενωση και την Ιαπωνία.