patari.org

[Επισκέπτης]

Ηγεσία ΚΚΕ: Το άλλοθι της πολλαπλής απάτης

Η ηγεσία του ΚΚΕ, μια και δεν έχει καμιά ελπίδα, λόγω των συνεχών ιστορικών προδοσιών της, να κερδίσει τον ελληνικό λαό, ο οποίος ανοικτά πλέον της γυρίζει την πλάτη, ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ να τον αντικαταστήσει με αλλοδαπούς δούλους, μήπως έτσι και διασωθεί…

Πιστεύει η άμοιρη ότι θα διασωθεί με το να κερδίσει κάποια εκλογικά ποσοστά από τον εκλογικό εγκλωβισμό κάποιων ταξικά και πολιτικά πρωτόγονων!!!

Όπως συνήθως κάνει τις επιθυμίες της και της φοβίες της πραγματικότητα. Οι καθυστερημένοι ταξικά και πολιτικά, οι «δούλοι», χειραγωγούνται ΠΑΝΤΑ από τους μηχανισμούς του χρήματος: Αυτό αποτελεί πλέον ΑΞΙΩΜΑ της ιστορίας…

Έτσι η ηγεσία του ΚΚΕ και όλο το «πλήθος» των αξιοθρήνητων υποπροϊόντων της συνολικής «αριστερής» αποσύνθεσης, έχουν γίνει οι πλέον «υστερικοί» (πολλοί και μίσθαρνα όργανα) των στρατηγικών επιδιώξεων του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου.

Η ηγεσία του ΚΚΕ και όλα τα σταλινογενή «απόβλητα» της σήψης, από κοινού με τα σοσιαλδημοκρατικά «απόβλητα», έχουν μετατραπεί σε «ιεροκήρυκες» των Νέων Ιδεών του πλανητικού κεφαλαίου, σε «γενίτσαρους» του κεφαλαίου.

Λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα που από πολύ παλιά υποστήριζαν οι απολογητές του νεοφιλελευθερισμού και οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις.

Πάρτε για παράδειγμα την Ελλάδα: Ο Μάνος και ο Ανδριανόπουλος ήταν οι θεωρητικοί αυτών των Ιδεών. Το καθεστώς Μητσοτάκη και Σημίτη οι πρώτοι μεγάλοι εκτελεστές αυτών των «Ιδεών».

ΣΗΜΕΡΑ: ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ. και η «Αριστερά» οι συνεχιστές!!!

Φυσικά η «αριστερά» είναι η πιο δόλια και υποκριτική.

Ενώ προωθεί στην πράξη (και την προπαγανδιστική, αλλά και την άμεση πολιτική πράξη), σταθερά και συστηματικά τα «ανοικτά σύνορα», την άλωση της χώρας από τις αλλοδαπές εισροές, καθώς και τη νομιμοποίηση και το δικαίωμα ψήφου αυτών των «λαθραίων» εισβολών, ΘΟΡΥΒΕΙ δημαγωγικά για κάποιες δημαγωγικές σκοπιμότητες αυτού του εφιάλτη: Για τις κυβερνητικές «σκούπες» ή κάποιες «διώξεις» των «λαθραίων» και των εγκλημάτων τους!!!

Δεχόμαστε και υποθάλπουμε, δηλαδή το έγκλημα της «λαθραίας» εισβολής και κατοχής, και θορυβούμε πάνω σε κάποια σκόπιμα και δημαγωγικά μέτρα: ΠΑΝΩ, δηλαδή, στις συνέπειες και κάποια ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ συμπτώματα αυτού του ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ που στηρίζουμε και νομιμοποιούμε…

Αν αυτό δεν είναι έσχατος στρουθοκαμηλισμός και αβυσσαλέα υποκρισία τότε τι είναι;

Τα «ανοικτά σύνορα», η εισβολή και σχεδόν κατοχή της χώρας μας από πλήθη αλλοδαπών (νομίμων και «λαθραίων) δημιουργούν εφιαλτικές κοινωνικές συνθήκες και γιγάντια κύματα λαϊκής οργής. Οι κυβερνήσεις και τα επιτελεία του κεφαλαίου για να εξαπατήσουν και να μετατοπίσουν το έγκλημα που δημιούργησαν προβαίνουν σε δόλιες και δημαγωγικές σκοπιμότητες, όπως κάποιες θεαματικές «σκούπες» ή μεμονωμένες «διώξεις» ή «μεταφορές» αλλοδαπών αλλού για να διαθλάται ο εφιάλτης…

Το να συμμετέχεις, όμως, στο έγκλημα (όπως η ηγεσία του ΚΚΕ και οι «άλλοι»), να το υποθάλπεις και να απαιτείς την νομιμοποίησή του και από την άλλη να «ουρλιάζεις» πάνω σε κυβερνητικές πρακτικές που επικαλύπτουν το έγκλημα και εξαπατούν, ΤΟΤΕ είσαι χειρότερος και από αυτούς που το δημιούργησαν.

Διπλά χειρότερος:

α). Συμμετέχεις το ίδιο στο «έγκλημα» και το νομιμοποιείς με το «αριστερό κύρος»!!!

β). Το επικαλύπτεις εξίσου το έγκλημα και το χειρότερο: Απαιτείς «εδώ και τώρα» τη νομιμοποίησή του.

Και το ακόμα χειρότερο: Παρέχεις το πιο «έγκυρο» άλλοθι στο καθεστώς με τις δημαγωγικές κραυγές και τις δήθεν αριστερές κορώνες περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και «διώξεων» των αλλοδαπών, ΝΑ υλοποιήσει πιο εύκολα, ακριβώς αυτό που θέλει: Τη νομική επικύρωση της άλωσης, της καταστροφής και της κατοχής της ελληνικής κοινωνίας από τις αλλοδαπές στρατιές…

Η ηγεσία του ΚΚΕ και οι «άλλοι» αποτελούν την ιδεολογική και πολιτική εμπροσθοφυλακή του πλανητικού κεφαλαίου.

Αποτελούν, ΟΧΙ μόνο τους «προδότες» της εργατικής τάξης και του ελληνικού λαού, αλλά και τους «γενίτσαρους» του κεφαλαίου εναντίον της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού και του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.

ΟΤΑΝ συμβάλλεις στη διάλυση της εθνικής υπόστασης μιας κοινωνίας, στη διάλυση του ιστορικού υποκειμένου του σοσιαλισμού (της εργατικής τάξης, της ταξικής συνείδησης και οργάνωσης –όλα αυτά τα έχουμε αναλύσει διεξοδικά σε άλλα άρθρα), ΤΟΤΕ συμβάλεις στην καταστροφή κάθε δυνατότητας για το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ και οι «άλλοι» αναθεωρούν βάναυσα βασικές θέσεις της μαρξιστικής θεωρίας: Περί ταξικής συνείδησης, περί ανοικτών συνόρων, περί «εισαγωγής ξένων» και πολλά άλλα.

ΟΙ μαρξιστές, με πρώτο τον Μαρξ είχαν καθαρά διατυπώσει ότι εισαγωγή εργατών από το κεφάλαιο αποτελεί διαιώνιση της σκλαβιάς!!!

Επίσης οι μαρξιστές, με πρώτο τον Λένιν είχαν διατυπώσει καθαρά ότι τα «ανοικτά σύνορα» μέσα στον καπιταλισμό είναι θέση άκρως ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ!!!

Αλλά και με την κοινή λογική αν σκεφτεί κανείς αντιλαμβάνεται τη θηριώδη προδοσία, υποκρισία και ανακολουθία όλων αυτών που μιλούνε στο όνομα της «Αριστεράς».

Η Σοβιετική Ένωση, π.χ. γιατί αφού ήταν ένα εργατικό κράτος δεν άνοιξε τα σύνορά της στους εξαθλιωμένους δούλους που κατέστρεφε ο καπιταλισμός;
Δεν θα ζούσε ούτε μια μέρα!!!

Αν κάνουμε, για παράδειγμα, την υπόθεση εργασίας, ότι η Ελλάδα ήταν ένα εργατικό κράτος θα υποστήριζε κανείς στα σοβαρά τα «ανοικτά σύνορα» και την εισαγωγή-εισβολή των «θυμάτων» του ιμπεριαλισμού;

Και αν για μια «σοσιαλιστική χώρα» (που έχουν την εξουσία οι εργάτες) είναι λάθος (τόσο κραυγαλέα ορατό) τα «ανοικτά σύνορα» στις αλλοδαπές στρατιές των «θυμάτων» του ιμπεριαλισμού, με ποια λογική αυτό το εγκληματικό λάθος γίνεται σωστό, επειδή η Ελλάδα είναι καπιταλιστική χώρα;

Η ηγεσία του ΚΚΕ και οι «άλλοι» δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερή θεωρία και πράξη. Αποτελούν τους νεκροθάφτες της αριστερής θεωρίας και πράξης.

ΣΥΝΑΚΟΛΟΥΘΑ τους νεκροθάφτες της εργατικής τάξης και των λαών. Τα «αριστερά» δεκανίκια του κεφαλαίου που ουρλιάζουν ανέξοδα και ανώδυνα εναντίον του κεφαλαίου, έτσι για εξαπατούν και να παρέχουν το άλλοθι στο κεφάλαιο…

Για μια βαθύτερη κατανόηση του σταλινισμού και των αδιεξόδων του ΚΚΕ διαβάστε εδώ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=2812

[ΝΤΑΒΕΛΗΣ]

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=21291#21291




Οι κόκκινες προβιές


Οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου είναι όσοι προσποιούνται ότι είναι εχθροί του, όσοι, δηλαδή φορούν κόκκινες προβιές.

Η κόκκινη προβιά είναι το πιο δόλιο και πονηρό τέχνασμα: Στη μορφή είναι αντί-καπιταλιστική και στο περιεχόμενο βαθιά καπιταλιστική. Στα λόγια σπέρνει οβίδες εναντίον του ιμπεριαλισμού και στην πράξη προωθεί τα συμφέροντά του και τα ιδεολογήματά του.

Αποτελεί το χαρακτηριστικότερο σόφισμα της καπιταλιστικής σκέψης. Σόφισμα που διασπά την ενότητα περιεχομένου-μορφής, ανεξαρτητοποιεί τη μορφή και την ανάγει σε καθοριστικό παράγοντα: Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και το πλήθος των ακροαριστερών σεχτών (οι περισσότερες επιδοτούμενες από τα Ιδρύματα του κεφαλαίου και τους ποικίλους καθεστωτικούς μηχανισμούς) δεν έχουν καμία, πλέον σχέση με το «Κόκκινο». Οι προβιές τους είναι κόκκινες. Το περιεχόμενό τους είναι βαθιά μπολιασμένο από τα φαιά χρώματα της ιμπεριαλιστικής πράξης και των νεοταξικών ιδεολογημάτων της.

Φοράνε κόκκινες προβιές για να εξαπατούν και να προωθούν αποτελεσματικότερα τα σχέδια του πλανητικού κεφαλαίου. Αν τους κρίνει, όμως κανείς, όχι από αυτά που λένε και από τα ρούχα που φοράνε, θα διαπιστώσει ότι αποτελούν τις «κόκκινες προβιές» της πλανητικής τάξης του ιμπεριαλισμού.

Δια διαπιστώσει επίσης ότι η σχέση τους με τη μαρξιστική διαλεκτική είναι η ίδια που έχει ένας τυφλός με τα χρώματα.

Βεβαίως τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα της εποχής μας τους ξεγυμνώνουν μέρα με την ημέρα όλο και πιο πολύ.

Το καταλυτικότερο από όλα είναι τα «ανοικτά σύνορα» και το συνακόλουθο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της εποχής μας: Το σύγχρονο μαζικό δουλεμπόριο, αυτός ο εφιάλτης των εισαγόμενων αλλοδαπών δούλων που αλώνει τις κοινωνίες και τις κατακτήσεις των λαών, που ισοπεδώνει την εργατική τάξη και κάθε συνεκτικό ιστό αγώνα.

Εδώ οι κόκκινες προβιές πέφτουν και αποκαλύπτεται ολοκάθαρα το φαιό πρόσωπο των μεταμφιεσμένων.

Ας εξετάσουμε, με τη μορφή των συνοπτικών παρατηρήσεων, την απάτη αυτή των κόκκινων προβιών και τα «επιχειρήματά» τους.

Παρατήρηση πρώτη.

Από την αρχή ταχυδακτυλουργικά μιλάνε για «πρόσφυγες» και «μετανάστες» για να μετατοπίσουν το όλο ζήτημα σε άλλες εποχές: Στα μεταναστευτικά ρεύματα των εποχών της ανάπτυξης και της ολοκλήρωσης του καπιταλισμού.

Βρίσκουν και κανένα τσιτάτο του Λένιν και το κοτσάρουν για να ταυτίσουν εποχές εντελώς διαφορετικές: Ανάπτυξης και ολοκλήρωσης του ιμπεριαλισμού με τη σημερινή εποχή της σήψης και της γεροντικής του κατάπτωσης.

Ξεχνούν, βεβαίως τη διαλεκτική ρήση του Λένιν: Συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, στο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο…

Θα μιλήσουμε γι’ την τσιτατολογική δολοφονία του Λένιν ξεχωριστά

Παρατήρηση δεύτερη.

Αφού εξισώνουν με αυτά τα τεχνάσματα διαφορετικές εποχές, παρακάμπτουν το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ που ζούμε: Τις εισαγόμενες στρατιές δούλων από το κεφάλαιο, το τερατώδες ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο, χωρίς όρια και σύνορα, χωρίς κανένα έλεγχο και καμιά υπαγωγή στο πλαίσιο των εργατικών κεκτημένων.

Δουλεμπόριο με συγκεκριμένους ιμπεριαλιστικούς στρατηγικούς και τακτικούς στόχους: Την άλωση των ΠΑΝΤΩΝ, την αποτέφρωση των ταξικών και κοινωνικών ιστών, την κατάλυση, από το διεθνές ιμπεριαλιστικό κύκλωμα (και όχι από την εργατική τάξη), των εθνικών συνόρων και τη μετακύληση της εργατικής τάξης στην πρωτόγονη κατάσταση, αυτή της αγέλης…

Σήμερα δεν έχουμε «μεταναστευτικά ρεύματα» της εποχής που ο καπιταλισμός ολοκληρωνόταν και μέσα από τις ανάγκες του αυτές ολοκλήρωνε και τη μαζική συγκέντρωση και τη συσπείρωση του προλεταριάτου σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες, κατεδαφίζοντας παλιές «προλήψεις».

Εκείνα τα «μεταναστευτικά ρεύματα» ήταν ΟΧΙ μόνο ελεγχόμενα από τους εθνικούς καπιταλισμούς (τα εθνικά κράτη δεν ήταν ξέφραγο αμπέλι), ήταν ΟΧΙ μόνο υποταγμένα στα «εθνικά» καπιταλιστικά και νομικά πλαίσια, αλλά κυρίως ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ στις εθνικές ανάγκες παραγωγικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης των εθνικών ιμπεριαλισμών.

Καμιά σχέση με το σημερινό ξεχαρβάλωμα των εθνικών κρατών, με το τερατώδες ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα.

Αλλά και τότε οι μαρξιστές αντιτάχθηκαν σθεναρά στην εισαγωγή εργατών από το κεφάλαιο, εισαγωγή που χρησίμευε ως απεργοσπαστική μηχανή εναντίον των αγώνων και της οργάνωσης της εργατικής τάξης.

Και πάνω σε αυτό είναι ξεκάθαρη και ακριβέστατη η θέση (και όχι τσιτάτο συγκυρίας) του Μαρξ: «Η εισαγωγή εργατών από το κεφάλαιο είναι διαιώνιση της σκλαβιάς»!!!

Παρατήρηση Τρίτη.

Οι κόκκινες προβιές και οι επιδοτούμενες σέχτες αφού δολοφονούν τη μαρξιστική διαλεκτική, ταυτίζουν ανόμοιες εποχές και αφού παρακάμπτουν το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ (το σύγχρονο εφιάλτη του ιμπεριαλιστικού δουλεμπορίου) αναλώνονται και καταναλώνουν γενικές «μαρξιστικές» αφαιρέσεις:

«Ο ιμπεριαλισμός δημιουργεί τους πρόσφυγες και τους μετανάστες», «είναι η λογική του ιμπεριαλισμού που οδηγεί στην κατάργηση των συνόρων» και πολλές τέτοιες, σωστές, αλλά γενικόλογες, απλουστευτικές φλυαρίες…

Επικαλούνται τη «λογική» του ιμπεριαλισμού που έχει αναλύσει ο Μαρξισμός, για να επικαλύψουν τα συγκεκριμένα προβλήματα και τη μοιρολατρική αποδοχή της ιμπεριαλιστικής λογικής. Είναι σαν να λένε: «Αφού αυτή είναι ιμπεριαλιστική νομοτέλεια, τότε τι να κάνουμε;».

Εδώ αποκαλύπτουν ότι το παράγοντα της ταξικής πάλης και της συνειδητής σοσιαλιστικής δράσης τον πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων, ακριβώς γιατί δεν τον πιστεύουν και έχουν μεταλλαχτεί σε «μπράβους» της ιμπεριαλιστικής « λογικής».

Ιμπεριαλιστική νομοτέλεια είναι και ο θάνατός μας, η βαρβαρότητα. Δεν περιμένουμε όμως το θάνατό μας. Αγωνιζόμαστε εναντίον αυτής της «ιμπεριαλιστικής νομοτέλειας», ακριβώς γιατί δεν είναι νομοτέλεια: Υπάρχει άλλος δρόμος …

Καπιταλιστική λογική είναι και το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, το γκρέμισμα των κατακτήσεών της και πολλά άλλα. Η εργατική τάξη και οι πολιτικές της οργανώσεις δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια για να υλοποιηθεί η καπιταλιστική «λογική».

Οι πόλεμοι και οι ανθρωποσφαγές και αυτά είναι ιμπεριαλιστική «νομοτέλεια». Οι λαοί, ωστόσο αντιστέκονται και αγωνίζονται εναντίον αυτής της ιμπεριαλιστικής «λογικής» και δεν αποδέχονται μοιρολατρικά την υλοποίησή της.

Σίγουρα και ο σημερινός εφιάλτης του ιμπεριαλιστικού δουλεμπορίου και αυτός υπαγορεύεται από την ιμπεριαλιστική λογική, την πλανητική ιμπεριαλιστική «λογική».

Θα πρέπει να αφήσουμε τον ιμπεριαλισμό να αλώσει τα πάντα και να αποτεφρώσει το προλεταριάτο, τον κοινωνικό και εθνικό μας ιστό επειδή αυτή είναι η ιμπεριαλιστική «λογική»;

Ο Λένιν είχε αναλύσει ότι η λογική της ολοκλήρωσης του ιμπεριαλισμού οδηγεί στον υπέρ-ιμπεριαλισμό (δηλαδή στον αυτοκρατορικό ιμπεριαλισμό), αλλά αγωνιζόταν εναντίον αυτής της «λογικής» και πίστευε ότι οι αντιφάσεις και οι αγώνες των λαών θα αποτρέψουν αυτή την ολοκλήρωση της βαρβαρότητας.

Οι κόκκινες προβιές και οι επιδοτούμενες «μαρξιστικές» σέχτες επικαλούνται τη «λογική» του ιμπεριαλισμού για να εγκαταλείψουν κάθε αγώνα εναντίον αυτής της λογικής.

Το χειρότερο: Για να εξωραϊσουν τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα και να τα «τεκμηριώσουν» με γενικόλογες μαρξιστικές διαπιστώσεις, με φράσεις και τσιτάτα εκτός τόπου και χρόνου και με όγκους «ανθρωπιστικών» δακρύων για τα θύματα του ιμπεριαλισμού…

Τελευταία παρατήρηση.

Με τέτοιες κοινωνιολογικές και ηθικές αφαιρέσεις παρακάμπτουν το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας: Το ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο και τις εφιαλτικές επιπτώσεις του.

Δεν θέλουν να δούνε τίποτε. Γυρνάνε την πλάτη στη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» και το χειρότερο: Αποτελούν τα τυφλά «όργανα» των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων και των νέων πλανητικών ιδεολογημάτων.

Ως τυφλά όργανα (κάποια είναι τυφλά λόγω επιδοτήσεων) δεν διακρίνουν:

α). Ότι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ και ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο.

β). Τις καταστροφές που προκαλεί η πλανητική, ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα τις ΕΙΣΑΓΕΙ συνειδητά και οργανωμένα (μέσα από καρτέλ δουλεμπόρων), στις ευρωπαϊκές κοινωνίες για να τις αποσαθρώσει παντελώς. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, την οποία έχουν επιλέξει σαν «αποθήκη» του δουλεμπορίου και σαν «χώρο» του διεθνούς εγκλήματος και των μαφιών του ιμπεριαλισμού.

γ). Δεν διακρίνουν τις επιλεκτικές «εισροές» των αλλοδαπών δούλων, τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς «μαφιών», όλων των «φυλών» του κόσμου.

Δεν διακρίνουν (δεν το θέλουν) ότι εδώ έχουν εισαχθεί οργανωμένα δίκτυα μαφιόζικων μηχανισμών με οικονομική ευχέρεια και ευρωστία που δεν συναντάς ούτε σε «μεσαίους» Έλληνες.

Όταν η ελληνική εργατική τάξη και γενικότερα ο ελληνικός λαός βογκά από τη φτώχεια, την ανέχεια και την ανεργία, «παρελαύνουν» άπειροι αλλοδαποί, ακόμα και από τη Σομαλία, με αυτοκίνητα, κομπιούτερ, μηχανές και πολλά χρήματα.

Ούτε αυτά τα ορατά δίκτυα των μυστικών υπηρεσιών, τα οποία οικοδομούνται πάνω σε αυτό το τερατώδες ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο, δεν θέλουν να διακρίνουν οι ποικίλες κόκκινες προβιές.

Ούτε φυσικά εξετάζουν και το ΓΙΑΤΙ όλοι αυτοί «συνωστίζονται» και δρουν ανενόχλητοι στην Ελλάδα.

Απλώς ουρλιάζουν για τα δικαιώματά τους, αν τυχόν, για τα μάτια του κόσμου, πιαστούν κάποιοι εγκληματίες…

δ). Φυσικά, αφού έχουν κλειστά τα μάτια (με το αζημίωτο κάποιοι), δεν μπορούν να διακρίνουν όλες τις αποτρόπαιες επιπτώσεις, τόσο ορατές, του ιμπεριαλιστικού εγκλήματος: επιπτώσεις που έχουμε αναλύσει, καθώς και πολλοί άλλοι σήμερα, διεξοδικά…

ε). Τέλος, αφού μεγεθύνουν προκλητικά κάθε «ατομικό δικαίωμα» των αλλοδαπών συμμοριών, έχουν ερμητικά κλειστά τα μάτια μπροστά στα σκανδαλώδη προνόμια που παρέχει το καπιταλιστικό κράτος στους αλλοδαπούς.

Ρατσιστικά κοινωνικά προνόμια. Προνόμια όχι σε βάρος του κεφαλαίου, αλλά σε βάρος της εργασίας και του ελληνικού λαού.

Το κεφάλαιο τους χρησιμοποιεί τσάμπα για τα συμφέροντά του και τους μακάβριους σχεδιασμούς του και το κράτος του κεφαλαίου τους επιδοτεί ποικιλοτρόπως (ακόμα νομιμοποιεί και τις κατάφορες παρανομίες) σε βάρος της Εργασίας και του κοινωνικού συνόλου.

Αυτό το καπιταλιστικό κράτος (ρατσιστικό στους «ιθαγενείς»), προωθεί σήμερα και την παροχή ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ: Τη νομιμοποίηση των αλλοδαπών (νομιμοποίηση και της «λαθραίας» εισβολής και κατοχής της χώρας- νομιμοποίηση της παρανομία) ΚΑΙ την παροχή εκλογικού δικαιώματος.

Δηλαδή προωθεί και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ!!!

Και οι κόκκινες προβιές αγωνίζονται στην εμπροσθοφυλακή του κεφαλαίου και του κράτους..


ΟΙ κόκκινες προβιές απλώς θορυβούν, όπως τα κενά δοχεία. Εκπέμπουν ήχους «κόκκινους» για να αποκρύψουν το δόλιο έργο τους: ότι αποτελούν τους μασκαρεμένους «μπράβους» της πλανητικής, ιμπεριαλιστικής Τάξης.

Θα περάσουν στην ιστορία ως τα πιο στιγματισμένα πρόσωπα και ως οι μεγαλύτεροι συκοφάντες του σοσιαλισμού και του μαρξισμού…

Σημείωση: σύντομα θα ασχοληθούμε με ένα τσιτάτο του Λένιν που «ανακάλυψαν» και προβάλλουν, δίχως καν να αντιλαμβάνονται τα λόγια του Λένιν. Δεν ξέρουν ούτε να διαβάζουν σωστά…

[ΝΤΑΒΕΛΗΣ]

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=21305#21305



Η τσιταλογική δολοφονία του Λένιν

Οι κόκκινες προβιές και ιδιαίτερα οι επιδοτούμενες σέχτες, όπως ήδη γράψαμε καταλαβαίνουν από διαλεκτική όσο ένας τυφλός από χρώματα. Έψαξαν οι άμοιροι και ανακάλυψαν ένα τσιτάτο του Λένιν, του 1913, και μας το πέταξαν στα μούτρα!

Όπως θα δείξουμε παρακάτω «ξεκαρφώνουν» ένα τσιτάτο από την ανάλυση του Λένιν για τις επιπτώσεις της ανάπτυξης και ολοκλήρωσης του ιμπεριαλισμού («μονοπωλιακή κοινωνικοποίηση») και δολοφονούν τη διαλεκτική σκέψη του Λένιν. Γι’ αυτό το θλιβερό ρόλο επιδοτούνται από το κεφάλαιο σήμερα.

Ας δούμε το τσιτάτο του Λένιν στα 1913:

«Δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία ότι μόνο η έσχατη ένδεια αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τη γενέτειρα γη τους και ότι οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται με τον πιο επαίσχυντο τρόπο τούς μετανάστες εργάτες. Αλλά μόνο αντιδραστικοί μπορούν να κλείνουν τα μάτια τους στην προοδευτική σημασία της σύγχρονης αυτής μετανάστευσης των λαών. Η απελευθέρωση από το ζυγό του κεφαλαίου είναι αδύνατη χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού και χωρίς την ταξική πάλη που βασίζεται σ’ αυτόν. Και σ’ αυτήν ακριβώς την πάλη τραβάει ο καπιταλισμός τις εργατικές μάζες όλου του κόσμου, ανατρέποντας τις απαρχαιωμένες και ξεπερασμένες συνήθειες της τοπικής ζωής, τους εθνικούς φραγμούς και τις προκαταλήψεις, συνενώνοντας τους εργάτες όλων των χωρών σε τεράστιες φάμπρικες και μεταλλεία στην Αμερική, τη Γερμανία κ.α».


Παρατήρηση πρώτη.

Εδώ αποκαλύπτουν άθελά τους, τον ανεγκέφαλο υπερβάλλοντα ζήλο του λακέ και του επιδοτούμενου.

Ούτε καν είναι σε θέση να σκεφτούν (δεν επιδοτούνται για να σκέφτονται) τούτο το απλό: Πώς είναι δυνατόν να λέει ο Λένιν τα εντελώς αντίθετα από τις θέσεις του Μαρξ (για την εισαγωγή εργατών) και από τις δικές του, ιδιαίτερα αυτή που χαρακτήριζε τα «ανοικτά σύνορα» στον καπιταλισμό θέση άκρως αντιδραστική.
Δεν αναρωτιούνται καν ότι με τη μέθοδο των «ξεκάρφωτων» τσιτάτων μπορεί να βγάλεις τους μεγάλους ηγέτες και θεωρητικούς του μαρξισμού να φάσκουν και να αντιφάσκουν, να μην ξέρουν τι λένε…

Αν θέτανε αυτά τα απλά ερωτήματα θα αναγκαζόντουσαν να μελετήσουν πιο βαθειά την ενότητα της σκέψης του Λένιν, το βαθύτερο περιεχόμενο του «τσιτάτου». Θα μάθαιναν να διαβάζουν τα γραφτά…

Παρατήρηση δεύτερη.

Στο τσιτάτο αυτό του Λένιν υπάρχει μια φράση κλειδί: "Η απελευθέρωση από το ζυγό του κεφαλαίου είναι αδύνατη χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού…»

Εδώ ο Λένιν μιλάει για την αναγκαιότητα της «παραπέρα ανάπτυξης του καπιταλισμού», και όχι για τη φάση της αποσύνθεσης και κατάρρευσής του. Εδώ ο Λένιν μιλάει για τη φάση της μονοπωλιακής του ολοκλήρωσης, δηλαδή για τη φάση που ο καπιταλισμός περνάει από την «πλήρη ελευθερία του συναγωνισμού προς την πλήρη κοινωνικοποίησή του», για τη φάση που αναλύει στο έργο του για τον ιμπεριαλισμό.

Όταν παρακάμπτεις το ουσιώδες αυτό χαρακτηριστικό της ανάλυσης του Λένιν είσαι ένας κοινός λωποδύτης. Στην καλύτερη περίπτωση ένας ηλίθιος συλλέκτης κενών φράσεων.

Λέει ο Λένιν στον «ιμπεριαλισμό»:

«Ο συναγωνισμός μετατρέπεται σε μονοπώλιο. Από αυτό προκύπτει μια τεράστια πρόοδος στην κοινωνικοποίηση της παραγωγής και ιδιαίτερα του προτσές των τεχνικών εφευρέσεων και τελειοποιήσεων…»

Και αμέσως παρακάτω:

«…Ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο οδηγεί κατευθείαν στην πιο ολόπλευρη κοινωνικοποίηση της παραγωγής, σπρώχνει, μπορούμε να πούμε, τους κεφαλαιοκράτες, παρά τη θέληση και τη συνείδησή τους, σε κάποια νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων που σημαίνει πέρασμα από την πλήρη ελευθερία του συναγωνισμού προς την πλήρη κοινωνικοποίηση…» (όλες οι υπογραμμίσεις δικές μου).

Γίνεται φανερό και στους αδαείς ότι ο Λένιν μιλάει για αυτή τη φάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, τη φάση των μονοπωλίων που «κοινωνικοποιούν την παραγωγή», με τις τεράστιες βιομηχανικές παραγωγικές μονάδες, « συνενώνοντας τους εργάτες όλων των χωρών σε τεράστιες φάμπρικες και μεταλλεία στην Αμερική, τη Γερμανία κ.α».

Μόνο οι παντελώς ηλίθιοι και οι επιδοτούμενοι, φυσικά, μπορεί να ταυτίζουν τη φάση εκείνη της ιμπεριαλιστικής ανάπτυξης, επέκτασης και της πλήρους κοινωνικοποίησης με τη σημερινή φάση των υπερεθνικών και χρηματιστηριακών μονοπωλίων, με τη σημερινή φάση της από-βιομηχανοποίησης, της αποσύνθεσης, από- κοινωνικοποίησης, κατάλυσης των ιστορικών κοινωνικών ιστών και κατάρρευσης του ιμπεριαλισμού.

Άλλο η ακμή ενός κοινωνικού συστήματος και άλλο η παρακμή του. Το να ταυτίζει την ακμή με την παρακμή σημαίνει ότι δεν αντιλαμβάνεσαι ΤΙΠΟΤΑ από την ιστορική διαλεκτική και ότι έχεις μετατραπεί σε λακέ της παρακμής…


Παρατήρηση Τρίτη.

Στη φάση αυτή της «ακμής», δηλαδή της μονοπωλιακής ολοκλήρωσης τα μεταναστευτικά ρεύματα που υπήρξαν είχαν προοδευτικό χαρακτήρα, ακριβώς γιατί υπαγορευόντουσαν από τις ανάγκες της παραγωγικής ανάπτυξης και κοινωνικοποίησης της παραγωγής.

Στη διαδικασία αυτή της μονοπωλιακής ανάπτυξης και του ανταγωνισμού των εθνικών ιμπεριαλισμών, οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι αποικιοκρατικές (Αγγλία) που εκμεταλλευόντουσαν όλο τον κόσμο παρείχαν προνόμια σε μια ελίτ ντόπιων εργατών. Χωρίς την εργατική αριστοκρατία και το ρεφορμισμό δεν θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της μονοπωλιακής ολοκλήρωσης και του ανταγωνισμού. Η ληστεία του κόσμου επέτρεπε την παροχή προνομίων στην ντόπια εργατική αριστοκρατία.

Εδώ, συνεπώς, τα μεταναστευτικά ρεύματα είχαν προοδευτικό χαρακτήρα: Αποτελούσαν όχι μόνο τα μεγάλα θύματα της ιμπεριαλιστικής ανάπτυξη και ολοκλήρωσης, αλλά και τις στρατιές της ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ της παραγωγής και το εξίσου σημαντικό: Το ΑΝΤΙΔΟΤΟ στη ρεφορμιστική ενσωμάτωση της ΝΤΟΠΙΑΣ εργατικής αριστοκρατίας.

Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι σήμερα συμβαίνουν τα ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ είναι παντελώς τυφλός ή μίσθαρνο όργανο του κεφαλαίου…

Παρατήρηση τέταρτη.

Ο κυρίαρχος όμως κύκλος και εκείνων των ρευμάτων είχε εντελώς άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά: Ήταν, κεντρικά, μετακινήσεις εντός της Ευρώπης. Μετακινήσεις από τις καθυστερημένες ευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες προς τις ανεπτυγμένες και την Αμερική.

Όπως περιγράφει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό» οι χώρες που τροφοδοτούσαν, κυρίως, τις ανεπτυγμένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης και την Αμερική ήταν: Ιταλία, Αυστρία, Ρωσία, Ισπανία, Πολωνία κ.α.

Η ιμπεριαλιστική, λοιπόν, ολοκλήρωση και «κοινωνικοποίηση της παραγωγής» έγινε με κύριο μοχλό το ευρωπαϊκό προλεταριάτο, δηλαδή ένα προλεταριάτο ΤΑΞΙΚΑ εντελώς διαφορετικό από τους σημερινούς εισαγόμενους δούλους.

Και το εξίσου σημαντικό είναι αυτό που έχουμε ήδη αναλύσει: Τα μεταναστευτικά ρεύματα εκείνης της εποχής ΔΕΝ ήταν «μπείτε σκύλοι και αλέστε και αλεστικά μη δίνεται»: Ήταν συντεταγμένα και αυστηρώς ελεγχόμενα, εντός του πλαισίου της οργανωμένης αγοράς εργασίας και όχι «εισβολές Ούννων»…

Υπενθύμιση: Και τότε, όμως, όπως ήδη γράψαμε, οι μαρξιστές καυτηρίαζαν τις εισαγωγές ξένων εργατών από τους κεφαλαιοκράτες, εισαγωγές που λειτουργούσαν ως απεργοσπαστικός μηχανισμός…


ΟΙ κόκκινες προβιές παίρνουν ένα τσιτάτο του Λένιν, το «ξεκαρφώνουν» από την εποχή του και το περιεχόμενό του και το προβάλλουν για να καλύψουν τον άθλιο ρόλο τους, το δωσιλογισμό τους και τις επιδοτήσεις τους…

[Δ. Τούμπανης]

«Εργατική Δημοκρατία» και μετανάστες
ή ο Λένιν και πόσο τον «καταλαβαίνουν» κάποιοι «οπαδοί» του

(Παλιότερο άρθρο που παραμένει επίκαιρο. Γράφτηκε τον Απρίλη του 2005)

Ομολογώ ότι αγνοούσα μέχρι τώρα την ύπαρξη της εφημερίδας(?) «Εργατική Δημοκρατία» και δεν έχω μια κάπως σφαιρική αντίληψη περί του τι ακριβώς πρεσβεύει αυτή η ο μάδα. Πάντως απ’ ότι διαβάζω εδώ φαίνετε να είναι μια απ’ τις πολλές που διαγκωνίζονται να διδάξουν στην δύστυχη ελληνική εργατική τάξη την «συνείδηση των ιστορικών συμφερόντων της και του ιστορικού της ρόλου». Προνομιακοί κάτοχοι κι’ αυτοί της «επιστημονικής συνείδησης», θέλουν και καλά να τη μεταλαμπαδεύσουν στην εργατική τάξη. Έχουν πολλά να την διδάξουν μα τίποτε να διδαχτούν απ’ αυτή. Διδάσκονται μόνο απ’ το ΕΚΚΕ, το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών του υπουργείου Ανάπτυξης! Κι’ απ’ ότι βλέπουμε διαπιστώνουν από κοινού με τους αστούς «ιδεολόγους», ότι η εργατική τάξη είναι δυστυχώς «έρμαιο της κυρίαρχης ιδεολογίας στην κοινωνία, της ιδεολογίας τής κυρίαρχης τάξης» και έτσι «ο ρατσισμός και η ξενοφοβία έχουν ριζώσει για τα καλά σε αυτήν»!
Μ’ άλλα λόγια οι «επαναστάτες μαρξιστές» της εν λόγω ομάδας, όπως και οι καλοί υπάλληλοι του υπουργείου Ανάπτυξης, θεωρούν ψευδολογίες και αποπροσανατολιστικά όσα λέγονται για υλικές συνέπειες στην ζωή της ελληνικής εργατικής τάξης απ’ την λαθρομετανάστευση και αδικαιολόγητες τις ανησυχίες για κινδύνους που εγκυμονούν κάποιες μειονότητες που δημιουργεί. Απλά ο ελληνικός λαός έχει πρόβλημα με τις ράτσες των «λαθρο»μεταναστών τις οποίες θεωρεί κατώτερες απ’ Άρια φυλή του!!! Αυτό που του χρειάζεται λοιπόν είναι καλή αντιρατσιστική πλύση εγκεφάλου, ώστε να αποδεχτεί χωρίς μεμψιμοιρίες το παρόν και το μέλλον που αποφάσισαν οι επαΐοντες γι’ αυτόν και χωρίς αυτόν.
Και οι συντάκτες της «ΕΔ» ρίχνονται επί τω έργω. Πρώτα απ’ όλα επιχειρούν να υποβαθμίσουν το μέγεθος του προβλήματος λέγοντας ξεδιάντροπα ψέματα για τα ποσοστά που αντιπροσωπεύουν οι αλλοδαποί στο σύνολο του πληθυσμού και στο σύνολο των εργαζομένων. Αδιαφορώντας αν αυτά τους τα ψέματα έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με ότι βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι. Οι Αρχές απ’ την μεριά τους σιωπούν. Δεν τολμούν να παρουσιάσουν επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των αλλοδαπών που ζούνε σήμερα στην χώρα. Παρά τα ψέματα και την σιωπή ο ελληνικός λαός βλέπει τι συμβαίνει γύρω του, στην συνοικία, στο σούπερ μάρκετ, στο λεωφορείο, καταλαβαίνει ότι το ποσοστό των αλλοδαπών δεν είναι 8-9% (ούτε ένας στους δέκα!) όπως διατείνεται η «ΕΔ», αλλά φτάνουν με τους ποιο μέτριους υπολογισμούς το 20%, δηλαδή τα 2,5 εκατομμύρια. Όσο για τους Έλληνες εργάτες γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι η κατάσταση που περιγράφει η «ΕΔ» στην βιομηχανία είναι το ακριβώς αντίθετο της πραγματικής. Δεν είναι το ποσοστό των αλλοδαπών που αγγίζει το 25% των απασχολουμένων, αλλά το ποσοστό των Ελλήνων εργατών. Και μάλιστα οι Έλληνες εργάτες το «αγγίζουν» μόνο. Μα δεν το φτάνουν.
Με τα ψέματα της «ΕΔ» δεν υπηρετούνται συμφέροντα της εργατικής τάξης αλλά κάποια άλλα συμφέροντα. Κι’ αυτό δεν είναι εύκολο να κρυφτεί πίσω από μαρξιστικά τσιτάτα.
Ας παρακολουθήσουμε όμως στο κρυφτούλι τους. Όπως λένε στον πρόλογο τους σκοπός τους είναι να παρουσιάσουν με τούτο το κείμενο την «θέση την οποία υιοθετούσαν παραδοσιακά οι επαναστάτες μαρξιστές πάνω στο ζήτημα της εργατικής μετανάστευσης».
Θα έπρεπε όμως να γνωρίζουν ότι στον «επαναστατικό» (λες και υπάρχει κι’ άλλος) μαρξισμό δεν υπάρχουν κατά παράδοση θέσεις, που «υιοθετούνται» μια για πάντα και μας απαλλάσσουν απ’ τον κόπο να σκεπτόμαστε. Ο μαρξισμός δεν έχει τίποτε κοινό με την δογματική θεολογία. Συνεπώς ο μαρξιστής δεν ανατρέχει στα έργα των κλασικών που μπορεί να γράφτηκαν πριν ένα ή δύο αιώνες για να βρει έτοιμες συνταγές για το σήμερα. Αυτό το κάνουν μόνο όσοι θέλουν να σερβίρουν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα σε «μαρξιστικό» περιτύλιγμα. Η ουσία αυτών των κλασικών έργων βρίσκεται στην διαλεκτική-υλιστική μέθοδο των συγγραφέων τους. Και αυτό σημαίνει ότι οι θέσεις των «μαρξιστών επαναστατών» κάθε φορά προκύπτουν απ’ την εφαρμογή της διαλεκτικής-υλιστικής μεθόδου στην ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ. Αν το έργο των κλασικών ήταν κατάλογος συνταγών δια πάσαν νόσο και πάσα... θα μπορούσα κι’ εγώ να αντιπαραθέσω στην αυθεντία του Λένιν και στις Αποφάσεις του 4ου συνεδρίου της Γ´ Διεθνούς που επικαλείται η «ΕΔ», την αυθεντία των Μαρξ και Ένγκελς, παραπέμποντας σε όσα έχει γράψει ο Ένγκελς το 1845 στο βιβλίο του «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» (κεφάλαιο «η ιρλανδική μετανάστευση»). Όπως επίσης στην γραμμένη απ’ τον Μαρξ Απόφαση του κεντρικού συμβουλίου της Α´ Διεθνούς για την εισαγωγή στην Αγγλία εργατών απ’ την Γερμανία και άλλες χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Και πολλά άλλα. Και τα δύο αυτά κείμενα διατρέχονται απ’ το αντίθετο ακριβώς πνεύμα σε σύγκριση με τα αποσπάσματα του Λένιν. Ποια απ’ όλα αυτά αντιπροσωπεύουν την «θέση την οποία υιοθετούσαν παραδοσιακά οι επαναστάτες μαρξιστές πάνω στο ζήτημα της εργατικής μετανάστευσης»; Και πως μπορούμε ν’ αποφασίσουμε γι’ αυτό; Μήπως πρέπει ν’ αρχίσουμε να βυζαντινολογούμε περί των γραφών σαν παλιομερολογήτες καλόγεροι; Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν τα εν λόγω κείμενα, των Μαρξ Ένγκελς, στο Indy στην διεύθυνση:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=178882

Δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους Μαρξ Ένγκελς και τον Λένιν. Οι περιστάσεις και τα συγκεκριμένα προβλήματα διαφέρουν. Οι πολιτικές θέσεις όπως τα ρούχα δεν φοριούνται τα ίδια χειμώνα καλοκαίρι. Το πρώτο που κάνουν όσοι θέλουν να είναι επαναστάτες μαρξιστές και όχι απλώς να περνάνε για τέτοιοι, είναι να κρατάνε λογαριασμό όχι μόνο των αναλογιών αλλά και των διαφορών μεταξύ των συγκεκριμένων ζητημάτων που πραγματεύονταν ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν ή ο Τρότσκι, σε κάθε συγκεκριμένη εποχή, με τα συγκεκριμένα ζητήματα που αντιμετωπίζει το κομμουνιστικό κίνημα στις συγκεκριμένες συνθήκες.
Και αυτό είναι ακριβώς που αποφεύγει η «ΕΔ» ή δεν έχει μάθει να κάνει -όπως και οι περισσότεροι στην εκφυλισμένη μέχρι μεδούλι σημερινή Αριστερά. Δεν υπάρχει σ’ αυτό το κείμενο η παραμικρή νύξη, η παραμικρή απόπειρα να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της μετανάστευσης σήμερα υπό το πρίσμα τής δίχως προηγούμενο κρίσης του καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης των αγορών για τα εμπορεύματα, τα κεφάλαια και την εργατική δύναμη, ως αδιαίρετου στοιχείου στην ομοούσια τριάδα της καπιταλιστικής παραγωγής. Και ούτε βέβαια υπό το πρίσμα της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων ως πολιτικής παραμέτρου.
Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε κάποιες σχετικές επισημάνσεις ξεκινώντας από ορισμένες παρατηρήσεις πάνω σ’ αυτά τα (υπερ-ιστορικά κατά την αντίληψη τους) αποσπάσματα που παραθέτουν και στα οποία ο Λένιν παρουσιάζεται σοβαρά παραποιημένος. Δεν γνωρίζω αν έχουν ευθύνη γι’ αυτό ή αν κάνανε χρήση κακής μετάφρασης. Όμως αντί να μας παραπέμπουν στο φύλο 22 της «Πράβδα», που είναι αδύνατο να βρεθεί, το σωστό θα ήταν να προσφύγουν στον τόμο 24 της ελληνικής έκδοσης των Απάντων του Λένιν (σελ. 90).

Διαβάζουμε στην «ΕΔ»:

«...Δεν χωράει αμφιβολία ότι μόνο η φτώχια ωθεί τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την γη τους, και ότι οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται τους μετανάστες με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο. Μα μόνο αντιδραστικοί μπορούν να κλείσουν τα μάτια τους στην προοδευτική σημασία αυτής της μοντέρνας μετανάστευσης των εθνών. Η απελευθέρωση από τον ζυγό του κεφαλαίου είναι αδύνατη χωρίς την περαιτέρω ανάπτυξη του καπιταλισμού, και χωρίς την ταξική πάλη η οποία βασίζεται σε αυτήν. Και είναι συστατικό αυτής της πάλης το ότι ο καπιταλισμός ενοποιεί τις μάζες των εργαζομένων όλου του κόσμου, γκρεμίζοντας τις μουχλιασμένες συνήθειες της τοπικής ζωής, γκρεμίζοντας εθνικά σύνορα και προκαταλήψεις, φέρνοντας δίπλα - δίπλα εργάτες από όλο τον κόσμο σε τεράστια εργοστάσια και ορυχεία στην Αμερική, την Γερμανία....»

Στα Άπαντα:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο η εξαιρετική φτώχεια αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την πατρίδα, ότι οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται με την μεγαλύτερη ασυνειδησία τους εργάτες-μετανάστες. Αλλά μόνο αντιδραστικοί μπορούν να κλείνουν τα μάτια στην προοδευτική σημασία της σύγχρονης αυτής μετανάστευσης των λαών. Λυτρωμός από το ζυγό του κεφαλαίου δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς την ταξική πάλη στη βάση του καπιταλισμού. Και σ’ αυτήν ακριβώς την πάλη τραβάει ο καπιταλισμός της εργαζόμενες μάζες όλου του κόσμου, αναταράζοντας την μουχλιασμένη κι’ απονεκρωμένη τοπική ζωή, εξαλείφοντας τους εθνικούς φραγμούς και προλήψεις, συνενώνοντας τους εργάτες όλων των χωρών σε τεράστιες φάμπρικες και μεταλλεία της Αμερικής, της Γερμανίας κ.λπ.»

Και ξανά στην «ΕΔ»:

«... Οι ταξικά συνειδητοί εργάτες, αναγνωρίζοντας ότι το γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό, προσπαθούν να βοηθήσουν, να διαφωτίσουν και να οργανώσουν τους συναδέλφους τους από τις καθυστερημένες χώρες...»

Στα Άπαντα:

«Οι συνειδητοί εργάτες, κατανοώντας ότι είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό το σπάσιμο όλων των εθνικών φραγμών που βάζει ο καπιταλισμός, προσπαθούν να βοηθήσουν την διαφώτιση και την οργάνωση των συντρόφων τους που προέρχονται από τις καθυστερημένες χώρες.»

Η «ΕΔ» το σημείο που λέει «αναπόφευκτο και προοδευτικό το σπάσιμο όλων των εθνικών φραγμών που βάζει ο καπιταλισμός» το διαστρέφει έτσι: «το γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό». Σαν αποτέλεσμα ο Λένιν εμφανίζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, οπαδός της κατάργησης των «εθνικών συνόρων» κάτω απ’ τον καπιταλισμό! Όταν είναι γνωστό ότι θεωρούσε αντιδραστική ουτοπία ακόμα και τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω απ’ το σημερινό καθεστώς –πράγμα που δεν μπορεί οι συντάκτες της «ΕΔ» να το αγνοούν.

Ο Λένιν σ’ αυτό το ζήτημα ήταν κατηγορηματικός:

«Τι σημαίνει «Κάτω τα Σύνορα»? Είναι η αφετηρία της αναρχίας... Μόνο όταν η σοσιαλιστική επανάσταση γίνει πραγματικότητα και όχι μια μέθοδος, μπορεί το σύνθημα 'Κάτω τα Σύνορα' να είναι ένα σωστό σύνθημα.»
(Λένιν Απρίλης 1917 «Πάνω στο εθνικό ζήτημα»).

Ο Λένιν δεν έχει καμιά σχέση με την άποψη που λεει ότι «το γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων από τον καπιταλισμό είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό»! Αυτή είναι άποψη της «ΕΔ» και είναι εντελώς αντιδραστική, για να μη πούμε αντεπαναστατική. Σύμφωνα μ’ αυτή όταν οι σιδηρόφρακτες στρατιές της Βέρμαχτ κατέλυαν τα εθνικά σύνορα των ευρωπαϊκών χωρών επιτελούσαν ένα «αναπόφευκτο και προοδευτικό» έργο. Το ίδιο και ο αμερικάνικος νεοφασισμός σήμερα όταν καταλύει τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, της Σομαλίας, του Αφγανιστάν ή του Ιράκ, όταν επιχειρεί δια της βίας να ενώσει τις αγορές με το «γκρέμισμα όλων των εθνικών συνόρων» και όλο τον πλανήτη κάτω απ’ την δική του αυτοκρατορική εξουσία, επιτελεί κι’ αυτός ένα «αναπόφευκτο και προοδευτικό» έργο -του οποίου οι «μαρξιστές επαναστάτες» της «ΕΔ» θέλουν -καθώς φαίνεται- να είναι οι απολογητές.

Ο Λένιν στα αποσπάσματα που διαβάσαμε μιλάει για «προοδευτική σημασία της σύγχρονης αυτής μετανάστευσης των λαών» θεωρώντας ότι στην συγκεκριμένη φάση λειτουργούσε ως μοχλός ανάπτυξης του καπιταλισμού . Και όπως έλεγε ο «λυτρωμός από το ζυγό του κεφαλαίου δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς την ταξική πάλη στη βάση του καπιταλισμού.»
Μ’ άλλα λόγια θεωρούσε ότι ο καπιταλισμός τραβούσε ακόμα τον δρόμο της ανάπτυξης, τον δρόμο ολοκλήρωσης της ιστορικής του διαδρομής. Και κυρίως είχε υπόψη του τις νέες χώρες που βασίζονταν σε πληθυσμούς μεταναστών, την βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και τον Καναδά, και κατ’ εξαίρεση την Γερμανία η οποία εκείνη την εποχή έπαιρνε μετανάστες ενώ την ίδια στιγμή τροφοδοτούσε με μετανάστες τις ΗΠΑ.
Ό Μαρξ με την ίδια λογική θεωρούσε όχι μόνο την μετανάστευση προοδευτική αλλά και την δουλεία των μαύρων στην Αμερική και εκτιμούσε ότι χωρίς την δουλεία των μαύρων η Αμερική θα είχε μείνει μια πατριαρχική αγροτική χώρα και το διεθνές εμπόριο δεν θα είχε ποτέ φτάσει στα επίπεδα που γνωρίζουμε σήμερα.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να μεταφέρουμε τούτες τις γνώμες στην εποχή της πιο προχωρημένης παρακμής και σήψης του καπιταλισμού στην εποχή της επαπειλούμενης ολίσθησης στην βαρβαρότητα; Έλεος!

Δεν υπάρχει καμιά σύγκριση ανάμεσα στην περίοδο που ζούμε τώρα και σ’ αυτή που αναφέρετε ο Λένιν και ακόμα περισσότερο ο Μαρξ. Είναι εξίσου λάθος (και γίνεται σκόπιμα απ’ την «ΕΔ») να συγχύζεται η μετανάστευση των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών με τον λαθραίο και ταυτόχρονα προσχεδιασμένο μεταναστευτικό κατακλυσμό που εκδηλώθηκε απ’ τις αρχές του ’90.
Μετά τον πόλεμο ο καπιταλισμός γνώρισε μια μακρά περίοδο μεγάλης βιομηχανικής επέκτασης και οικονομικής άνθισης. Δημιουργήθηκαν εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Ο καπιταλισμός θα ήταν αδύνατο ν’ αναπτυχθεί παραπέρα χωρίς να καλυφθούν οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας με τα χέρια που πρόσφερε η μετανάστευση. Μια μετανάστευση που δεν υπήρχε κανένας λόγος να είναι και δεν ήταν λαθραία, αλλά συντεταγμένη μέσω διακρατικών συμφωνιών και συμβολαίων καθορισμένου αριθμού εργατών με συγκεκριμένες εταιρίες.

Στην εποχή που αναφαίρετε ο Λένιν η μετανάστευση γινόταν επίσης συντεταγμένα με «ειδικές συμβάσεις εργασίας» που μέσα στ’ άλλα καθόριζαν και το ύψος του εργατικού μισθού. Ο αρθρογράφος της «ΕΔ» βρίσκει ότι είναι πλεονέκτημα η ανυπαρξία συμβάσεων με τους σημερινούς μετανάστες:

«Η κατάκτηση ίσων αμοιβών ελλήνων και ξένων εργατών, όρος απαραίτητος για την σύγκλιση και ενοποίηση αυτών των δύο τομέων της εργατικής τάξης, σήμερα, στην Ελλάδα, δεν εμποδίζεται από την ύπαρξη «ειδικών συμβάσεων εργασίας» για τους ξένους εργάτες, όπως συνέβαινε στην Αυστραλία ή τις Η.Π.Α στις αρχές του αιώνα.»

Δεν αναρωτιόνται όμως αυτοί οι επίδοξοι αναμορφωτές της καθυστερημένης συνείδησης της εργατικής τάξης, γιατί τώρα, σε αντίθεση με τις προαναφερόμενες περιπτώσεις, δεν υπάρχουν «ειδικές» ή άλλες «συμβάσεις εργασίας»;
Και πως να υπάρξουν «συμβάσεις εργασίας» αφού οι μετανάστες τώρα δεν έρχονται ανταποκρινόμενοι στην (ανύπαρκτη) ζήτηση εργατικών χεριών, για να καλύψουν κενές θέσεις εργασίας αλλά για να προστεθούν στις φάλαγγες των ανέργων. Απ’ τις οποίες αποσπώνται μόνο αφού εκτοπίσουν απ’ την παραγωγή κάποιο ντόπιο, αποδεχόμενοι ένα κλάσμα του δικού του μισθού, χωρίς ωράρια, χωρίς τις παροχές που προβλέπει η εργατική νομοθεσία και συχνά χωρίς ασφάλιση. Γι’ αυτό άλλωστε αφήνουν τους μετανάστες να περνούν λαθραία απ’ το παράθυρο, καθώς καμιά κυβέρνηση δεν θέλει να αναλάβει το πολιτικό κόστος μια τέτοιας εγκληματικής πολιτικής και προτιμά να κρύβεται πίσω απ’ το δ’ακτυλο. Στην σύγχρονη μετανάστευση η «ειδική σύμβαση» που επιβάλει στον μετανάστη ένα μεροκάματο πείνας δεν είναι αναγκαία για τους καπιταλιστές αφού έτσι κι’ αλλιώς μόνο η πείνα του εξασφαλίζει το μεροκάματο. Αυτή την κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην τωρινή μετανάστευση και σε όλες τις προηγούμενες στην ιστορία του καπιταλισμού, οι «μαρξιστές επαναστάτες» της «ΕΔ» την προσπερνούν σφυρίζοντας αδιάφορα. Για την περίπτωση αυτή δεν βρίσκουν λενινικό τσιτάτο να κρυφτούν πίσω του.
Στις σημερινές συνθήκες είναι ειρωνεία να μιλάει κανείς για «εξίσωση των αμοιβών Ελλήνων και ξένων εργατών προς τα επάνω» όπως ευαγγελίζονται «αβρόχοις ποσί» οι κύριοι της «ΕΔ». Ούτε καν «προς τα κάτω» μπορεί να υπάρξει εξίσωση. Κι’ αυτό είναι ακόμα χειρότερο αφού ο καθορισμός ενός κατώτατου ορίου στους μισθούς, ενός βασικού μισθού, όπως συνηθίζεται να τον ονομάζουν, είναι και η βάση πάνω στην οποία η εργατική τάξη συγκροτεί τις συνδικαλιστικές της οργανώσεις. Όταν όμως ο κατώτερος μισθός, στον ιδιωτικό τομέα, που μπορεί να είναι αποδεκτός στην πράξη από τον Αλβανό δεν είναι αποδεκτός απ’ τον Έλληνα, ή αυτός που είναι αποδεκτός στην πράξη απ’ τον Κούρδο δεν είναι αποδεκτός από τον Αλβανό, και πάει λέγοντας, η συνδικαλιστική συσπείρωση γίνεται αδύνατη. Έτσι τα συνδικάτα δεν μπορούν να στρατολογήσουν αλλοδαπούς ενώ εγκαταλείπονται και απ’ τους Έλληνες εργάτες.
Μετά από δεκαπέντε χρόνια μαζικής παρουσίας αλλοδαπών στην χώρα η «ΕΔ» διαπιστώνει: «Δεν υπάρχει, προς το παρόν, παράδοση κινητοποιήσεων των ξένων εργατών στην Ελλάδα».
Ναι, και όχι μόνο «προς το παρόν». Δεν πρόκειται να υπάρξει -κάτω απ’ τις παρούσες συνθήκες- ούτε στο μέλλον. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ευθύνεται για πολλά πράγματα αλλά όχι γι’ αυτό. Ή αν έχει από άλλη άποψη ευθύνες αυτές βαρύνουν εξίσου τους δήθεν «επαναστάτες». Που κρύβουν αυτοί οι άσπιλοι και αμόλυντοι τις δικές τους συνδικαλιστικές ή πολιτικές επιτυχίες ανάμεσα στους μετανάστες;
Μία απ’ τις σοβαρές και αναπόφευκτες συνέπειες αυτής της συγκεκριμένης μετανάστευσης είναι η διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα η οποία σιγά-σιγά και μοιραία απλώνεται και στον δημόσιο. Και επειδή τα συνδικάτα είναι ο προθάλαμος για το πέρασμα των εργατών στις πολιτικές τους οργανώσεις, η Αριστερά χάνει την φυσική της επαφή με την εργατική βάση και μεταβάλετε όλο και περισσότερο σε μικροαστικό κίνημα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ιδεολογία και την πολιτική της.
Στα πλαίσια της νέας τάξης το αμερικάνικο πολιτικό μοντέλο της αποπολιτικοποίησης και αποδιοργάνωσης των ταξικών αντιστάσεων φαίνεται να επιβάλετε με επιτυχία και στην χώρα μας, χάρη και στην συμβολή της «Αριστεράς». Και φυσικά είναι η φτωχολογιά της χώρας που πληρώνει τον λογαριασμό. Οι Έλληνες εργάτες, ειδικά όσοι είναι κάποιας ηλικίας, δεν μένουν μόνο άνεργοι αλλά εξοστρακίζονται οριστικά στο κοινωνικό περιθώριο. Όσα καταχτήθηκαν με αγώνες ενός αιώνα κείτονται τώρα ερείπια. Και φυσικά με την απεριόριστη εισαγωγή όλο και περισσότερων αλλοδαπών η δυστυχία αγκαλιάζει όλο και περισσότερα στρώματα προλεταρίων μαζί και εκτεταμένες ομάδες μεταναστών. Τα ευχέλαια υπέρ της κατ’ ευφημισμόν «ταξικής αλληλεγγύης» ούτε λύση προσφέρουν ούτε καν παρηγοριά. Η παγκοσμιοποίηση της εργατικής δύναμης κάτω απ’ το ιμπεριαλισμό δεν θα μπορούσε να οδηγήσει αλλού παρά στην παγκοσμιοποίηση της αθλιότητας. Κι αυτό, ας μας επιτρέψουν οι «επαναστάτες μαρξιστές» με τις «κατά παράδοση θέσεις» τους να μη το θεωρούμε ούτε «αναπόφευκτο» ούτε «προοδευτικό».
Ας προσθέσουμε σύντομα ότι οι επιπτώσεις της μετανάστευσης (που μας επέβαλαν ξένα κέντρα με τους εγχώριους εγκάθετους τους), δεν περιορίζονται στην απασχόληση, στις κατακτήσεις, και στο επίπεδο ζωής των εργαζομένων, ούτε στην συνδικαλιστική και πολιτική τους οργάνωση. Η μετανάστευση λειτουργεί ταυτόχρονα σα κρουνός χρηματοδότησης, απ’ τις πλάτες των εργαζομένων, της καπιταλιστικής αντεπανάστασης που προωθεί ο ιμπεριαλισμός στα πρώην εργατικά κράτη και κάθε άλλου αντεπαναστατικού καθεστώτος στην περιοχή.
Και παρότι ο πολιτικός κόσμος κάνει πως δεν καταλαβαίνει, το γεγονός είναι ότι δεν πρόκειται καν για μετανάστευση αλλά για ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ και επιβολή ενός πολυπολιτισμικού μοντέλου στα πρότυπα των αμερικάνικων φυλετικών γκέτο, που στην πραγματικότητα είναι ο τάφος κάθε πολιτισμού και σπορά μειονοτικών αντιθέσεων και συγκρούσεων μέσω των οποίων θα επιδιωχθεί ο εθνικός κατακερματισμός της χώρας όπως ακριβώς επεβλήθη στην γειτονική Γιουγκοσλαβία, αν στο μεταξύ τα σχέδια αυτά δεν συντριβούν με αγώνες.