patari.org

[Κ.Ν.]

ΧΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ: ΘΕΜΑ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΜΠΕΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΑΡΚΟΖΙ

Επιμένουν οι Γάλλοι εργαζόμενοι
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=186323&cid=5

Σαρκοζί: Ανοίξτε τους χώρους αποθήκευσης καυσίμων
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=186446&cid=5

[Τί να κάνουμε;]

Να ανατραπεί ο ξεφτίλας Σαρκοζύ.
Όμως εκεί η Αριστερά έχει φροντίσει να εξαφανιστεί από δεκαετίες, ώστε η εργατική τάξη να μην έχει ηγέτες και να μπορεί άνετα ο αμερικανούλης να ξεφουρνίζει "διάδοχες" καταστάσεις.

Σε κάτι τέτοιο προσβλέπει το Τέταρτο Ράιχ κι εδώ, το οποίο επιδοτεί χύμα και τσουβαλάτα την "αριστερά", όταν ο Τζέφρυ αναγκαστεί να πάρει τον μπούλο.

[Kostas oikodomos]

Τα γεγονότα στην Γαλλία μπορεί να ανοίξουν τόν δρόμο για επαναστατικές εξελίξεις.

Το καλό στην Γαλλία είναι πως το άλλοτε κραταιό ΚΚΓ είναι εξαφανισμένο, με αποτέλεσμα ο Γαλλικός λαός απαλλαγμένος από τα σταλινικά κομματικά βαρίδια και την κομματική αντιδραστική στρούγκα να κινείτε πιο ελεύθερα.

Να υπάρχει περισσότερος ενθουσιασμός που γεννά ελπίδες για έναν νέο Μάη του 68, σε ανώτερο επίπεδο. Ελπίδες να ανατραπεί ο Σαρκοζί από τις μάζες, που βάζουν την σφραγίδα τους στις πολιτικές εξελίξεις και ίσως ανοίξουν τον δρόμο για επαναστατικές εξελίξεις στην Γαλλία αλλά και σε όλη την Ευρώπη.
Ίδωμεν

[Τί να κάνουμε;]

Μια "συνωμοσιολογική" άποψη για τον Μάη του '68 λέει ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα.
Δεν την ενστερνίζομαι αλλά δεν την απορρίπτω και παντελώς γιατί θέλω να συλλέγω γνώμες καθώς προσωπικά δεν έζησα καν εκείνα τα χρόνια.
Η άποψη λέει ότι ο Μάης ήταν κατά κάποιο ποσοστό και αμερικανικός δάκτυλος για να σφίξει ο κ..λος του Ντε Γκωλ που έκανε τσιριτσάντουλες στο ΝΑΤΟ.
Πιθανόν αυτη την εκδοχή να την ξεφούρνισαν οι ίδιοι οι Γκωλικοί και εν γένει οι συντηρητικοί αντιδραστικοί που δεν ήθελαν καμιά αλλαγή στο καλό το Σύστημα και βλέπουν παντού στημένες επαναστάσεις από τους εβραίους και τον 666. Εξάλλου το να θέλεις να υποσκάψεις των Ντε Γκωλ υποδαυλίζοντας ένα νεολαιίστικο κίνημα το οποίο ούτε που ξέρεις πού θα μπορούσε να καταλήξει και πόσο να αμφισβητήσει τα θεμέλια των δυτικών δημοκρατιών είναι σαν παιχνίδι με την φωτιά.

Από την άλλη υπήρχε ήδη εκεί ο Κον Μπετίτ, ο καιροσκόπος καραγκιοζάκος, που μάλλον ήταν εξ αρχής πρακτόρι και "αριστερούλης" του πρ..κτού. Και ο οποίος αν ξεστράτιζαν επικίνδυνα τα πράγματα θα τα έφερνε στην συμβιβαστική λογική, όπως και τα πρακτόρια που διεσπάρησαν ανάμεσα στους αγνούς αγωνιστές του Πολυτεχνείου με την ελπίδα να ξεστρατίσουν τον αγώνα των εξεγερμένων φοιτητών σε περίπτωση που αυτός θα έριχνε την Χούντα και θα απειλούσε την αστική τάξη στην Ελλάδα. Τα συγκεκριμένα πρακτόρια, εντέλει όντως μεγαλούργησαν, πατώντας πάνω στα θύματα, στον αγώνα και την δόξα του αντιδικτατορικού αγώνα των πολλών, απλών και συνήθως ανώνυμων ανθρώπων.

Με το δεδομένο του σήμερα, που οι ροζ επαναστάσεις είναι όχι απλά δεδομένο αλλά της μοδός, θα ρωτήσω πόσο συνωμοσιολογική και συνεπώς ανεδαφική είναι η εκδοχή που προανέφερα για τον γαλλικό Μάη με τον Κον Μπετίτ, σπιούνο των ΗΠΑ, έτοιμο να ξεστρατίσει τα πράγματα εάν αυτά θα έπαιρναν μια εντελώς ανεξέλεγκτη τροπή προς τον σοσιαλισμό, για πρώτη φορά, σε δυτική χώρα.

[Επισκέπτης]

[quote:f829af74ff="Τί να κάνουμε;"]Μια "συνωμοσιολογική" άποψη για τον Μάη του '68 λέει ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα.
Δεν την ενστερνίζομαι αλλά δεν την απορρίπτω και παντελώς γιατί θέλω να συλλέγω γνώμες

[Obelix]

Να υπενθυμίσομε πως ένα από τα δεδομένα που πυροδότησαν την (φοιτητική, κατ' αρχήν) εξέγερση, τότε, ήταν ακριβώς η υποτελής προς τις Η.Π.Α. στάση που έδειξε ο Ντε Γκωλ, προσφέροντας το Παρίσι σαν τόπο για τις συνομιλίες για τον πόλεμο του Βιετνάμ.
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS!

[Τί να κάνουμε;]

Εγώ αυτή την ερώτηση για τον γαλλικό Μάη ήθελα από καιρό να την κάνω και ξέρω ότι σε αυτό το σάιτ υπάρχουν άνθρωποι που ηλικιακά (μιας κι εγώ δεν είχα γεννηθει καν τότε) θα μπορούσαν να μού δώσουν πληρέστερη άποψη.
Σίγουρα ένα τέτοιο κύμα συμπαράστασης από το λιγώτερο ενεργό τμήμα του πληθυσμού προς τους εξεγερμένους είναι κάτι που δηλώνει βαθιά φιλοπροοδευτικά αισθήματα που καλλιεργούνται ταξικά ή έστω από ιδεολογική συμπάθεια και κυρίως σε βάθος χρόνου και δεν φυτρώνουν μέσα σε ένα βράδυ από αμερικανικό δάκτυλο.

Θα ήθελα και μια απάντηση για τον Κον Μπετίτ, αν και η αλήθεια είναι ότι η ψυχή του πράκτορα είναι μια άβυσσος και συνεπώς χρειάζεται μάγος που να μπορεί να διακρίνει πότε συνέβη η μεταστροφή ή αν εξαρχής ήταν ο κύριος ένας σάπιος.
Και δεν ρωτάω τυχαία.
Γιατί είναι σίγουρο ότι ο γαλλικός Μάης αναμφίβολα δεν ήταν μια απλή εξέγερση φοιτητών και εργατικών συνδικάτων ή μόνο φοιτητών και εργατικών συνδικάτων. Ήταν και ένα τρομερό τμήμα της γαλλικής κοινωνίας που εμπενόταν από το όνειρο της αλλαγής.
Και αυτά ασφαλώς δεν σπέρνονται μέσα σε μια μέρα από κανένα σκοτεινό κέντρο.

Όμως με τον κάθε Κον Μπετίτ σε περίπτωση που αυτός ήταν και τότε εκείνο ακριβώς που αποδείχθηκε σήμερα, κομβικά τοποθετημένο, έτοιμο να ξεπουλήσει και να προδόσει, οι συσχετισμοί αλλάζουν.
Οι αμερικανοί, σίγουρα θα ήταν ηλίθιοι να παίξουν με την φωτιά και στην προσπάθειά τους να κλονίσουν τον Ντε Γκωλ ή τέλος πάντων να τού τραβήξουν το αυτάκι να φτάσουν στο εντελώς απευκταίο γι´αυτούς αποτέλεσμα. Αν ήταν να ρισκάρουν τόσα πολλά θα προτιμούσαν χίλιες φορές τον Ντε Γκώλ εν ανάγκη και με την μόστρα του ΝΑΤΟ στραπατσαρισμένη.

Όμως με τον Κον Μπετίτ μήπως είχαν εν μέρει το κεφάλι τους ήσυχο;


Και αυτή η παρένθεση για τον γαλλικό Μάη δεν είναι άσχετη. Γιατί όπως ακριβώς τότε η κοινωνία έβραζε (ασχέτως αμερικανικών δακτύλων) για ριζοσπαστικές αλλαγές, έτσι βράζει και σήμερα. Και θα τολμούσα να πώ έτσι έβραζε και το 2008, όταν οι διαστροφείς της νεολαίας προσπαθούσαν ρηχά να την εκπορνεύσουν και να καναλιζάρουν την δίκαιη γενικότερη αηδία της για το σάπιο σύστημα προς ένα στρίμωγμα της ΝΔούλας και μια αβάντα προς το ΠΑΣΟΚ και μόνο.

Χωρίς ηγεσίες όμως όλα αυτά καταλήγουν σαν την εξέγερση στην Αργεντινή, που οι άνθρωποι έσπασαν τράπεζες και σούπερ μάρκετ για κανά μήνα και μετά απελπισμένοι αφέθηκαν να παραδοθούν και να συλληφθούν από το αρχικώς μουδιασμένο και κατατρομαγμένο Κράτος.

[vngelis]

[quote:65bef96711="Τί να κάνουμε;"]

Χωρίς ηγεσίες όμως όλα αυτά καταλήγουν σαν την εξέγερση στην Αργεντινή, που οι άνθρωποι έσπασαν τράπεζες και σούπερ μάρκετ για κανά μήνα και μετά απελπισμένοι αφέθηκαν να παραδοθούν και να συλληφθούν από το αρχικώς μουδιασμένο και κατατρομαγμένο Κράτος.