patari.org

Επισκέπτης

Πέρα απ’ το Ιράν
Χάρης Μπότσαρης, 20 Ιουνίου 2009, 11:34

Ασφαλώς και αξίζει στο λαό του Ιράν να έχει καλύτερη διακυβέρνηση με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στις ατομικές ελευθερίες, όπως και να είναι ελεύθερος να πιστεύει στη θρησκεία των προγόνων του χωρίς περιορισμούς και ταπεινώσεις.
Τα δυτικά ΜΜΕ προσχώρησαν μαζικά στον εκλεκτό των ΗΠΑ και της Βρετανίας που ξεσήκωσε τους οπαδούς του από την πρώτη στιγμή παροτρύνοντας για διαδηλώσεις και ταραχές και άλλωστε είχαν αμφισβητήσει την εκλογική διαδικασία πριν όπως και μετά τις εκλογές.
Το Ιράν βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα» εδώ και χρόνια απομονωμένο λόγω σιϊτισμού από τον υπόλοιπο σουνιτικό μουσουλμανικό κόσμο και καταδικασμένο σε υπαρξιακό περιθώριο μετά την Ισλαμική Επανάσταση που ανέτρεψε τον σάχη.
Η κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη με τους ομήρους και την αρπαγή των εγγράφων της CIA, τα παιχνίδια των μυστικών υπηρεσιών και η διαβόητη «υπόθεση Ιράν-Κόντρα», ο μακροχρόνιος πόλεμος με το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν, οι διαρκείς προκλήσεις από και προς το Ισραήλ, τα ασφυκτικά περιοριστικά μέτρα του Συμβουλίου Ασφαλείας ΟΗΕ και οι αντιδράσεις για το πυρηνικό του πρόγραμμα, έχουν καταστήσει επί δεκαετίες το Ιράν ένα ηφαίστειο που απλά άργησε να εκραγεί.
Η χώρα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις λιγοστές που περιγράφονται ως «διαβολικές δυνάμεις» και «άξονες του κακού», ενώ οι επικυρίαρχοι του πλανήτη είναι έτοιμοι να ξεσπάσουν επάνω της με όλα τα τρομερά οπλικά συστήματα που διαθέτουν ακόμη και με ατομικές βόμβες.
Με αφορμή τις προεδρικές εκλογές μπήκαν από καιρό σε εφαρμογή σχέδια και στρατηγικές από διάφορα διεθνή κέντρα εξουσίας και μετά το αποτέλεσμα της νίκης του ιδιόρυθμου, γραφικού αλλά και προκλητικού πολλές φορές Αχμαντινετζάντ, αιχμή του δόρατος που θα τρυπούσε το ισλαμικό καθεστώς ήταν η αμφισβήτηση της εκλογικής διαδικασίας και η διεθνής κατακραυγή για νοθεία.
Το Ιράν είναι ο αφαλός στην κοιλιά των πετρελαίων από την Κασπία Θάλασσα μέχρι τον Περσικό Κόλπο και πολιτικά διατηρεί άριστες σχέσεις με υπερδυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα, ενώ συνδέεται εμπορικά με τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρόλα αυτά κατηγορήθηκε για υποστήριξη της «τρομοκρατίας» λόγω των σχέσεων με τη Χετζμπολάχ του Λιβάνου, την υποστήριξη στους Παλαιστίνιους της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας και προς τους σιίτες του Ιράκ, ενώ το πυρηνικό του πρόγραμμα που υποστηρίζει ότι είναι για ειρηνικούς σκοπούς παρουσιάζεται από τη Δύση ως η μεγαλύτερη απειλή στον πλανήτη.
Ακόμη και η λεγόμενη «αντιπυραυλική ομπρέλα» των ΗΠΑ σε Πολωνία και Τσεχία που σχεδιάστηκε επί Μπους για άσκηση πίεσης στη Ρωσία, έγινε προσπάθεια να εγκατασταθεί με πρόσχημα την απειλή που μπορεί να δεχθεί η Ευρώπη από το «πυρηνικό Ιράν».
Η Ισλαμική Επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί επικράτησε στο Ιράν και ο σημερινός Ανώτατος Ηγέτης της χώρας, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεί, δηλώνει ότι έχει τις ίδιες απόψεις στην εξωτερική πολιτική με τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.
Ο Αχμαντινετζάντ έχει προκαλέσει τη Δύση με τις απειλές για αφανισμό του Ισραήλ και τις αμφισβητήσεις για το Ολοκαύτωμα που αποτελούν ποινικό αδίκημα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Ο Μιρ Χοσείν Μουσαβί υπήρξε πρωθυπουργός μέχρις ότου το αξίωμα καταργήθηκε και περιγράφεται από τα δυτικά ΜΜΕ ως «μετριοπαθής και μεταρρυθμιστής πολιτικός που θα ανατρέψει το δυσάρεστο διεθνές κλίμα για τη χώρα και θα συνεννοηθεί καλύτερα με τον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ».
Ο Μάϊκλ Λεντίν του American Enterprise Institute υπήρξε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας ΗΠΑ, σύμβουλος του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου και θεωρείται «γκουρού» των νεο-συντηρητικών.
Είχε ανάμειξη στα πλαστά έγγραφα των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών για το δήθεν «Ουράνιο του Νίγηρα» που θα δημιουργούσε τα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ Χουσείν, μια υπόθεση που διέψευσε ο πρέσβης Γουίλσον και που κατασκευάστηκε για να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ (ο Γουίλσον υπέστη στη συνέχεια τα αντίποινα από τους Μπους-Τσένι με την αποκάλυψη της ταυτότητας και της ιδιότητας της συζύγου του Βάλερι Πλέϊμ ως πράκτορος της CIA).
Ο διαβόητος Ιρανός έμπορος όπλων Μανουχέρ Γκορμπανιφάρ που ήταν παράλληλα και πράκτορας της Μοσάντ και της CIA, υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της «υπόθεσης Ιράν-Κόντρα» επί Ρέϊγκαν και συνεργάτης του Αντνάν Κασόγκι σε όπλα και άλλες «συμφωνίες», ενώ έδρασε με τις μυστικές υπηρεσίες και για την προετοιμασία της εισβολής στο Ιράκ.
«…ο Γκορμπανιφάρ που ζούσε εκτός Ιράν μετά την Επανάσταση του Χομεϊνί έγινε μετά έμπιστος φίλος και σύμβουλος σε αιδέσματα κουζίνας του Μιρ Χοσείν Μουσαβί που ήταν πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Χομεϊνί.
Όσοι έχουν συνεργαστεί με τον Γκορμπανιφάρ τον τοποθετούν πολύ ψηλά διότι είναι ο πιο έντιμος, μορφωμένος και αξιότιμος άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ, δήλωσε ο Μάϊκλ Λεντίν που είναι σύμβουλος του Πενταγώνου σε θέματα τρομοκρατίας…» (ΤΙΜΕ, “The Murky World of Weapons Dealers”, Ιανουάριος 1987).
«…Στις 25 Νοεμβρίου 1985 ο Λεντίν δέχθηκε επείγον τηλεφώνημα από τον Γκορμπανιφάρ που του ζητούσε να μεταφέρει μήνυμα του πρωθυπουργού Μιρ Χοσείν Μουσαβί στον πρόεδρο Ρέϊγκαν για το φορτίο λανθασμένου τύπου HAWKs και στις αρχές Μαίου ο Όλιβερ Νορθ και ο ενδιάμεσος της CIA Τζορτζ Κέϊβ συναντήθηκαν στο Λονδίνο με τους Γκορμπανιφάρ-Μιρ και ρύθμισαν την τελική συνάντηση του Μακ Φάρλεϊν με ανώτατα στελέχη του Ιράν ώστε να κανονιστεί η οικονομική συμφωνία για τα όπλα.
Ανάμεσα στους ανώτατους Ιρανούς που θα συναντούσε η αμερικανική αντιπροσωπεία στην Τεχεράνη θα ήταν και ο πρωθυπουργός Μουσαβί…» (Lawrence E. Walsh, “Iran/Contra Report”, Chapter 1).
‘Οπως καταφαίνεται από τα παραπάνω ο «γκουρού» των neocons Μάϊκλ Λεντίν είχε άριστες σχέσεις με τον έμπορο όπλων Μανουχέρ Γκορμπανιφάρ, ο οποίος ήταν και στενός φίλος του Μιρ Χοσείν Μουσαβί, του «υποψήφιου της αλλαγής» στις ιρανικές εκλογές του Ιουνίου 2009 και εκλεκτού των Αμερικανών από τα παλιά.
Η διάρκεια της πρωθυπουργίας του (1981-1989) χαρακτηρίζεται ως η πλέον αιματηρή μετεπαναστατική περίοδος του Ιράν, όχι μόνον για την τύπου Α´ Παγκοσμίου Πολέμου σύρραξη με το Ιράκ (1980-1988), αλλά και για τις μαζικές εκκαθαρίσεις «εσωτερικών εχθρών» με εκτελέσεις, βασανισμούς και φυλακίσεις ανθρώπων με στημένες δίκες.
Οργανώσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχαν καταγγείλλει την κυβέρνηση Μουσαβί το καλοκαίρι του 1988 για τις εκτελέσεις 2.000-5.000 πολιτικών κρατουμένων, με το «πρόγραμμα της εκκένωσης» των ιρανικών φυλακών.
O Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ είναι ο εκλεκτός των ισλαμιστών που κυβερνούν το Ιράν από την εποχή του Χομεϊνί, αλλά παρά τις «αντιλήψεις» του δεν είναι προσωπικά διεφθαρμένος όπως ο ένθερμος υποστηρικτής του Μουσαβί, Χασεμί Ραφσαντζανί, που έχασε την προεδρεία από τον Αχμαντινετζάντ το 2005.
Ο Αγιατολάχ Αλί Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί θεωρείται ως ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον Ιράν με τεράστα ακίνητη περιουσία, σχέσεις με τις βιομηχανίες, τα πετρέλαια και με προμήθειες όπλων από κρατικές συμβάσεις που έγιναν μετά την Επανάσταση.
Κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας από το εξωτερικό εφάρμοσαν με επιτυχία αλλά και αποτυχία τις «χρωματιστές επαναστάσεις» σε μια σειρά από χώρες, όπως Ουκρανία, Γεωργία κ.ά., με χρηματοδότηση των ημέτερων σχηματισμών, με την απαραίτητη ενορχηστρωμένη προπαγάνδα από ΜΜΕ και τη χρησιμοποίηση τεχνολογικών μέσων.
Η Δύση «έπαιξε χοντρά» στις προεδρικές εκλογές του Ιράν επενδύοντας στον Μιρ Χοσείν Μουσαβί που εμφανίστηκε στο προεκλογικό προσκήνιο μόλις την τελευταία στιγμή, για να δώσει χτύπημα στο ισλαμικό καθεστώς των σκληρών Αγιατολάχ και να εξοντώσει τον άκρως ενοχλητικό Αχμαντινετζάντ.
Οι εξελίξεις στο Ιράν με τις μαζικές διαδηλώσεις στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις μπορεί να αποτελέσουν απαρχή αλυσσιδωτών αντιδράσεων σε άλλες περιοχές, τις οποίες αντιδράσεις θα πληρώσουν ακριβά κάποια κέντρα σε Ουάσινγκτον, Λονδίνο και Ιερουσαλήμ.
Αν από το Ιράν εξαχθεί ένα μοντέλο αντιδράσεων σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, τα Εμιράτα κ.λ.π., τότε οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για τη Δύση, που για χρόνια ελέγχει τον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο με καθεστώτα που εγκατέστησε και που συνεργάζονται μαζί της στην εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου και στα εξοπλιστικά προγράμματα που τους υποχρεώνει να αγοράζουν.

http://www.tritiopsi.gr/?p=1827