patari.org

[Βαγγέλης Πολίτης]

Γενικά, δε νομίζω ότι το patari.org είναι απλά ένα στείρα αντιαμερικανικό φόρουμ. Μπορεί ο καθένας μας να έχει τις διαφωνίες του και τα πιστεύω του αλλά εάν ήταν στείρος αντιαμερικανισμός, θα έβγαζε μάτι και θα "βρώμαγε η υπόθεση".
Είμαι της άποψης ότι άσχετα με το πού θέτει την υποστήριξή του το ΝΑΤΟ, στη Λιβύη πραγματοποιείται μια επανάσταση, με το δικό της μοναδικό ή όχι τρόπο. Οι λογικές τύπου ΚΚΕ "Οι φύλαρχοι κι οι Αμερικάνοι κάνουν ανταρσία" είναι επιεικώς γελοίες. Και δικαιολογώ την θέση μου ως εξής: Την ελληνική επανάσταση του '21 την έκαναν οι Μεγάλες Δυνάμεις ή οι Έλληνες; Οι Έλληνες. Απέναντι σε ποιον; Στο τυραννικό καθεστώς του Σουλτάνου αλλά κι ενάντια στην (ψευτο)αστική τάξη των δημογερόντων, προυχόντων, κοτζαμπάσηδων (κρυφο)συνεργατών τους. Γιατί έγινε έτσι; Μα φυσικά γιατί στην Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε ελληνική εθνική αστική τάξη. Η εκκλησία ήταν με τη Ρωσία και τα 'χε καλά και με το Σουλτάνο. Οι προύχοντες τα 'χαν καλά με το Σουλτάνο επίσης. Οι διανοούμενοι των Επτανήσων, του Αιγαίου, της Μικράς Ασίας και του Πόντου ήταν με τη Δύση, ως επί το πλείστον. Οι διανοούμενοι του ελληνικού βορρά φέρνανε προς Μολδοβλαχία. Ο λαός ήθελε ελευθερία και πολλές φορές την ανέμενε από τους ξένους. Κι όμως, πραγματοποιήθηκε μια επανάσταση, αστική μεν, επανάσταση δε. Οι Μεγάλες Δυνάμεις, άσχετα με τα σκαμπανεβάσματα στις απόψεις τους, ήταν κατά κύριο λόγο με τους εξεγερμένους για πολιτικοοικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους, δε δίστασαν δε να συνδράμουν την επανάσταση σε πολλές περιπτώσεις. Κι ερωτώ σας: Αυτό σημαίνει ότι την εξέγερση την έκαναν οι ξένοι; Όχι, βέβαια.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη Λιβύη. Ένας λαός εξεγείρεται απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς Καντάφι, που άσχετα αν έφερε στοιχεία από Μπάαθ, Τρίτη Θέση, αστικά στοιχεία, εθνικά στοιχεία κλπ, δεν παύει να είναι ένα φασιστικό καθεστώς, ανελεύθερο και καταπιεστικό. Το αν το ΝΑΤΟ είναι ανοιχτά αντικανταφικό, αυτό δεν κάνει τους Λίβυους αμερικανάκια, όπως δεν ήταν εγγλεζάκι ο Κολοκοτρώνης, ο Μπότσαρης, ο Διάκος κι ο Καραϊσκάκης. Ίσως οι Λίβυοι να περνάνε σε φάση αστικής δημοκρατίας. Ίσως σε κάτι άλλο. Αυτό μέλει γενέσθαι κι εμείς ίδωμεν. Ίσως να μην είναι μια προλεταριακή, σοσιαλιστική επανάσταση αλλά αυτό δεν την κάνει ασήμαντη, εκτός αν είστε της απόψεως ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν αντικομμουνιστής κι η επανάστασή του άχρηστη. Ας λογικευτούμε, επιτέλους.
_________________
http://erythra-gi.blogspot.com/

[Μεταλληνός]

[vngelis]

Ο καθε λαος εχει το δικαιωμα να παρει βοηθεια απο ξενες δυναμεις εαν αυτο ειναι στο συμφερον του.

Το περιεργο σε αυτην την ιστορια ειναι οτι αφου ανακατευθηκε το ΝΑΤΟ και ειναι λοιπον κατα τα λεγομενα μερικων νικη του ΝΑΤΟ, αυτο σημαινει οτι ξενες πετρελαιοεταιριες θα ξαναφερουν 2.5εκ ξενους εργαζομενους στη Λιβυη και αφου νικησαν τωρα θα το διπλασιασουν και οι Λιβυανοι θα φυγουν αρων αρων απ'την χωρα τους και τα πετρελαια θα περασουν εξ'ολοκληρου σε ξενα χερια?

Η μηπως γι'αυτο ανακατευτηκε το ΝΑΤΟ? Αφου δεν μπορεσε ο Κανταφι να καμψη την αντισταση του δικου του λαου στην παγκοσμιοποιηση που εισηγαγε με δυτικες προδιαγραφες, με δυτικου συμβουλους (ο γιος του ολα τα βραβεια δυτικου προτεκτορατου ειχε λαβει στο Λονδινο) και φοβοταν την επομενη μερα χρησιμοποιησαν την ευκαιρια που του δωθηκε και ανακατευτηκαν. Αλλα απ'τον αερα το μονο που πετυχαινεις ειναι να βλεπεις τους απο κατω. Κατοχη στα συνεφα κανεις αλλα στην γη πρεπει να κατεβεις.

Θα φτασουν ΝΑΤΟικες βασεις λοιπον τωρα στη Λιβυη?

[ΚΚΕ,το κώμα σου λαέ]

Ριζοσπάστης : Δεν τρέχει τίποτα. Εφόσον τα ΚΚΕ δεν διευθύνουν τα πράγματα.Τα δεινά θα συνεχιστούν για το λαό της Λιβύης

http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=23/8/2011&id=13668&pageNo=25&direction=1

[Ρε ΟΥΣΤ]

Βηχούλης: Με τα όπλα αμερικάνων και Γάλλων ανετράπη ο Καντάφι!

Οι ... αντικαθεστωτικοί του Σαρκοζί και του Ομπάμα βομβάρδισαν χθες την Τρίπολη με εκατόμβη νεκρών.

Ανατρόμπας: όλα αχταρμάς σε ένα τσουβάλι.

Για τον Βηχούλη και τον ανατρομούλη οι λαοί είναι πάντα πιόνια των μεγάλων δυνάμεων και εξελίξεων.Εκτός βεβαίως-βεβαίως αν είναι έργο των παρακρατικών μπαχαλάκιδων όπως τα Δεκεμβριανά του 2008 που έκαναν γυαλιά-καρφιάτην Αθήνα και την βάπτισαν γνήσια εξέγερση της νεολαίας.

Ρε ΟΥΣΤ

http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?t=26389

[vngelis]

Ο Τιερρι Μευσαν απ'την Γαλλια ειναι στο ξενοδοχειο Ριξος στη Τριπολη που ειναι οι ξενοι δημοσιογραφοι και δινει συνεντευξη στο Ρωσικο καναλι Ρωσια Σημερα

http://www.youtube.com/watch?v=cJa8nN7kFyQ

Οι δημοσιογραφοι ειναι παγιδευμενοι στο ξενοδοχειο και δεν μπορουν φυσικα ουτε να πουν η να δειξουν οτιδηποτε.
Αρα το τι μας λενε ειναι μεχρι στιγμης δημιουργωμενο πολιτικο κλιμα...

Ο γιος του Κανταφι εμφανιστηκε σε ενα κλιπ στο CΝΝ λεγωντας οτι νικανε οτι ειχε πει 6 μηνες πριν δηλαδη. Την ιδια στιγμη Ρωσικες πληροφοριες λενε οτι ο Κανταφι θα παει στην Ν Αφρικη...

[vngelis]

Ποτε εγινε ο οπλισμος του πληθυσμου της Λιβυης?
Ποτε οργανωσαν τοπικες εργατικες φρουρες με οπλισμο?
Ποτε επιτεθηκαν στους Νατοικους στη Μεσογειο?

Οι Κανταφιδες φοβουνται τον οπλισμενο λαο πιο πολυ απ'τους ΝΑΤΟικους και προφανως θα κανουν κατι παρασκηνιακα παζαρια και θα εμφανιστουμε ολοι με τετελεσμενα γεγονοτα που θα τα πουλησουν τα ΜΜΕ οπως ακριβως εκαναν στο Ιρακ οταν μας παραμυθιασαν οτι οι Αμερικανοι κατελαβαν ολη την Βαγδατη με ενα δυο τανκς.

[της πουτ*νας το κάγκελο]

ΖΟΥΓΚΛΑΣ: Αίμα και ψέματα στη μάχη της Τρίπολης
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=366026&cid=5

[παρατηρητής]

Αποφασιστική καμπή για τη λιβυκή επανάσταση


Posted on 12 Μαρτίου, 2011
του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*

ΒΕΓΓΑΖΗ.

Σχεδόν ένα μήνα μετά την έναρξη της αιματηρής εξέγερσης στη Λιβύη, η «Επανάσταση της 17ης Φεβρουαρίου» οδεύει προς μια αποφασιστική καμπή. Στις 15 ημέρες που καλύπτουμε τις δραματικές πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις στην εξεγερμένη, ανατολική Λιβύη, διαπιστώσαμε πως ένα αρχικά περιορισμένο κίνημα δημοκρατικών δικαιωμάτων εξελίχθηκε με κινηματογραφική ταχύτητα σε πραγματική λαϊκοδημοκρατική επανάσταση, η οποία κλιμακώθηκε σε νικηφόρα, στη μισή χώρα, ένοπλη εξέγερση και, τελικά, σε έναν εμφύλιο πόλεμο χωρίς ορατή ημερομηνία λήξης.

Η λιβυκή επανάσταση αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα από αρκετούς αριστερούς πολίτες, αναλυτές και ηγέτες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο για επανάσταση, αλλά για εσωτερικό πραξικόπημα μερίδας του λιβυκού διευθυντικού στρώματος, με στόχο την προετοιμασία στρατιωτικής επέμβασης της Δύσης, την επαναποικιοποίηση της χώρας και τη διανομή της πολύτιμης πετρελαϊκής λείας της μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Η έκκληση της πολιτικής ηγεσίας της εξέγερσης, υπό τον παραιτηθέντα υπουργό Δικαιοσύνης του Καντάφι Μουσταφά Αμπντελτζαλίλ, για επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (μια πράξη που αποτελεί, ουσιαστκά, κήρυξη πολέμου) στο καθεστώς Καντάφι και οι σχετικές ζυμώσεις σε επίπεδο ΝΑΤΟ, Ε.Ε., Αραβικής Ένωσης και ΟΗΕ ενίσχυσαν αυτές τις εύλογες ανησυχίες.

Μια ρεαλιστική εκτίμηση των ταχύτατων και άκρως αντιφατικών εξελίξεων στη Λιβύη οφείλει να ξεκινήσει από την εσωτερική δυναμική της εξέγερσης. Αυτό που διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι το τελευταίο δεκαπενθήμερο είναι ότι η εξέγερση έχει συντριπτική λαϊκή υποστήριξη στο ανατολικό τμήμα της χώρας (και φαίνεται να έχει ισχυρή, αν και όχι εξίσου συντριπτική, βάση και στο δυτικό, όπου ο Καντάφι διατηρεί τον έλεγχο, αν και η εξέγερση κέρδισε και εκεί μεγάλες πόλεις, ένθεν κακείθεν της πρωτεύουσας Τρίπολης). Η Βεγγάζη ζει κάθε βράδυ ατμόσφαιρα λαϊκού πανηγυριού και κάθε Παρασκευή διαδηλώσεις της τάξης των 100.000 ανθρώπων (σε έναν πληθυσμό μικρότερο του εκατομμυρίου). Εθελοντές πολιτοφύλακες, κυρίως νέοι, κατατάσσονται καθημερινά στον επαναστατικό στρατό και σπεύδουν κατά εκατοντάδες στην πρώτη γραμμή του μετώπου, ενώ από το Τομπρούκ, προς τα σύνορα με την Αίγυπτο, μέχρι την Αζντάμπια, στα δυτικά, στο δρόμο προς τη γενέτειρα του Καντάφι, Σύρτη, οι απελευθερωμένες πόλεις διοικούνται από επαναστατικά συμβούλια, τα οποία έχουν δημιουργήσει λαϊκές επιτροπές για κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής (υγεία, παιδεία, καθαριότητα, οικονομία, ασφάλεια κλπ). Ο πληθυσμός είναι ένοπλος, ύστερα από τις αιματηρές εξεγέρσεις, με εκατοντάδες νεκρούς, που ανέτρεψαν το παλιό καθεστώς σ’ αυτό το τμήμα της χώρας.

Ρόλο πυροκροτητή στη λιβυκή εξέγερση έπαιξαν αφ’ενός μεν το κίνημα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και για την εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων του καθεστώτος Καντάφι, αφ’ετέρου δε το κίνημα της μορφωμένης νεολαίας, που επηρρεάστηκε από τις ανατροπές των Μπεν Αλί και Μουμπάρακ, δυτικά και ανατολικά της Λιβύης και ξεκίνησε ένα αντάρτικο στον κυβερνοχώρο. Στην πολιτική ηγεσία της εξέγερσης τον τόνο δίνει η μικρή και μεσαία αστική τάξη και η διανόηση, κυρίως νομικοί, μηχανικοί και πανεπιστημιακοί. Ιδεολογικά, ο ορίζοντας της εξέγερσης είναι βασικά αστικοδημοκρατικός, με έντονη επιρροή του παραδοσιακού, αραβικού εθνικισμού (η σημαία και ο εθνικός ύμνος που έχουν υιοθετήσει οι εξεγερμένοι δεν είναι η «σημαία της μοναρχίας», όπως εσφαλμένα έχει γραφτεί, αλλά η σημαία της αντιιταλικής, αντιαποικιοκρατικής εξέγερσης της δεκαετίας του 1920, ενώ η συμβολική μορφή που εμπνέει τους εξεγερμένους είναι ο θρυλικός ήρωας της ανεξαρτησίας, Ομάρ Μαχτούρ). Μεταξύ των ανθρώπων- κλειδιά της εξέγερσης είναι ο στρατηγός Αμπντελφατάχ Γιούνις, από τους πρωτεργάτες της επανάστασης του 1969 που ανέτρεψε τη μοναρχία, έδιωξε τις αμερικανικές και βρετανικές βάσεις, εθνικοποίησε το πετρέλαιο και έφερε τον Καντάφι στην εξουσία.

Μέχρι προ δέκα ημερών, η ηγεσία της εξέγερσης απέρριπτε το ενδεχόμενο ξένης επέμβασης, μάλιστα γέμισε το κέντρο της Βεγγάζης με γιγάντια πανώ και αφίσσες που έγραφαν: «Όχι την ξένη επέμβαση, ο λιβυκός λαός μπορεί να τα καταφέρει μόνος του»! Επιπλέον, συνέλαβε και απέλασε οκτώ Βρετανούς πράκτορες των ειδικών δυνάμεων SAS, που είχαν μπει στην ανατολική Λιβύη χωρίς την έγκρισή της. Προφανώς, οι ηγέτες της εξέγερσης δεν πίστευαν ότι θα επικρατούσαν μόνοι τους σε έναν ανοιχτό πόλεμο με το συντριπτικά υπέρτερο, από πλευράς εξοπλισμού, καθεστώς Καντάφι. Προσδοκούσαν όμως ότι η προέλασή τους προς τα δυτικά μέχρι το περασμένο Σάββατο, όταν κατέλαβαν το Μπιν Τζαουάντ, τελευταίο κανταφικό οχυρό πριν από τη γενέτειρα του Καντάφι Σύρτη, θα πυροδοτούσε αποστασίες μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, ανταρσίες φυλών στο δυτικό τμήμα της χώρας και ένοπλη εξέγερση στη Σύρτη, κάτι που θα είχε ως βέβαιη συνέπεια την πτώση και της Τρίπολης.

Το σενάριο αυτό λίγο έλειψε να υλοποιηθεί (στη Σύρτη σημειώθηκε όντως εξέγερσης της φυλής των Φαρζάνι και τμήματος στρατιωτικών δυνάμεων, σύμφωνα με πηγές της αντιπολίτευσης), αλλά οι πιστές στον Καντάφι δυνάμεις κατάφεραν να καταστείλουν την εσωτερική εξέγερση, να σταματήσουν τους αντάρτες στο Ρας Λανούφ και να ανακαταλάβουν τη Ζαουίγια, στο δυτικό μέτωπο. Δεν φαίνονται ωστόσο ικανές να επιχειρήσουν στα σοβαρά ανακατάληψη της Βεγγάζης και των άλλων μεγάλων πόλεων στο ανατολικό τμήμα της χώρας, με αποτέλεσμα να τείνει να διαμορφωθεί μια εύθραυστη στρατιωτική και πολιτική ισορροπία μεταξύ των δύο στρατοπέδων.

Οι στρατιωτικές δυσκολίες της εξέγερσης οδήγησαν την ηγεσία της να αναζητήσει εντονότερη διεθνή υποστήριξη. Ήδη, έξω από το αρχηγείο των επαναστατών, στη Βεγγάζη, κυματίζει μια τεράστια γαλλικη σημαία, καθώς η Γαλλία ήταν η πρώτη δυτική χώρα που επίσημα αναγνώρισε το Λιβυκό Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης και ετοιμάζεται να στείλει εδώ πρεσβευτή και φρεγάτα.

Βέβαια- όπως γνωρίζουμε και από τις αντίστοιχες εμπειρίες της ελληνικής επανάστασης του 1821- η στήριξη στις μεγάλες δυνάμεις θα έχει βαρύ τίμημα. Από την πλευρά του ο Καντάφι φαίνεται να εύχεται μια τέτοια εξέλιξη για να συσπειρώσει σημαντική μερίδα του πληθυσμού κάτω από τη σημαία τους εθνικής ανεξαρτησίας και του αντιαποικιοκρατικού αγώνα. Είναι πολύ αμφίβολο, όμως, αν το καταφέρει δεδομένου ότι έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση ύστερα από τη συνθηκολόγησή του με τη Δύση, την περασμένη δεκαετία. Πρώτα παρέδωσε στους Άγγλους τους πράκτορές του που είχαν ανατινάξει την πτήση της Pan Am στο Λόκερμπι, ύστερα προσφέρθηκε να βοηθήσει τον Μπους στον «πόλεμο κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας», μετά έδωσε γην και… πετρέλαιο στον Μπλερ και τον Μπερλουσκόνι. Άλλωστε, με βρετανικά, γαλλικά και αμερικανικά όπλα (πλην των παλιών σοβιετικών) πολεμάει αυτές τις μέρες την επανάσταση. Πρόσφατα, είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ των Μπεν Άλι και Μουμάρακ, προειδοποιώντας ότι αν αυτά τα καθεστώτα πέσουν, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα αντιμετωπίσουν κράτη- βάσεις της Αλ Κάιντα στη Μεσόγειο.

Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς πως θα εξελιχθούν τα πράγματα το επόμενο διάστημα. Το βέβαιο είναι ότι η καλύτερη ελπίδα της λιβυκής επανάστασης θα ήταν μια νέα, μαζική εξέγερση στη Σύρτη ή και στην Τρίπολη (κάτι διόλου εύκολο, δεδομένου ότι οι δύο πόλεις βρίσκτονται ουσιαστικά υπό στρατιωτικό νόμο), η οποία θα «τέλειωνε» το καθεστώς χωρίς να προλάβουν οι Δυτικοί να οργανώσουν επέμβαση της μιας ή της άλλης μορφής. Ενδεχόμενη νίκη της λιβυκής επανάστασης με τις δικές της δυνάμεις θα είχε τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο, μεγαλύτερο κι από εκείνον της αιγυπτιακής εξέγερσης, σε όλο τον αραβικό κόσμο και ιδίως στις πετρελαϊκές, φιλοαμερικανικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, που έχει αρχίσει τελευταία να δίνει σημάδια ριζοσπαστικοποίησης.

Αναδημοσιεύει από το Αριστερό Βήμα η Jaquou Utopie

* Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου βρίσκεται στη Λιβυή και μεταδίδει απο το μάτι του κυκλώνα των γεγονότων, στον πρόσφατο βομβαρδισμό της Ρας Λανούφ κινδύνεψε μαζί με την υπόλοιπη ομάδα των ελλήνων δημοσιογράφων.
______________________________________________
Παρατηρητής: Να προσθέσω κι εγώ ότι Πέτρος Παπακωνσταντίνουεο είναι μέλος του ΝΑΡ και ανταποκριτής της "Καθημερινής".

Και μια παρατήρηση: Ότι το η πτώση του αεροπλάνουν της Pan Am στο Λόκερμπι ήταν ατύχημα όπως αποφάνθηκαν οι Άγγλοι εμπειρογνώμονες. Μετά από δύο χρόνια οι Αμερικάνοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν τρομοκρατική πράξη πίσω απ' την οποία ήταν ο Καντάφι!

[άντε γειά...]

ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΑΦΙ

Καθώς οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις σφυροκοπούν την Τρίπολη, και το τέλος της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Μουαμάρ Καντάφι, που ξεκίνησε από επαναστάτης για να γίνει μακελάρης διαγράφεται στον ορίζοντα, καλό θα ήταν να ειπωθούν λίγα λόγια για την κατάντια του.

Δεν ξεκίνησε έτσι ο εκκεντρικός και οραματικός συνταγματάρχης το ´69. Μόλις 27χρόνων, με καμιά εικοσαριά άλλους νέους παράτολμους αξιωματικούς, εκφράζοντας την θέληση του Λίβυου λαού ανέτρεψαν τον διεφθαρμένο βασιλιά Ιντρίς, (σ.σ. πραξικόπημα ήταν, αλλά με βάση τους στόχους, τα δεδομένα της εποχής και την προσλαμβάνουσα τότε συνείδηση του Αραβικού κόσμου, λογίζεται ως επανάσταση). Διακήρυττε ο Καντάφι στην πρώτη ανακοίνωση του Επαναστατικού Συμβουλίου: «Εμπρός να εργαστούμε στο δρόμο της ελευθερίας, της Αραβικής Ενότητας και της κοινωνικής Δικαιοσύνης. Εμπρός να προσφέρουμε στα παιδιά μας ίσα δικαιώματα και εργασία». Και συνέχιζε με ιδέες πρωτόγνωρες τότε για τα αραβικά αφτιά, που σήμερα ακούγονται σαν θανατερές ειρωνείες: «Δεν θα υπάρχουν, αφέντες και δούλοι, ούτε αδικημένοι, ούτε τύραννοι»… Ποιος να φανταζόταν τότε, ούτε ο ίδιος προφανώς, την ειρωνεία της ιστορίας: Ο επόμενος τύραννος θα ήταν ο ίδιος...

Ο Καντάφι, δεν ήταν κάποτε ο τυπικός δικτάτορας, όπως τον είχε πολιτογραφήσει η προκατάληψη της δυτικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής και η ευπείθεια της δυτικής δημοσιογραφίας. Απλώς μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής ένωσης κατάντησε τέτοιος! Και δεν ήταν ο μόνος. Eίναι η επιβεβαίωση της μαρξιστικής ανάλυσης πως όλες οι μικροαστικές ηγεσίες στην εποχή του ιμπεριαλισμού δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητες από μόνες τους. Η θα πάνε με το προλεταριάτο ή θα υποκύψουν στόν ιμπεριαλισμό.

¡Οσο η Ρωσία υπήρχε σαν ένα ανεξάρτητο εκφυλισμένο εργατικό κράτος που στηρίζονταν στις εργατικές κατακτήσεις της Οκτωβριανής επανάστασης και ήταν σε «ψυχρό πόλεμο» με τους ιμπεριαλιστές οι ηγεσίες τύπου Καντάφι, Σαντάμ, ψευτοσοσιαλιστικών κομμάτων τύπου Πασόκ και Σία, καθώς και όλων των ψευτομαρξιστικών κινημάτων που τρέφονταν από τα ψίχουλα του τραπεζιού τις Σοβιετικής Ενωσης, (και τώρα ΜΚΟ και νεοταξιτών "αντιρατσιστών") μπορούσαν να επιβιώνουν παλαντζάροντας ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και την Σοβιετική Ένωση.

Ο Καντάφι, νέος αξιωματικός, έχοντας περάσει και από την ελληνική σχολή Ευελπίδων, έγινε αρχηγός του κράτους της Λιβύης, αρχηγός της επανάστασης και πρόεδρος της «Τζαμαχιρίας» - όπου Τζαμαχιρία ονόμασε το νέο πολιτικό σύστημα που εγκαθίδρυσε, αυτό της «Δημοκρατίας των μαζών», η οποία θα κατακρήμνιζε την «δικτατορία του κοινοβουλευτισμού». Με την τζαμαχιρία θα ερχόταν η τελική και «οριστική λύση» των πολιτικών, οικονομικών, και κοινωνικών προβλημάτων της ανθρωπότητας! Θα έφερνε, τις μάζες ισότιμες στην εξουσία.

Τώρα όλα αυτά μπορεί να ακούγονται θλιβερώς αστεία, αλλά τότε ήταν μια άλλη εποχή... Ήταν μια εποχή που ανέτειλε μια νέα ελπίδα: Η αποικιοκρατία υποχωρούσε και αποχωρούσε από παντού, σκλαβωμένοι λαοί σήκωναν περήφανα το κεφάλι, ο ήλιος του Νάσερ έλαμπε στον ουρανό του αραβικού κόσμου και ζέσταινε τα πλήθη, το αστέρι του Μπεν Μπελά, ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος της Αλγερίας, φώτιζε τον τρίτο κόσμο.

Η νεολαία της Αμερικής ήταν ξεσηκωμένη κατά του άδικου ιμπεριαλιστικού πολέμου του Βιετνάμ και στα πανεπιστήμια γεύονταν, «φράουλες και αίμα». Ο ΙΡΑ της Ιρλανδίας αναγεννιόταν από τις στάχτες του και ζητούσε όπλα, τα οποία ευχαρίστως του παραχωρούσε ο Καντάφι. Η ΕΤΑ στην Ισπανία με την εκτέλεση του υπαρχηγού του Φράνκο, Καρέρο Μπλάνκο, έμπαινε δυναμικά στην διεθνή ειδησεογραφία. Στην Λατινική Αμερική οι Τουπαμάρος και οι Μοντενέρος σηματοδοτούσαν απελευθερωτικό φως μέσα στην σκοτεινιά των λατινοαμερικάνικων δικτατοριών.

Ο Τσε φρέσκος ακόμα θρύλος, άρχιζε να στολίζει τα φοιτητικά δωμάτια και να μετουσιώνει την επανάσταση - ακόμα και σε …ροκ μόδα… Το κίνημα των αδεσμεύτων υπήρχε ως «ξεχωριστή»παράμετρος στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα.

Ήταν μια άλλη εποχή… που ο ιμπεριαλισμός υποχωρούσε στην δεύτερη γραμμή των χαρακωμάτων. Ο Καντάφι παίρνοντας την εξουσία, εφάρμοσε στην αρχή πρωτόγνωρα για τον αραβικό κόσμο συστήματα δίκαιης κατανομής του πλούτου, έκλεισε τις αμερικάνικες βάσεις, όπως και τις δυτικές επιχειρήσεις πετρελαίου που απομυζούσαν το μαύρο χρυσάφι της χώρας του για πενταροδεκάρες, υπέρ μιας διεφθαρμένης «αριστοκρατίας».

Έγραψε ο jean-Yves Moisseron, αρχισυντάκτης της επιθεώρησης «Maghreb-Machrek» για την συνεισφορά του Καντάφι: «Πάμπτωχη στη δεκαετία του '50, η Λιβύη είναι σήμερα η πλουσιότερη χώρα της Αφρικής. Χάρη στο πετρέλαιο, παιδεία, στέγη και υγεία προσφέρονται σχεδόν δωρεάν σε όλους. Οι Λίβυοι είναι μορφωμένοι. Η θέση των γυναικών είναι ζηλευτή, τόσο νομοθετικά όσο και στην πράξη, και η πολυγαμία απαγορεύεται. Η πρόσβαση στο Ίντερνετ είναι περιορισμένη (…) Έχει αλλάξει επίσης η πρόσβαση στην πληροφορία: Τα κινητά τηλέφωνα, τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν τα στοιχεία μιας ηλεκτρονικής επανάστασης που πραγματοποιείται στη Λιβύη.

Ο Καντάφι ήταν αρχικά επαναστάτης, αλλά δεν ήταν ένας δυτικός επαναστάτης. Σε ένα έθνος, το αραβικό, που κυβερνιέται εσαεί από βασιλιάδες, σεΐχηδες, πρίγκιπες και ισόβιους προέδρους, που ποτέ δεν απόχτησε δομές δυτικής αστικής δημοκρατίας, η δικτατορία του καθεστώς του είχε χαρακτήρα προοδευτικό.Φάνταζε κάτι σαν την δικτατορία του προλεταριάτου.

Η Λιβύη εντάσσεται στο ευρύ έθνος των αράβων αλλά στο εσωτερικό της δεν έχει καμιά ομογενή εθνολογική δομή. Αποτελείται από ένα πλήθος φυλών, περίπου 140(!), διαφορετικής οργάνωσης και νοοτροπίας, με τα δικά τους προτάγματα, τους δικούς τους μύθους, τα δικά τους μίση και συμφέροντα. Σημαντικές η πολυπληθέστερη Αλ-Ουαρφάλλα, με το μέρος των εξεγερμένων, και η μικρή Αλ-Καδάφισε (η φυλή του Καντάφι, και στήριγμα του στο στρατό και σε θέσεις κλειδιά της κρατικής μηχανής), η Ταρχούνα κ.α. Ξεχωριστή φυλή είναι αυτή των Τουαρέγκ, των «μπλε ανθρώπων», των τολμηρών πολεμιστών της ερήμου, που έγιναν τρόμος στους αποικιοκράτες των δύο περασμένων αιώνων και ενέπνευσαν επικά και ρομαντικά μυθιστορήματα.

Η μετά Καντάφι εποχή ενδέχεται να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Δεν υπάρχει εύκολη διάδοχη κατάσταση γιατί δεν υπάρχουν συγκροτημένες πολιτικές δυνάμεις, ούτε ενιαία κοινωνία.

Με τη εξέγερση των μαζών που άρχισε από την περιφέρεια εκδηλώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα ένα εσωτερικό πραξικόπημα των πρώην εξουσιαστών - ομοτράπεζων του δικτάτορα, που φοβούμενοι πως θα τα χάσουν όλα από μια γνήσια λαϊκή επανάσταση, έσπευσαν να «ηγηθούν» ώστε να την καναλιζάρουν στα δικά τους συμφέροντα διαχωρίζοντας την θέση τους από τον Καντάφι που μέχρι τότε ήταν κολλητάρια μαζί του. Μην ξεχνάμε ότι τις πρώτες κιόλας μέρες της «εξέγερσης» οι «επαναστάτες» πρώην Κανταφικοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν …δική τους τράπεζα και έκλειναν συμβόλαια πετρελαίου για τις πετρελαιοπηγές που καταλάμβαναν!!

Όμως ο λαός της Λιβύης δεν εξεγέρθηκε ενάντια στον Καντάφι για να ξαναβάλει νέους Καντάφιδες στο σβέρκο του, και η συνέχεια θα είναι να ξεκαθαρίσει ή «Ήρα από το στάρι».

[Nikoss]

Το κείμενο που αναρτήθηκε εδώ μετακινήθηκε σε νέο θέμα:

Λίγο απ’ όλα...

Δεν ξέρω πιο είναι το βασικό του θέμα, κατά συνέπεια δεν ξέρω ποιός τίτλος του αρμόζει, αρχικά αναρτήθηκε σ’ αυτό το θέμα, αλλά είναι άσχετο, μιλά λίγο για την Λιβύη, λίγο για τους Ταλιμπάν, λίγο για τους δημοσίους υπαλλήλους, λίγο για τους λαθρομετανάστες, και κυρίως μας κάνει κριτική, χωρίς όμως να καταλαβαίνω τι ακριβώς μας καταμαρτυρεί...

Όποιος το διαβάσει και βγάλει καλύτερο συμπέρασμα ας το γράψει να το συζητήσουμε... πάντως όχι έτσι ρε παιδιά, ένα-ένα τα θέματα, όχι πενήντα στην τιμή του ενός...

Έχει μεταφερθεί εδώ: http://www.patari.org/forum/viewtopic.php?t=5803

[vngelis]

Κατελαβαν το Προεδρικο Μεγαρο του Κανταφι οι ανταρτες λεει το CNN.

Αυτη προφανως ειναι η 'νικη' για την οποια δηλωσε ο γιος του Κανταφι, ενος τυχαρπαστου κλοουν εχτες.

Εχουν κανει σημφωνια παρασκινιακος. Σε λιγο θα γνωριζουμε τι θα παιχτει...

[vngelis]

To προγραμμα του Μεταβατικου Συμβουλιου της Λιβυης

http://www.ntclibya.org/english/libya/

Το νουμερο-
7α) γραφει μια εθνικη οικονομια που δουλευει για τους Λιβηους για να εξαλειφθει η ανεργια και η φτωχεια

γιατι δεν γραφει να ξαναγυρισουν ΟΛΟΙ οι Λαθρομεταναστες αναριωτιεμαι?

[vngelis]

Σε καθε πολεμο προηγουμενα αριστεριστες δεν εβλεπαν το δαχτυλο του ΝΑΤΟ.

Στον πολεμο της Γιουγκοσλαβιας ζητουσαν την επεμβαση του ΟΗΕ για να λυση τις διαφορες.

Στους Διδυμους Πυργους εβλεπαν μονο Αραβες και Αλ Καιντα

Σε αυτον τον πολεμο βλεπουν μονο το δαχτυλο του ΝΑΤΟ και τιποτα αλλο.

Περιεργο

[άντε γειά]

ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
Έκκληση για συμφιλίωση με το καθεστώς του έκπτωτου Καντάφι από τον Ο.Η.Ε.
Ο γ.γ. του Ο.Η.Ε. Μπαν Κι Μουν τηλεφώνησε σήμερα στον επικεφαλής των λίβυων εξεγερμένων Μουστάφα Άμπντελ Τζαλίλ και του ζήτησε να εργαστεί για τη "συμφιλίωση", καθώς εκφράζονται φόβοι για τον κίνδυνο αντιποίνων εναντίον των δυνάμεων που είναι πιστές στο καθεστώς του Καντάφι, δήλωσε ένας εκπρόσωπος του ΟΗΕ.

Ο κ. Μπαν “τόνισε την ανάγκη για την επίτευξη εθνικής ενότητας, (δηλαδή το πισωγύρισμα της εξέγερσης) συμφιλίωσης και μιας διαδικασίας που θα περιλαμβάνει όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη", δήλωσε ο εκπρόσωπος.