patari.org

[Ωρίων Αλεξ...]

''Δεν θέλω να ξαναπάω σχολείο ,στα διαλείμματα δεν παίζουμε όπως παλιά και ολο μας λένε να κρατάμε αποστάστεις.''
Η τήρηση των αποστάσεων ,η συνεχής υπενθύμιση για πλύσιμο και απολύμανση των χεριών,η απαγόρευση των παιχνιδιών με μπάλα,οι μισοί την μια μέρα και οι άλλοι μισοί την άλλη μέρα στο σχολείο είναι μερικά απο τα παράπονα που εκφράζουν οι μαθητές στους γονείς τους.Υπάρχουν και τα παιδιά που ακούγοντας τους γονείς τους για τον κορωνοιό,και την ευλαβική υγιεινή των χεριών,έχουν εμφανισει φοβίες,δεν θέλουν επαφές με τους συμμαθητές τους και κυκλοφορούν με ενα αντισηπτικό στην τάξη.Τον ελευθέρο τους χρόνο τον περνούν πλέον μακριά απο παιδικές χαρές και γήπεδα,και έχουν ελαττώσει τις παρέες τους,αντανακλωντας τις συμπεριφορές των γονιών τους...
Εχει φωλιάσει για τα καλά στην ψυχή και το μυαλό τους ο τρόμος του κορωνοιού,και έχει σταματήσει η παιδεία,η γνώση,η παρέα,η χαρά και το παιχνίδι με κάθε τρόπο.Ενας απο τους στόχους ήταν και η επόμενη γενία να συνηθίσει στην υποταγή και να είναι ανιστόρητη...και πρέπει να το αποτρέψουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται.

[ΓΙΩΡΓΟΣ]

Το απρόσωπο και τα ¡’προσωπικά’’ δεδομένα.

Η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν είναι κάτι το αφηρημένο. Δεν είναι μιά στατική μόνο εικόνα, αν και αυτήν ακόμα μπορούμε να την αποδόσουμε με χίλιες λέξεις, όπως εύστοχα η λαική σοφία παρατηρεί. Η ανθρώπινη συμπεριφορά στοιχειοθετείται απο την κίνηση του σώματος,αλλά και τις όποιες αλλαγές στα χαρακτηριστικά του προσώπου. Δείξε μου το πρόσωπό σου και κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά μας αποκαλύπτει την επιθυμία να γνωρίσουμε τον συναισθηματικό και όχι μόνο κόσμο του συνομιλητή μας μέσα και απο τις πιό αδιόρατες μεταβολές των χαρακτηριστικών του προσώπου. Οι ληστές στο παρελθόν είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους, οι κουκουλοφόροι της κατοχής, το παρακράτος μετά τον εμφύλιο, οι ¡’τρομοκράτες’’των μυστικών υπηρεσιών στο πρόσφατο παρελθόν και οι ειδικές μονάδες άμεσης επέμβασης της αστυνομίας, σήμερα.

Απρόσωπος, είναι και ο κόσμος που θέλουν να μας επιβάλουν. Αλήθεια πόσοι έχουν δεί τα πρόσωπα των ηγετών της Παγκοσμιοποίησης που επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία; Τί γνώσεις και ποιά ταλέντα έχουν να μας επιδείξουν, ώστε να συζητήσουμε μαζί τους γιά το σωστό ή να τους ακολουθήσουμε γι αυτό που είναι; Τον πρόεδρο της Β.Κορέας τον κατηγορούν γι’αυτό το λόγο, αλλά οι ίδιοι δεν εμφανίζονται δημόσια πουθενά, αλλά μόνο τα φερέφωνά τους κάνουν τις ανακοινώσεις....

Ο κόσμος που ονειρεύονται είναι εικόνα της δικής τους απρόσωπης και ασυλλόγιστης συμπεριφοράς. Οι συναναστροφές, οι συναλλαγές, οι εκδηλώσεις κάθε είδους που μας επιβάλουν να γίνονται μέσω του διαδικτύου και της εικονικής πραγματικότητας. Στο τηλέφωνο, ο συνομιλητής μας που είναι μηχάνημα μας προτρέπει να πατήσουμε κάποιο κουμπί, γιά να μας κατατάξει σε μιά κατηγορία που τα αφεντικά του έχουν προαποφασίσει,χωρίς να ερωτηθούμε κάν ή για να απαλαγούν απο την ενόχλησή μας. Πάντοτε σχεδόν, μας προειδοποιούν ότι η συνομιλία μας μαγνητοφωνείται, σαν υπονόηση μιάς ενδεχόμενης απειλής, που είναι ανάρμοστη με καθε έστω πρόσχημα ευγένειας προς τον πολίτη, που υποτίθεται ότι παρέχουν υπηρεσίες, αλλά και προς το άγραφο δίκαιο της ανθρωπότητας που για χιλιάδες χρόνια στηρίζεται στη καλή πίστη των λεγομένων του καθενός. Η σημειολογία όλων αυτών,κάθε άλλο δείχνει ότι μας προσφέρουν και μας εξυπηρετούν, αλλά ότι μας καθοδηγούν και μας εξουσιάζουν παίρνοντας δικαιώματα εκ των προτέρων, τα οποία καλά θα κάναμε να τους εκχωρίσουμε μόνιμα, αν θέλουμε να έχουμε θετικά αποτελέσματα. Ένας έμμεσος εκβιασμός.

Αυτά μέχρι τήν εποχή του Κοροιδοιού γίνονταν σε επαφές μας με υπηρεσίες του Δημοσίου και του Ιδιωτικού τομέα. Στο εξής προσπαθούν να το επιβάλουν και στις κατ’ ιδίαν συναναστροφές και στις κοινωνικές εκδηλώσεις μας, στους χώρους Θρησκευτικής λατρείας, αναψυχής, διασκέδασης (συναυλιών, αθλητικών εκδηλώσεων, παραστάσεων κάθε είδους) ακόμα και πολιτικών παρεμβάσεων (διαδηλώσεις, διαλέξεις) κοκ. Ο Μεγάλος Αδελφός θέλει να μας πειθαναγκάσει, να συμπεριφερόμαστε και μεταξύ μας παρομοίως.

Η αποξένωση οδηγεί και στη μουγκαμάρα. Θυμάμαι, πριν απο χρόνια, θεωρουσα κατάκτηση του Νεοέλληνα να μην κάνει φασαρία. Σταματήστε να κοιμηθεί ο εργαζόμενος λαός, είχα ξεστωμίσει και εγώ που τα γράφω. Εκ των υστέρων καταλαβαίνω, ότι η φασαρία ήταν το λιγότερο που ενοχλούσε. Άλλα αίτια μας είχαν μπολιάσει ένα διαρκές άγχος, που έφτανε στα όρια της αντιανθρώπινης συμπεριφοράς, κάτι που στις προηγούμενες γενιές ήταν αδιανόητο. Όταν πήγα πριν δέκα χρόνια στο Λονδίνο, θυμάμαι, ο γυιός μου με παρατήρησε επειδή μίλαγα δυνατά. Και λοιπόν; Τον ρώτησα. Εδώ φωνάζουν μόνο οι προβληματικοί και οι αλήτες μου απάντησε. Μα δεν φωνάζω του ανταπάντησα. Μιλάω κανονικά. Κοίταξε γύρω σου με συμβούλεψε. Εδώ όλος ο κόσμος μιλάει ψιθυριστά. Αν μιλήσεις δυνατά νομίζουν ότι είσαι θυμωμένος και ενδέχεται να το πάρουν σαν απειλή. Έτσι άκουσα για πρώτη φορά ότι μέσα απο τις κάμερες του μετρό, λανσάρονται καινούρια ήθη. Να αποφεύγεις να παρατηρείς τους άλλους, να μην τους κοιτάζεις στο πρόσωπο, να μην τους χαμογελάς, να μη μιλάς ποτέ σε παιδάκια, να μη διαμαρτύρεσαι. Πολλές γιγαντοδιαφημίσεις υπήρχαν φέτος το Σεπτέμβρη που ξαναπήγα. Το ανατριχιαστικό σλόγκαν σε αυτές ήταν το εξής Το είδες, το είπες....έγινε, και ακολουθούσε ένας αριθμός τηλεφώνου. Νέα ήθη-Νέα Τάξη Πραγμάτων!

Στο θέμα μας. Η μουγκαμάρα επιβάλεται με πολλούς τρόπους. Αν καλύπτεις το πρόσωπό σου ή αν ο συμπολίτης σου το έχει καλυμμένο, αν τηρείς τις αποστάσεις, αν κάθεσαι στο καφενείο μόνος σου, αν δεν σχολιάζεις, αν κάθεσαι σαν το ζώον στις ουρές αμίλητος για να πάρεις αυτό που προηγουμένως ήταν αυτονόητο. Και αν το συνεχίσεις γιά καιρό, στο τέλος χάνεις και την επιθυμία να επικοινωνήσεις με τους άλλους. Αυτοαπομονώνεσαι. Και όχι μόνο. Χάνεις και τον ενδιαφέρον, για τον άγνωστο συμπολίτη σου, χάνεις την κοινωνικότητά σου, χάνεις την ανθρωπιά σου. Να κοιτάς τη ζωή στα μάτια, προυποθέτει να κοιτάς και τους συνανθρώπους σου. Να μη τους βλέπεις σαν άψυχα αντικείμενα να μη τους φοβάσαι, ενίοτε να υψώνεις και τον τόνο της φωνής σου με λέξεις και με φράσεις που δεν συνάδουν με το γραπτό λόγο, αλλά που στην καθημερινή ομιλία έχουν κατοχυρωθεί, σαν πολιτιστικό εθιμικό δικαίωμα. Η καμπάνα την Κυριακή, το γαβγισμα του σκύλλου-γιατί βγήκαν και συσκευές υπερήχων, που τον κρατάνε βουβό-οι κροτήδες στην Ανασταση, τα κλαρίνα σε γάμους, στις γιορτές και στα πανηγύρια, οι συναθροίσεις σε ονομαστικές γιορτές, πόσο αλήθεια μας έχουν λήψει. Κάποια άλλα έχουν χαθεί ήδη. Ο Τρελός της περιοχής μας, το σούσουρο της γειτονιάς, οι παιδικές φωνές στο δρόμο......

Και μια και αναφερθήκαμε στα παιδιά. Μάθημα λέει με μάσκες και αποστάσεις, κατά μόνας, με υπολογιστές σε μαθήματα κονσέρβας. Αφήνω το παιδαγωγικό και το μαθησιακό κομμάτι-γιατί η εκπαίδευση μας είναι για κλάμματα, και τα πειράματα γίνοντια στου κασιδιάρη το κεφάλι- Αναφέρομαι στο ψυχολογικό και το βιωματικό κομμάτι. Ο παιδικός κόσμος ξεκινάει να λειτουργεί με τις πέντε αισθήσεις και με το μιμητισμό στις κάθε λογής προσλαμβάνουσες παραστάσεις. Τα παιδικά τραύματα, τις ανισορροπίες στην παιδική φύση, και την καθυστέρηση κάθε είδους ποιός θα μπορούσε να υπολογίσει σήμερα; Πότε τέλος πάντων αυτή η νεολαία θα παίξει, θα διασκεδάσει, θα ερωτευτεί, θα γνωριστεί; Πότε θα φωνάξει και θα γελάσει; Πότε θα χτυπήσει το χέρι της στο θρανίο, για όσα αδίκως της αποστερούν;

Ποιός αλήθεια παιδαγωγός βγήκε να υπερασπιστεί έμπρακτα, με ότι αυτό συνεπάγεται, αυτές τις ανυπεράσπιστες και αδιαμόρφωτες παιδικές, ευπαθείς –με την πραγματική έννοια- υπάρξεις, που ο κάθε ευαίσθητος ¡’αντιρατσιστής’’ Φιλισταίος καταδικάζει ανενδίαστα;